Συνέντευξη με τον ROUS

 

Ο Γιώργος Γεωργιάδης, γνωστός και ως ROUS, είναι Έλληνας τραγουδοποιός με ιδιαίτερη χροιά. Το ζώδιο του είναι παρθένος,  η ομάδα του Ολυμπιακός και εμείς είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε μαζί του στις 14/11/2021 και να μάθουμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες τόσο για εκείνον όσο και για την καριέρα του, στο πλαίσιο του προγράμματος «Σύγχρονη Μουσική-Μade in Greece». 

-Από που ξεκίνησε όλο αυτό το πάθος σας για την Μουσική;

Αρχικά το πάθος μου για την μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία, συγκεκριμένα ήταν περισσότερο το πάθος  των  ήχων. Είχα δίψα να μάθω πώς δημιουργούνται όλοι αυτοί οι ήχοι που ακούμε. Επίσης όταν ήμουν μικρός έκανα απόπειρες, έτσι ώστε να γράψω τραγούδια.

-Ξεκινήσατε να γράφετε μουσική για προσωπική ευχαρίστηση ή για να περάσετε κάποιο μήνυμα;

Η αρχή είναι η προσωπική ευχαρίστηση, διότι μου δίνει νόημα και με γεμίζει αυτό που κάνω. Επιπλέον με βοηθάει να απαντάω σε ερωτήσεις, τις οποίες δεν τις είχα απαντήσει πιο πριν. Το αν τύχει να περάσω κάποιο μήνυμα στην πορεία αυτό έρχεται αναπόφευκτα. Μπορεί όμως ο τρόπος που ο κάθε ένας αντιλαμβάνεται κάποιο μήνυμα να μην είναι αυτό το όποιο θέλει να περάσει ο τραγουδιστής άμεσα, ίσως είναι κάτι έμμεσο και διαφορετικό.

-Ποιο ήταν το είδος μουσικής που ακούγατε μικρός και ποιος καλλιτέχνης σας επηρέασε;

Εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν λίγο περίεργα στα ραδιόφωνα, οπότε τα ακούσματά μου, περιλάμβαναν διάφορα είδη. Ο πατέρας μου έφερνε κασέτες στο σπίτι ηχογραφημένες από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Άκουσα πολύ αμερικανική Φολκ και Έλβις Πρίσλεϊ.

-Πως αισθανόσασταν στην πρώτη σας συναυλία και πότε ήταν αυτή;

Η πρώτη μου συναυλία ήταν στο λύκειο, έπαιζα μπάσο και γενικά ήμουν πολύ χαλαρός. Παραδόξως αισθανόμουν σιγουριά, επειδή είχα μαζί μου τους φίλους μου, (ήμασταν μια μπάντα φίλων και ξέραμε ότι ο ένας στηρίζει τον άλλον). Όμως όταν έκανα μονός μου την πρώτη μου συναυλία αισθάνθηκα φρυχτά. Λόγο απειρίας ο εξοπλισμός δεν ήταν αυτός που έπρεπε, οπότε κατέληξα να παίζω σε μια σκηνή χωρίς μόνιτορ και νόμιζα καθ’ όλη τη συναυλία, ότι ήμουν φάλτσος.

-Πως αντιμετωπίζετε τα αρνητικά σχόλια τώρα και πως στα πρώτα βήματα της καριέρα σας;

Αντιμετωπίζω τα αρνητικά σχόλια όπως όλοι οι άνθρωποι, δηλαδή ένα αρνητικό σχόλιο δεν θα μου δημιουργήσει ένα ευχάριστο συναίσθημα, όμως με τον καιρό μαθαίνω να τα διαχειρίζομαι. Στην αρχή είχα περισσότερη ορμή, αλαζονεία και δεν έδινα καμία απολύτως σημασία. Όμως στη συνέχεια προσπαθούσα να καταλάβω αν είναι κακοπροαίρετο ή αν είναι πραγματικά εποικοδομητικό. Εάν όμως είναι κάτι σωστό με τον καιρό έχω μάθει να λέω ότι ίσως έχει κάποιο δίκιο, επειδή είναι σαν τρίτη μάτια.

-Πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια και η εφηβεία σας;

Τα παιδικά μου χρόνια είχαν μαγεία, σε σχέση με το τώρα, που βλέπω τα παιδιά και όλα μου φαίνονται μεγάλα. Όσων αφορά την εφηβεία νομίζω είχα δύσκολη εφηβεία,  αλλά δεν την καταλάβαινα, προφανώς και υπήρχαν κάποιες στιγμές που το καταλάβαινα, για παράδειγμα όταν ερχόμουν σε κόντρα με τους καθηγητές μου. Αλλά  μέχρι εκεί.

-Με ποια κριτήρια επιλέξατε να σπουδάσετε μουσική παραγωγή και όχι κάτι πιο σχετικό με τη μουσική;

 Ήταν οι επιρροές που είχα από μικρός, δηλαδή οι μουσικές που άκουγα σε κάποιες τηλεοπτικές παράγωγες και κινηματογραφικές που βλέπαμε κυρίως στην τηλεόραση, γιατί δεν μπορώ να πω ότι πήγαινα μικρός στο μεγάλο πανί και ότι ήμουν στη σινεφίλ. Μου άρεσε πάρα πολύ η μουσική επένδυση για τις ταινίες, μου άρεσε πάρα πολύ να προσπαθώ να το αναλύσω όλο αυτό κατά κάποιο τρόπο, πώς υπάρχει μια ραχοκοκαλιά, πώς εξελίσσεται η μουσική και ποια είναι τα leitmotifs σε μια ταινία. Επίσης ο κινηματογράφος και η τηλεοπτική παραγωγή, που δε με κέρδισαν στο τέλος, είναι κάτι πάρα πολύ δυνατό ως εικόνα, ως μέσο, κάτι το οποίο στη καθημερινότητά μας και όχι τόσο πολύ σε ταινίες, έχει πέσει πάρα πολύ πάνω στην κοινωνία μας και περνάει πάρα πολύ στον κόσμο αυτό τον καιρό. Νομίζω πως όφειλα στον εαυτό μου να κοιτάξω και προς εκείνη την κατεύθυνση. Τελικά, δεν θεωρώ ότι με κέρδισε και ότι κέρδισα πάρα πολλά, όμως γνώρισα κάποια πράγματα και η ζωή συνεχίστηκε. 

-Ποια πιστεύετε ότι είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα σας; 

Εάν έχω ένα πλεονέκτημα είναι η υπομονή, το οποίο είναι κατάκτηση, δεν είναι ένα πλεονέκτημα με το οποίο ξυπνάς μια μέρα και το έχεις. Το να έχεις υπομονή, το να καταφέρεις να την κατακτήσεις είναι ευλογία στη ζωή. Διότι η υπομονή είναι η ωραιότερη των αρετών. Αν μπορέσεις να τη δαμάσεις τότε μπορείς να έχεις και τις υπόλοιπες αρετές στη ζωή σου. Η υπομονή  θα σου φέρει και όλα τα υπόλοιπα τα οποία πιστεύεις ότι μπορείς να έχεις στη ζωή σου ή θα ήθελες να έχεις. Αν έχεις υπομονή τότε θα μπορέσεις να βρεις και αγάπη, να έχεις και ελευθερία και ευτυχία και τα λοιπά. 

Μειονεκτήματα έχω πάρα πολλά όπως οι περισσότεροι άνθρωποι και προσπαθώ να τα διορθώνω. Κάποιες φορές επαναλαμβάνονται. Ένα από αυτά ίσως να είναι ότι είμαι πάρα πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου πολλές φορές και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όχι μια αναβλητικότητα, αλλά μια καθυστέρηση κάποιων πράγματων, μιας διαδικασίας που πρέπει να γίνει, γιατί κάθε φορά τα κοιτάζω, τα ξανακοιτάζω, τα ξανακοιτάζω.

-Πως νοιώσατε το 2010 όταν το τραγούδι σας «Εξαιρέσεις» ανακηρύχθηκε τραγούδι της χρονιάς;

Αισθάνθηκα πάρα πολύ ωραία που το τραγούδι ήρθε σε μια ωραία ολοκλήρωση, βγήκε στο ραδιόφωνο και στο τέλος έφτασε να γίνει τραγούδι της χρονιάς. Αλλά το ερώτημα είναι από ποιους έφτασε να γίνει τραγούδι της χρονιάς. Τραγούδι της χρονιάς έσπευσαν να το ανακηρύξουν τα media, τα οποία έχουν ανάγκη από υλικό. Τραγούδι της χρονιάς όμως το είχε κάνει ήδη ο κόσμος με την προτίμησή του και όταν κατάλαβαν τα media ότι ο κόσμος το προτιμάει ήρθαν και είπανε «Γεια σας. Σας έχουμε εδώ το τραγούδι της χρονιάς!», δηλαδή τα media έρχονται πάντα σε δεύτερο χρόνο, άλλα ο κόσμος πιστεύει σε αυτά πάρα πολύ και θεωρεί ότι ό,τι πουν έτσι είναι.

-Άρα περιμένατε ότι θα γίνει τραγούδι της χρονιάς ή σας εξέπληξε;

Όχι, δεν το περίμενα. Δεν μπορείς να ξέρεις το μέλλον. Δεν περίμενα ότι θα έχει κάποια  επιτυχία τόσο μαζική. Όμως όπως έπαιζα τραγούδια στους φίλους μου, έβλεπα μια προτίμηση, οπότε έβλεπα ότι υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με τα αλλά. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει με τα άλλα, γιατί αυτό κάπως θα τον βρει το δρόμο του…

-Τι σας γεμίζει περισσότερο στη δουλειά σας και τι σας αρέσει περισσότερο;

Ο ενθουσιασμός που αισθάνομαι όταν ολοκληρώνω ένα τραγούδι. Είναι ένας ενθουσιασμός που δεν έρχεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την ηλικία μου. (Γελάει)  Έχω κάνει άλλα πόσα, αλλά κάθε φορά είναι το τελευταίο που με γεμίζει ενθουσιασμό και πρέπει να το βγάλω έξω με τα υπόλοιπα. Είναι ο ενθουσιασμός που μου δίνει, όλες οι αισθήσεις που έρχονται σε εγρήγορση όταν ολοκληρώνεις κάτι και είσαι σε θέση είτε να το ακούσεις είτε να το βάλεις στους φίλους σου.

-Από που αντλείτε έμπνευση για τους στίχους σας;

Είναι πάρα πολλά πράγματα. Εδώ είναι που έρχεται ο κινηματογράφος, δηλαδή μια επιρροή που μου άφησε ως προς το σενάριο. Όλα τα τραγούδια έχουν κάποιον ήρωα, έχουν κάποια ιστορία. Μου αρέσει πάρα πολύ η μυθοπλασία. Μου αρέσει και το βιωματικό κομμάτι σε ένα τραγούδι, αλλά και η μυθοπλασία που πάντα παίζει το ρόλο της στιχουργικά μέσα στα τραγούδια. Όταν μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία πρέπει να ξέρεις από την αρχή τον ήρωά σου καλά, όλο το background του,  από πού έρχεται, πού θα πάει, τι θέλει να κάνει, τι του έχει συμβεί, οπότε μπορείς να φτιάξεις ένα όμορφο τραγούδι, το οποίο, αν και δεν είναι απαραίτητα βιωματικό, μπορεί πραγματικά να μιλήσει στις ψυχές κάποιον ανθρώπων. Γιατί όλες οι ιστορίες μπορεί να είναι μοναδικές, αλλά μπορεί κάπου να ευθυγραμμίζονται η μια με την άλλη και σε κάποιους ανθρώπους να μιλήσει κάποια. 

-Υπάρχουν πιέσεις από δισκογραφικές που να σας οριοθετούν το διάστημα που πρέπει να παραδίδετε τον επόμενό σας δίσκο;

Όχι. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει αλλάξει πάρα πολύ το σκηνικό σε αυτόν το τομέα. Οι δισκογραφικές έχουν αναγκαστεί λόγω των εποχών να αλλάξουν τον τρόπο που λειτουργούν. Παλιότερα, για να πάμε να ακούσουμε μουσική πηγαίναμε στο δισκάδικο, αγοράζαμε την κασέτα και οι πιο παλιοί είχαν το γραμμόφωνο, τον δίσκο, ενώ τώρα τα έχεις όλα σε μια συσκευή πολυμέσων και ακούς τα πάντα μέσω αυτής. Κάποιος θα το δαιμονοποιήσει, αλλά αυτό το πράγμα έχει αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί ο χώρος. Οπότε, όσων αφορά σε πιέσεις, εάν δεν δεσμεύεσαι από κάποιο συμβόλαιο, δεν μπορεί να σου πει κάποιος πότε θα γράψεις ούτε πως θα το βγάλεις . Αυτό έχει να κάνει με καλλιτέχνες που περιμένουν να τους πουν τι θα κάνουν. Όταν ξέρεις τι θες να πεις, τι θες να κάνεις και πότε να το κάνεις, το καταλαβαίνεις και το νιώθεις. Αν ξέρεις καλά το παιχνίδι της δισκογραφίας, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα, μπορείς να έχεις τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης.

-Πώς κρίνετε τις μουσικές επιρροές που έχουν οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι νέοι;

Τις επιρροές του κάθε ατόμου δεν μπορείς να τις βάλεις απευθείας σε μια οθόνη και να τις κοιτάζεις και να τις καταλάβεις ακριβώς. Το πώς επηρεάζεται ο κάθε άνθρωπος από κάθε τι δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Για την μουσική που ακούει η πλειονότητα των νέων σήμερα, ακούω από τους πιο μεγάλους ότι λίγο δυσανασχετούν. Οι νέοι μεγαλώνουν και ψάχνουν μια ταυτότητα και κάνουν πολλές απόπειρες γι’ αυτό, απόπειρες για να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Πιθανότατα αυτό το συγκεκριμένο μέρος να μην είναι αυτό που ψάχνουν και θα το καταλάβουν και θα προχωρήσουν στην πορεία. Είναι μέρος μιας διαδικασίας.  Από εκεί και πέρα, για τις επιρροές καθαυτές που έχει κάποιος, πιστεύω ότι καλύτερο είναι να προσπαθεί να τις συγκεκριμενοποιεί, όσο περισσότερο συγκεκριμενοποιεί τις μουσικές του επιρροές, τόσο πιο πολύ αυτό που θα πράξει θα έχει τη δική του ταυτότητα. Τώρα, το τι ακούνε σήμερα οι νέοι, είναι κάτι που θα αλλάξει σε κάποιο διάστημα, θα έρθει κάτι καινούριο και ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει.

-Τι έχετε μετανιώσει και αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω τι θα αλλάζατε;

Θα πήγαινα περισσότερες βόλτες με τη μητέρα μου, με το αυτοκίνητο. Αν μπορούσα να την έχω τώρα. Ίσως ένα τηλέφωνο παραπάνω. Θα μπορούσα να το κάνω και δεν το έκανα. Είτε γιατί έπαιζα ποδόσφαιρο, είτε γιατί έκανα πρόβα με την μπάντα, αλλά δεν ήταν απαραίτητη γιατί έπαιζε καλά. Στα υπόλοιπα, σίγουρα έχω κάνει αρκετά λάθη, γιατί αν δεν κάνεις λάθη δεν μαθαίνεις. Ελάχιστες φορές όμως θα κάνω το ίδιο λάθος δύο φορές. Πρέπει να υπάρχει κάποιο σημείο αδυναμίας για να γίνει το ίδιο πράγμα. 

-Πόσα χρόνια μείνατε στην Ιταλία και ποια ήταν η ασχολία σας;

Έμεινα 6 χρόνια και σπούδαζα κινηματογραφική-τηλεοπτική παραγωγή. Παράλληλα δούλευα για να καλύψω τα έξοδα επειδή ακόμα και στα δημόσια πανεπιστήμια εκεί πρέπει να πληρώσεις έναν φόρο, ο οποίος είναι ανάλογος με το εισόδημα σου. Όταν γύρισα άρχισα να γράφω τραγούδια και είχα σκοπό να τα κυκλοφορήσω, οπότε δούλεψα και ήρθα να κοινοποιήσω την μουσική μου. 

-Ποια είναι τα μελλοντικά μουσικά σας σχέδια;

Θέλω να γράψω τραγούδια που να μπορούν να φτάσουν μέσα στους ανθρώπους, σε σημείο που οι ίδιοι δεν πίστευαν ότι μπορούσαν να το επιτρέψουν. Δεν είναι εισβολή. Θα ήταν μια επιτυχία ως προς αυτό που επέλεξα να κάνω στη ζωή μου. Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι καλός επαγγελματίας ή με το αν είσαι καταρτισμένος. Ξέρεις ότι επιλέγοντας να διαλέξεις αυτό τον δρόμο, σε αυτό τον χώρο, ήταν σωστή επιλογή γιατί κατάφερες να δημιουργήσεις κώδικες επικοινωνίας. Αυτό πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι. Να επικοινωνούν.

-Πώς σας επηρέασε η πανδημία όσο αναφορά τη διάθεση σας για σύνθεση μουσικής; 

Η πανδημία ήταν ένα δυσάρεστο γεγονός για όλο τον κόσμο,  απλά σε έμενα συνέβη με έναν περίεργο τρόπο διότι στη πρώτη καραντίνα έμαθα ότι περιμένουμε τον πρώτο μας γιο. Μπήκα σε μια τελείως διαφορετική διαδικασία.  Όφειλα να είμαι συνεχώς δίπλα στην γυναίκα μου, η οποία ήταν έγκυος.  Αφού είχαμε αποκτήσει το πρώτο μας παιδί μας έκλεισαν ξανά και τότε περιμέναμε το δεύτερο παιδί μας. Γενικότερα δεν έχω καταλάβει κάτι από την πανδημία,  πάντως η μουσική ήταν το τελευταίο πράγμα που με απασχολούσε. Η πανδημία άλλαξε τη ζωή μου τελείως.

-Πώς επηρέασαν τα παιδιά σας τον τρόπο σκέψης σας, αλλά και την καριέρα σας; 

Σίγουρα με επηρέασαν, γιατί παρόλο τις υποχρεώσεις που θα “έπρεπε” να σε αγχώσουν, ξαφνικά όλα πάνε ρολόι επειδή μάλλον έτσι είναι η ζωή και δεν χρειάζεται να δαιμονοποιείς τη διαδικασία. Είναι η ζωή. Νομίζω τα παιδιά με έκαναν να συνειδητοποιώ τα όρια μου ενώ παλιότερα είχα μια άγνοια κινδύνου.  

-Πόσο και σε ποιους τομείς σας επηρέασαν τα Social media; 

Με βοήθησαν πάρα πολύ. Άρχισα να δημοσιεύω τραγούδια στο διαδίκτυο πριν από 11-12 (μπορεί ακόμα και 15) χρόνια και ήταν ένας δίαυλος επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Πλέον το διαδίκτυο δεν είναι τόσο αγνό όσο παλιότερα και επειδή όλοι πλέον έχουμε καταλάβει ότι ο καθένας μπορεί να δημοσιεύσει τα τραγούδια του εκεί υπάρχει υπερπληθυσμός καλλιτεχνών και τραγουδιών. Εν ολίγοις με βοήθησαν πολύ γιατί την εποχή που ξεκίνησα δεν ήταν τόσο διαδεδομένο και μέσα από αυτό γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν να ξεκινήσω με τον πρώτο μου δίσκο.  

-Τι ή ποιος σας βοηθάει όταν έχετε κάποια δυσκολία; 

Ακόμα και αν δεν θέλεις να πεις ακριβώς τι σε απασχολεί είναι πολύ καλό να έχεις κάποιον που θα σε ακούσει.  Το να έχω φίλους και ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να μιλήσω ανά πάσα στιγμή όταν έχω κάποια δυσκολία και ξέρω πως με αγαπάνε είναι καταλυτικό όποιος και αν είναι είτε ένας φίλος,  η γυναίκα μου ακόμα και τα παιδιά μου.

-Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχετε πάρει, από ποιον και πότε;

Ήταν ένας γνωστός μου. Μου είχε πει το εξής: να ξέρεις ότι μετά την επιτυχία έρχεται αναπόφευκτα μια πτώση, πάντα. Εκεί ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο δεν πρέπει να τρομάξει κανένας, γιατί η πτώση αυτή κάποια στιγμή θα σταματήσει και θα σταθεροποιηθεί και από εκεί θα μπορείς να επαναπροσδιορίσεις την πορεία σου.

-Ποια είναι μια συμβουλή που θα δίνατε σε κάποιον που αρχίζει τώρα την καριέρα του στη μουσική;

Όποιος ξεκινάει καριέρα στην μουσική να ξέρει ότι κανείς δεν μπορεί να ορίσει, πέρα από τον ίδιο, πού θα καταφέρει να φτάσει. Και να μάθει τι είναι αυτό που κάνει και να το κάνει κομμάτι του εαυτού του, προέκταση του νου του. Να δουλέψει πολύ, γιατί θα το αγαπάει. Όταν δουλεύεις πολύ αναπόφευκτα θα γυρίσουν τα κεφάλια και θα σε κοιτάξουν. Ακόμη και αν θεωρείς ότι δεν έχεις ταλέντο. Το ταλέντο όμως δεν αρκεί από μόνο του, θέλει και κατάρτιση και καλλιέργεια και το λέω αυτό γιατί εγώ δεν είμαι τόσο καταρτισμένος και ξέρω ποια είναι τα μειονεκτήματα. Είναι ρομαντικό το ταλέντο, αλλά πρέπει να καταρτιστείς. Είναι σαν να έχεις πάρα πολλές πόρτες μπροστά σου και η κατάρτιση σου δίνει τα κλειδιά και ξέρεις ποιες πόρτες να ανοίξεις και πού θα πας γράφοντας μουσική. 

Τη συνέντευξη πήραν οι μαθητές: Δέσποινα-Νικολέτα Μαντά, Ελισάβετ Παπαδοπούλου,  Μαίρη Τσισμετζή και Απόστολος Κουρτίδης.

Μαζί με την Ανατολή Μαργιόλα!

 

Η Ανατολή Μαργιόλα είναι μία νεαρή τραγουδίστρια με ιδιαίτερη και χαρακτηριστική φωνή. Γεννημένη στην Καβάλα φεύγει στα 19 για σπουδές και τότε ξεκινάει και η καριέρα της. Κινείται κυρίως γύρω από τα ρεμπέτικα και λαϊκά μονοπάτια ωστόσο έχει κάνει και δουλειές διαφορετικού είδους με πιο χαρακτηριστική, το πρόσφατο δίσκο “ Κόκκινη κλωστή “ με τον Δημήτρη Σίντο. Η συνέντευξη έγινε στις 28 Μαρτίου και την επιμελήθηκαν ο Παναγιώτης Ζευκίδης και η Μαρία Ευφραιμίδου.

-Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το ρεμπέτικο - λαϊκό τραγούδι;

Ξεκίνησα να τραγουδάω από πολύ μικρή, δηλαδή από τα 14 εννοώ ότι ξεκίνησα να τραγουδάω σε κόσμο, σε μαγαζιά. Αλλά τραγουδούσα περισσότερο παραδοσιακά , τα δικά μας πάνω, θρακιώτικα αρκετά και δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με το ρεμπέτικο. Είχαμε μία κασέτα στο σπίτι από μία ηχογράφηση με την Μαρίκα Νίνου και μου άρεσε σαν άκουσμα, αλλά δεν είχα ασχοληθεί καθόλου. Όταν πήγα στην Άρτα εκεί οι παρέες μου έτυχε να είναι όλοι μπουζουξήδες , κιθαρίστες, είχαν αγάπη για το ρεμπέτικο και έτσι το αγάπησα πάρα πολύ και μου ταίριαζε κιόλας στη φωνή και έτσι ξεκίνησα.

- Ήθελες πάντα να ασχοληθείς με το τραγούδι ή και με τη μουσική γενικότερα;

Πάντα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δηλαδή από μωρό έκανα συναυλίες μόνη μου στο σπίτι… Οι γονείς μου έφερναν δασκάλους μουσικής στο σπίτι, αλλά εγώ γενικά είμαι τεμπέλα και βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα, οπότε έκανα 2-3 μήνες και μετά τα παρατούσα. Στα 13 με πήγε ο μπαμπάς μου σ’ έναν σύλλογο εκεί στην Καβάλα που έκαναν παραδοσιακά όργανα. Το αγάπησα εκεί. Θυμάμαι με είχαν πάρει για μια δουλειά και είχα τόση χαρά που θα παίξω και έρχονται και μου δίνουν λεφτά. Εγώ δεν ήξερα ότι πληρώνεσαι γι’ αυτό το πράγμα και έπαθα σοκ. Λέω αυτό είναι!

- Άρα τα μουσικά σου ακούσματα ήταν περισσότερο παραδοσιακά και λίγο Μαρίκα Νίνου!

Ναι παραδοσιακά και μετά πολύ Σωκράτη Μάλαμα. Από την Πρώτη Γυμνασίου μέχρι την Τρίτη Λυκείου μόνο Μάλαμα, τίποτε άλλο!

- Η πρώτη δουλειά είπες ήταν σε ένα πανηγύρι;

 Ναι σε ηλικία 14. Βασικά ήταν ένα καλοκαίρι σε μία συναυλία στην Παλιά πόλη της Καβάλας.

- Ποια ήταν η πρώτη επαγγελματική σου δουλειά αφού έφυγες από την Καβάλα;

Στα 19 που έφυγα στην Άρτα για σπουδές δούλευα Παρασκευή - Σάββατο και από τότε δεν έχω σταματήσει.

- Άρα κύριο επάγγελμα είναι η μουσική ή ασχολείσαι και με κάτι άλλο;

Μόνο αυτό, δεν έχω κάνει καμία δουλειά. Μια φορά δούλεψα ως barwoman αλλά δεν κράτησε πολύ.

- Έχεις ερμηνεύσει τραγούδια σε δύο ταινίες , Στο “ Ουζερί Τσιτσάνης” σε ενορχήστρωση του Θέμη Καραμουρατίδη και στο “ Νοτιά” σε ένα τραγούδι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, πώς σου φάνηκε σαν εμπειρία;

Πρώτα ήταν το “ Ουζερί”. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία γιατί βρέθηκα με τους ηθοποιούς, ας πούμε με τον ηθοποιό που θα υποδυόταν τον Τσιτσάνη,ο οποίος μάθαινε λίγο μπουζούκι για να δει πως θα πατάει πάνω στην ηχογράφηση. Πήγαμε στο studio να γράψω πρόχειρα τα τραγούδια και την ώρα που γυρίζανε την ταινία βάζανε το δικό μου  demo για να ακούει η τραγουδίστρια/ ηθοποιός πως πατάω για να ανοιγοκλείνει το στόμα της και μετά εγώ ξαναπήγα να τα ξαναγράψω από πάνω πιο  καλά. Στο “ Νοτιά” ήταν πιο απλά, δηλαδή βρέθηκα με την Ρεμπούτσικα, το έμαθα σε μία ώρα και τελειώσαμε.

- Για τον δίσκο “ Κόκκινη Κλωστή” ξέρουμε ότι η ηχογράφηση έγινε με όλους μαζί επί τόπου. Πώς ήταν αυτές οι στιγμές που παίζατε όλοι μαζί και πώς αισθανόσουν;

Καταρχήν τα παιδιά που συμμετείχαν δεν είχαν κάνει πρόβα μαζί. Μαζευτήκαμε ένα πρωί, τα μάθανε εκείνη την ώρα, ηχογραφήσαμε 2-3 φορές και κρατήσαμε το καλύτερο.Κάναμε φυσικά κάποιες διορθώσεις μετά , αλλά ο βασικός πυρήνας έγινε όταν ήμασταν όλοι μαζί. Είναι κάτι φοβερό. Φανταστείτε ότι ήμουν σε ένα δωματιάκι μόνη μου με τα ακουστικά και τους έβλεπα όλους από τη τζαμαρία. Και βέβαια όταν τελείωσε αυτό έπαθα “κατάθλιψη” επειδή ήταν τέλεια και επειδή είμασταν όλοι φίλοι!

- Πώς ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Σίντο και πόσα χρόνια μετρά;

Με τον Δημήτρη παίζαμε στους Εμπειροτέχνες ( παραδοσιακό συγκρότημα της Καβάλας) που ήμουν 19 χρονών. Παίζαμε παραδοσιακά για πολλά χρόνια. Τον θαύμαζα πάντα σαν οργανοπαίκτη αλλά δεν ήξερα ότι γράφει τόσο ωραία. Σε κάποια φάση μου λέει να μου βάλει κάτι τραγούδια που είχε γράψει. Εγώ έλεγα “ εντάξει τι μπορεί να έχει γράψει;”. Και μου βάζει και παθαίνω σοκ. Αυτός κατέβηκε στην Αθήνα πολύ αργότερα από μένα. Είχα στείλει μήνυμα στην Αναστασία Χατζηαποστολίδου ( η οποία είναι μουσικός και γράφει και στίχους) να μου γράψει και εμένα ένα τραγούδι έτσι ένα μικρό και το έστειλε στον Δημήτρη και μου το στέλνει σε μισή ώρα. Αυτό ήταν η Πυξίδα ( ένα από τα τραγούδια του δίσκου).

- Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι από τον δίσκο;

Νομιζω το Φλερτ!

- Πες μας μια αγαπημένη σου στιγμή στην εώς τώρα καριέρα σου.

Χάρηκα πάρα πολύ όταν με πήρε τηλέφωνο ο Βαγγέλης Κορακάκης πρώτη φορά. Και με τον Νταλάρα ο οποίος μου τηλεφώνησε όταν είχα πρωτοπάει στην Αθήνα και ήθελα να του κάνω φωνητικά σε ένα τραγούδι του Ξαρχάκου σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Με είχε ακούσει σε ένα μαγαζί και μετά από αυτό με βρήκε.

- Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; 

Τώρα έτσι όπως είναι τα πράγματα δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε. Αλλά το καλοκαίρι υπάρχει μία περίπτωση να κάνουμε κάποιες συναυλίες, αν τα καταφέρουμε, με την Σοφία Παπάζογλου και τη Σεμέλη Παπαβασιλείου, αφιέρωμα στην Στέλλα Χασκήλ, στην Ρόζα Εσκενάζυ και στην Μαρίκα Νίνου. Θέλουμε βέβαια να κάνουμε παρουσιάσεις για τον δίσκο διότι δεν κάναμε τίποτα γι΄αυτό.

-Τι ακούς το τελευταίο διάστημα;

Δεν ακούω σχεδόν τίποτα. Γενικά τα τελευταία χρόνια δεν ακούω τίποτα, επειδή ακούω στη δουλειά τόσο πολύ και γυρνώντας δε θέλω να ακούσω τίποτα, ειδικά μπουζούκια! Ακούω τώρα τελευταία όμως, κλασική μουσική και καινούργια πράγματα που βγαίνουνε. Μ΄ αρέσουν κάποια νέα  τραγούδια του Δημήτρη Μπάκουλη, του Αλέξανδρου Καψοκαβάδη, του Νίκου Σαμαρά καθώς και του Βασίλη Προδρόμου.

-Με ποιον/Ποια καλλιτέχνη/ιδα θα ήθελες να συνεργαστείς;

Με τον Μάλαμα σίγουρα, αν και του είχα κάνει κάτι δεύτερες σε έναν δίσκο αλλά δε ξέρω αν το έχει ακούσει!!! Με τον Αλκίνοο, με Λιζέτα Καλημέρη η οποία είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος και με την Τσαλιγοπούλου θα ήθελα. Και με τον Νταλάρα θα ήθελα να κάνω κάποιες συναυλίες, δε θα έλεγα όχι!

- Από την οικογένεια σου είχες κίνητρο, σε ώθησαν προς τη μουσική;

Πάρα πολύ. Ο μπαμπάς μου έπαιζε λίγο κλαρίνο. Με πήγαινε παντού, σε πανηγύρια κλπ. Είναι πολύ περήφανοι, τρελαίνονται γι΄αυτό.

-Ένιωσες τη στιγμή πως έχεις βαρεθεί, έχεις κουραστεί και να πεις θα τα παρατήσω;

Να σταματήσω ποτέ. Αλλά ότι έχω βαρεθεί άπειρες φορές.

- Τι συμβουλή θα έδινες στους νεότερους που μπαίνουν τώρα στο χώρο της μουσικής;

Δεν έχω συμβουλή απλά αυτό που νομίζω πρέπει να πω, βασικά για όλες τις δουλειές ισχύει, αλλά ιδιαίτερα για εμάς που είμαστε μουσικοί δε λέμε πάμε για δουλειά αλλά πάμε να παίξουμε, αυτό είναι πολύ σημαντικό στην ψυχολογία. Και εγώ που το κάνω σαν επάγγελμα από τα 15 μου, θέλω να πω ότι παρόλο που ζω από αυτό και κάποιες φορές έχω δυσκολίες και κάποιες φορές είμαι πιο άνετα, νιώθω ότι δεν έχω δουλέψει ούτε μια στιγμή στη ζωή μου, ενώ έχω δουλέψει σκληρά. Είναι τόσο ωραίο αυτό που  γίνεται που παρόλες τις δυσκολίες, το άγχος και αυτό που βιώνεις είναι σα να μη δουλεύεις, σα να κάνεις αυτό που αγαπάς και να πληρώνεσαι.

Συνέντευξη με την Ιουλία Καραπατάκη

                                       Συνέντευξη με την Ιουλία Καραπατάκη

 

Ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος την αποκάλεσε «η πιο καλή και όμορφη τραγουδίστρια της νέας γενιάς» και εμείς, οι μαθητές του Μουσικού σχολείου Ξάνθης, συμφωνούμε απολύτως. Η Ιουλία Καραπατάκη είναι μια εξαιρετική τραγουδίστρια και ένας πολύ φωτεινός άνθρωπος, με τον οποίο είχαμε την τύχη και την τιμή να συνομιλήσουμε, στα πλαίσια του σχολικού προγράμματος «Σύγχρονη μουσική made in Greece». Η Ιουλία έχει μια μακρόχρονη πορεία ως λαϊκή ερμηνεύτρια και τα τελευταία χρόνια την απολαμβάνουμε στις συνεργασίες της με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.

 

-Πήγες και εσύ σε Μουσικό σχολείο, οπότε πρέπει να σε ρωτήσουμε, πόσο και πώς πιστεύεις ότι σε έχει βοηθήσει ως τραγουδίστρια και ως μουσικό γενικότερα;

Νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της μουσικής μου εκπαίδευσης και καθοριστικός παράγοντας για την ενασχόλησή μου με την μουσική. Τα πράγματα γενικότερα στα Μουσικά σχολεία λειτουργούν διαφορετικά, είναι μια πολύ όμορφη μικρή κοινωνία . Εμείς ήμασταν και στο Μουσικό Παλλήνης, πολύ μακριά από τα σπίτια μας, οπότε ακόμα και οι «κοπάνες» μας ήταν να συγκεντρωνόμαστε στο πίσω μέρος του σχολείου και να παίζουμε μουσική.

-Πώς ήταν τότε η κατάσταση στα Μουσικά και πόσο διαφορετική από την υπάρχουσα; 

Καταρχάς, ήταν αρκετά διαφορετική από την τωρινή. Εγώ πέρασα φανταστικά. Ασχολούμασταν συνέχεια με την μουσική και τα μουσικά μαθήματα και οι καθηγητές των μαθημάτων γενικής παιδείας το είχαν αποδεχθεί. Δυστυχώς τώρα η κατάσταση έχει πάρει μια λανθασμένη πορεία. Σε ορισμένα σχολεία πλέον δεν υπάρχουν πούλμαν και μεσημεριανό φαγητό.

-Πόσο σημαντική είναι η μουσική και γενικότερα οι Τέχνες στην εκπαιδευτική διαδικασία;

Προσωπικά, θεωρώ ότι οι Τέχνες εξημερώνουν τα ήθη. Η ενασχόληση ενός παιδιού με την μουσική, την ζωγραφική είναι ένας πολύ δυνατός τρόπος έκφρασης και βοηθάει σημαντικά στην κοινωνικοποίηση του, οπότε θεωρώ τις Τέχνες απαραίτητο στοιχείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

-Όσον αφορά την μουσική σου καριέρα, είχες ποτέ δεύτερες σκέψεις, σκέψεις να τα παρατήσεις;

Όχι ποτέ. Υπάρχουν μέρες που, αν και νυχτοπούλι, κουράζομαι λόγω των ωραρίων, αλλά δεν θα άλλαζα τίποτε και ούτε το έχω μετανιώσει ποτέ.

-Πόσο εύκολο ήταν και είναι για έναν νέο μουσικό να αναδειχθεί στον συγκεκριμένο χώρο, ειδικά όταν δεν ασχολείται με το πιο «εμπορικό» είδος;

Προσωπικά, θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερή. Το timing και οι συγκυρίες παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, όπως φυσικά και η προσωπική σου δουλειά.

 

-Στο δικό μας σχολείο υπάρχει η επαφή με το ρεμπέτικο, εσύ πώς ήρθες σε επαφή με το είδος και ασχολήθηκες με αυτό;

Είναι λίγο ειρωνικό, γιατί το ρεμπέτικο αρχικά δεν μου άρεσε. Άκουγε πολύ ο μπαμπάς μου και πιτσιρίκα δεν το γούσταρα καθόλου. Σε άμεση επαφή ήρθα και εγώ στο σχολείο, με έναν καθηγητή μας, όταν στην Γ’ Λυκείου δημιουργήσαμε ένα μουσικό σχήμα και παίξαμε τα κλασικά ρεμπέτικα και από εκείνο το σημείο άρχισα και εγώ να το αγαπάω σαν είδος.

-Τι είναι αυτό που κάνει το ρεμπέτικο τόσο ξεχωριστό;

Καταρχάς είναι ένα «παντός καιρού» είδος, πράγμα που φαίνεται από το γεγονός ότι πολλά ρεμπέτικα, τουλάχιστον σε θεματική βάση, θα μπορούσαν να είχαν γραφεί τώρα, ειδικά την συγκεκριμένη περίοδο. Είναι τραγούδια που μας συνδέουν με τις ρίζες μας, όποιες κι αν είναι αυτές. Άλλωστε τα θέματα των ρεμπέτικων τραγουδιών είναι θέματα διαχρονικά και καθημερινά, όπως ο έρωτας και η ξενιτιά. Είναι τραγούδια που μιλάνε απευθείας στην καρδιά και αυτό φαίνεται με την στροφή των νέων στο ρεμπέτικο. Και μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά και ανατολίτικα όργανα, όπως το μπουζούκι και το ούτι, δεν διδασκόντουσαν σε ωδεία μέχρι την ίδρυση των Μουσικών σχολείων.

-Έχεις πλέον αρκετή εμπειρία και στις μικρές μουσικές σκηνές, όπως ταβέρνες, και στις μεγάλες, τα τελευταία 3 χρόνια. Ποια είναι τα στοιχεία που αγαπάς αφενός στις μικρού μεγέθους σκηνές και αφετέρου στις μεγάλες συναυλίες;

Η αλήθεια είναι ότι, μέσα μου, δεν τις διαχωρίζω, γιατί η επαφή με τον κόσμο είναι η ίδια, είτε πρόκειται για 30 ή 16 χιλιάδες άτομα. Σίγουρα όταν μιλάμε για μικρές σκηνές, είναι πολύ πιο αγχωτικό να σε κοιτάνε στα μάτια τα 30 αυτά άτομα από μια μεγάλη συναυλία όπου δεν έχεις καλή οπτική επαφή με τον κόσμο. Όμως τις έχω συνηθίσει τις διάφορες σκηνές σε ταβέρνες, ενώ στις μεγάλες συναυλίες με τον Θανάση (Παπακωνσταντίνου) και τον Σωκράτη (Μάλαμα), τις οποίες ξεκίνησα τον Νοέμβρη του 2017, έχω πιο πολύ άγχος. Ίσως αισθάνομαι τις μικρές σκηνές πιο «δικές» μου, αλλά αγαπώ και τις δυο μορφές πάρα πολύ και μου λείπουν τρομερά.

-Αναγνωρίζεις και εσύ ότι έχεις αποκτήσει ένα δικό σου κοινό. Είπες ότι συχνά έχεις άγχος, αλλά υπάρχουν στιγμές που έχεις άγχος μήπως δεν ανταποκριθείς στις προσδοκίες του κοινού, στις απαιτήσεις του;

Πιστεύω ότι ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες του κοινού όταν του παρουσιάζεις την αλήθεια σου. Οπότε άγχος για το αν θα είμαι «επαρκής» δεν έχω. Το κοινό καταλαβαίνει πότε του λες αλήθεια και θα σου φερθεί ανάλογα με το αν το κάνεις ή όχι.

-Με την Kompania  πραγματοποιήσατε συναυλίες και στο εξωτερικό. Ποια η σχέση ομογενών και μη με το ρεμπέτικο;

Θα σας πω ότι γουστάρουν τέρμα, ειδικά στην Γαλλία. Δεν ξέρω αν είναι λόγω «φιλελληνισμού» ή λόγω ήχου, δηλαδή ίσως να τους ελκύει το αρχέγονο στοιχείο που έγχορδα όπως το μπουζούκι βγάζουν αλλά πραγματικά, ειδικά για Βαμβακάρη, τρελαίνονται. Δεν μπορώ να το εξηγήσω πλήρως.

 

 

-Τον τελευταίο καιρό σε έχουμε δει αρκετές φορές σε τηλεοπτικές μουσικές εκπομπές, όπως στο «Μουσικό Κουτί» μαζί με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Πώς είναι η τηλεοπτική εμπειρία, ποια τα θετικά και τα αρνητικά της και συγκεκριμένα πώς ήταν η συνεργασία με τον μεγάλο Χρήστο Νικολόπουλο;

Κοιτάξτε, είναι ένα μέσο προβολής. Σίγουρα, μπορεί να αποτελέσει όπλο για έναν μουσικό, αλλά μπορεί να αποβεί σε τροχοπέδη, ανάλογα με τον χειρισμό. Είναι μέρος της δουλειάς μας και δεν πρέπει να υποτιμάται. Πρόσφατα γίνεται και μεγάλη συζήτηση για την πληρωμή των καλλιτεχνών για την συμμετοχή τους σε τέτοιες εκπομπές, γιατί για πολλά χρόνια δεν πληρωνόμαστε. Πιστεύω ότι αν υπάρχει αρμονική συνεργασία των δύο πλευρών και ο μουσικός είναι ελεύθερος να εκφράζεται με τον δικό του τρόπο, μόνο θετικά μπορεί να έχει για τον καλλιτέχνη. Άλλωστε η τηλεόραση είναι πλέον στην καθημερινότητα όλων μας.

Όσον αφορά τον Χρήστο Νικολόπουλο, δεν τον ήξερα πιο πριν και υπήρξε μια πολύ καλή συγκυρία. Ο κύριος Χρήστος θα κάνει έναν καινούριο δίσκο σε στίχους του κύριου Αναγνωστάκη, του διευθυντή του Όγδοου, σε ενορχήστρωση του Φώτη Σιώτα. Και μέσα στα πολλά που ο κος Αναγνωστάκης του έβαλε να ακούσει, άκουσε και εμένα, και αποφάσισε να πω και εγώ ένα τραγούδι, οπότε με αυτήν την ευκαιρία εμφανιστήκαμε μαζί και στο «Μουσικό Κουτί». Νιώθεις ένα δέος αλλά ήταν εκπληκτική η εμπειρία με έναν ογκόλιθο της ελληνικής μουσικής.

-Τα τελευταία χρόνια έχεις πετύχει πολλά. Ποια είναι τα όνειρα και ποιοι οι στόχοι σου από εδώ και στο εξής;

Θυμάμαι τον εαυτό μου σε μια συναυλία του Μάλαμα το ’97, νομίζω, να κοιτάω την Μελίνα Κανά και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα πολύ να τραγουδήσω δίπλα στον Σωκράτη και να πως τα έφερε η τύχη. Οπότε το μόνο που θέλω τώρα είναι να συνεχίσω να το απολαμβάνω και να μην μου κάτσουν στραβά πράγματα, όπως σε πολλούς. Να συνεχίσω να το κάνω με αλήθεια και να το υποστηρίζω.

-Ας μιλήσουμε για «τα Δεύτερα», έναν εξαιρετικό δίσκο. Πώς ήταν οι εμπειρίες στο studio και πώς αισθάνθηκες όταν τον άκουσες ολοκληρωμένο;

Ήταν τρομερή εμπειρία, δεδομένου ότι δεν είχα εμπειρία από τόσο μεγάλο project. Γράφαμε όλοι μαζί, μια τόσο μεγάλη ορχήστρα που εγώ τραγουδούσα στον διάδρομο, λόγω έλλειψης χώρου. Την αγάπησα ως εμπειρία και προφανώς αγαπώ να ακούω και τον δίσκο, αν και αποφεύγω γενικά να με ακούω.

-Οι καλοκαιρινές συναυλίες ως κουαρτέτο πώς ήταν;

Ήταν πολύ ωραίες και πολύ διαφορετικές, προσαρμοσμένες στις υπάρχουσες συνθήκες. Πέρασα πολύ καλά, ακόμα και οι λίγες αυτές συναυλίες ήταν για εμένα μια όαση, αν και μου έλειπαν πολύ τα παιδιά της μπάντας. Αρχικά, επειδή έχουμε συνηθίσει και τον Σωκράτη με ολόκληρη ορχήστρα, είχα πάθει ένα σοκ και είχα αγωνία για το αν θα είναι ωραίο το τελικό αποτέλεσμα. Ήταν κάπως παράξενο, πολύ περισσότερο και επειδή το κοινό καθόταν και όπως και να το κάνουμε πολλά τραγούδια του Σωκράτη απαιτούν αλληλεπίδραση.

 

-Τα μουσικά σχέδια για το σύντομο μέλλον ποια είναι και σε ποιο βαθμό η πανδημία έχει σταθεί εμπόδιο σε αυτά;

Τώρα θα ξεκινήσουμε ηχογραφήσεις για έναν καινούριο δίσκο με την Kompania με διασκευασμένα ρεμπέτικα, πάντα σεβόμενοι αυτό που θέλει να βγάλει το κάθε τραγούδι. Πολλά μουσικά σχέδια, λόγω της κατάστασής μας, δεν έχουν ξεκινήσει, αλλά ταυτόχρονα, η καραντίνα έδωσε τον απαραίτητο χρόνο σε πολλούς δημιουργούς να ολοκληρώσουν κομμάτια και στίχους που είχαν παρατήσει, οπότε από αυτήν την άποψη υπάρχει μεγάλη δραστηριότητα.

-Η κατάσταση του κλάδου σας αυτή την στιγμή ποια είναι;

Είναι πολύ δύσκολη, ειδικά για ανθρώπους που έχουν παιδιά ή οικογένειες στις οποίες και οι δύο γονείς είναι καλλιτέχνες. Είναι τραγική σε τέτοιο βαθμό που στην Θεσσαλονίκη γίνονται συσσίτια για μουσικούς. Μαθαίνουμε για την μεταχείριση των καλλιτεχνών σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου πληρώθηκαν κανονικά ό,τι θα έβγαζαν από τις ακυρωμένες συναυλίες, και μετά βλέπουμε την κατάσταση εδώ και αντιλαμβανόμαστε ότι πλέον ο πολιτισμός έχει στοχοποιηθεί. Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να γίνει αντιληπτό ότι και εμείς εργαζόμαστε, δεν κάνουμε ένα χόμπι, ότι χρειαζόμαστε ένσημα και κάποια στιγμή σύνταξη. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Προσπαθούμε πολύ, έχουμε ένα πολύ ενεργό σωματείο, με διάφορες μουσικές δράσεις αλλά και πολιτικές πιέσεις. Και είναι σημαντικό να είμαστε ενωμένοι σε αυτές τις συνθήκες.

-Σε δύσκολες καταστάσεις, όπως η υπάρχουσα, ποιος πιστεύεις ότι είναι ο κοινωνικός ρόλος του καλλιτέχνη και πόσο σημαντική είναι η παρέμβασή του, είτε είναι μουσική ή με την γενικότερη στάση του;

Υπάρχουν διαφορετικές στάσεις. Για παράδειγμα ο Θανάσης είναι πολύ ενεργός πολιτικά, ενώ ο Σωκράτης είναι λίγο πιο συγκρατημένος. Εγώ θεωρώ ότι οι άνθρωποι που έχουν το βήμα να επηρεάσουν μεγάλο μέρος της κοινωνίας και να την οδηγήσουν σε φωτεινότερους δρόμους έχουν χρέος να το κάνουν. Και η μουσική είναι ένας δρόμος, πολύ όμορφος, για να βγει κάποιος στο φως. Οπότε ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι κοινωνικά ενεργός.

-Ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή που έχεις νιώσει πάνω στην σκηνή και γιατί;

Ήταν αυτή η συναυλία με τον Θανάση και τον Σωκράτη στο Θέατρο Γης. Ήταν από τις πρώτες συναυλίες που κάναμε μαζί, σε έναν χώρο τεράστιο, και σε κάποια φάση τραγουδούσαμε και βλέπαμε απέναντι να φωτίζεται όλος ο ουρανός με αστραπές. Άρχισε να βρέχει κι όμως ο κόσμος δεν κουνήθηκε, ο Θανάσης συνέχισε να τραγουδάει και εμείς ήμασταν δίπλα του με ομπρέλες. Ήταν καταπληκτικό.

-Πώς έχεις βελτιωθεί ως μουσικός και ως άνθρωπος με την συνεργασία σου με το δίδυμο Θανάσης-Σωκράτης;

Καταρχάς είναι δύο καταπληκτικοί και πολύ μορφωμένοι άνθρωποι, με πολύ όμορφη άποψη για την ζωή και την στάση μας σε αυτήν. Ταυτόχρονα είναι τρομεροί επαγγελματίες, οπότε αμέσως με την σχέση μας βελτιώνομαι και εγώ. Μαθαίνω, για παράδειγμα, να προσαρμόζομαι και γενικά έχω πάρει και συνεχίζω να παίρνω μόνο καλά. Ειδικά ο Σωκράτης πια είναι σαν μπαμπάς, μου έχει δώσει άπλετο χώρο και μου έχει φερθεί πολύ γλυκά. Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

 

 

 

-Σου αρέσει να σε αποκαλούν «ρεμπέτισσα»;

Δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να μην γίνεται «ταμπέλα» και να με περιορίζει. Αν ο κόσμος θέλει να με αποκαλεί ρεμπέτισσα και δεν θα ενοχληθεί όταν θα τραγουδήσω κάτι ξένο ή pop, δεν με πειράζει καθόλου.

-Ποιος μουσικός σε έχει επηρεάσει περισσότερο;

Καταρχάς οι φίλοι με τους οποίους ξεκίνησα να εμφανίζομαι σε μουσικές σκηνές, αλλά νομίζω ότι με σημάδεψε η συνεργασία μου με τον Κώστα Δουμουλιάκα, που παίζει μπουζούκι. Ήταν από τους ανθρώπους που με πίστεψαν και από τότε που τον γνώρισα δεν έμεινα ποτέ χωρίς μεροκάματο.

-Ποιες οι σκέψεις σου και ποιοι οι προβληματισμοί σου για την κατάσταση που βιώνουμε;

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν και είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά πλέον νιώθω ότι είναι στοχευμένες οι πολιτικές επιλογές. Δεν καταλαβαίνω πώς επιτρέπεται ο κακός χαμός σε ΜΜΜ και απαγορεύεται να πας σε ένα θέατρο, καθισμένος 2 μέτρα μακριά από τον διπλανό σου. Ταυτόχρονα, είναι και μια περίοδος στην οποία έχω σκεφτεί πολύ, έχω αναθεωρήσει και έχω αλλάξει πολλά πράγματα. Και πραγματικά πιστεύω, όπως λέει και το τραγούδι του Σωκράτη, ότι «το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή». Γιατί πραγματικά ζούμε βαθύ σκοτάδι. Είμαι πλέον και εγώ εξουθενωμένη, γιατί η κατάσταση έχει φτάσει στα άκρα πια. Μου λείπει η επαφή με το κοινό, η δυνατότητα να παίξω ελεύθερα μουσική, τα live.

-Ποιος είναι ένας καλλιτέχνης με τον οποίο δεν έχεις συνεργαστεί και θα ήθελες πολύ.

Η Ελένη Βιτάλη.

-Ποια θα ήταν η συμβουλή σου σε έναν νέο καλλιτέχνη που ξεκινά τώρα;

Να πορεύεται με αγάπη και αν το κάνει αυτό θα βρει τον δρόμο του. Σίγουρα ψυχραιμία, συγκροτημένη σκέψη, γιατί είναι, ειδικά τώρα, δύσκολος χώρος ο καλλιτεχνικός. Και πολύ σημαντικό, να μπορείς να λες όχι.

-Αντίστοιχα, ποια είναι η πιο χρήσιμη συμβουλή που έχεις λάβει;

Αυτό που μου έλεγε πάντα η μάνα μου, να έχω τα μυαλά μου μέσα στο κεφάλι μου.

 Την συνέντευξη πήραν οι μαθητές της Γ Λυκείου Ευφραιμίδου Μαρία, Ζιαγκλιαβός Κωστής και Ματζιούνης Βασίλειος.

 

 

NALYSSA GREEN: Το ταξίδι συνεχίζεται

NALYSSA GREEN Το ταξίδι συνεχίζεται

 Η Nalyssa Green έρχεται από "Ταξίδι Αστρικό" (στις 24/11). Από την παιδική ηλικία και τα όνειρα μέχρι το τι κουβαλάει μαζί της η Nalyssa Green ήρθε σε επαφή με την Ιωάννα και τη Μαρία και λύθηκαν απορίες όπως για το αν διαχωρίζονται ο καλλιτέχνης από το έργο του και τι ζώδιο είναι. Επίσης μοιράστηκε πληροφορίες για τα παιδικά της χρόνια, τα μουσικά ακούσματα και τις συνεργασίες της.

    Μέσα από τις μουσικές επιρροές που είχε ως παιδί ,από τον Θάνο μικρούτσικο και την Ελληνική Rock ως τους Pink Floyd  τους Joy Division. Θεωρεί πως αυτές οι επιρροές υπάρχουν στα τραγούδια της αλλά δεν διακρίνονται εύκολα. Στην τελευταία της δουλειά μάλιστα , υπάρχει ισχυρή επίδραση  από την ελληνική λαϊκή μουσική που ακουγόταν στο σπίτι της καθώς ενηλικιωνόταν.

      Μπήκε στην διαδικασία να χαρακτηρίσει με κάποιο συναίσθημα ή κάποια αίσθηση τις δισκογραφικές δουλειές της ,πράγμα δύσκολο για τον δημιουργό. Παρόλα αυτά οι χαρακτηρισμοί που έδωσε αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό και το αποτέλεσμα της δουλειάς. Για παράδειγμα το "ταξίδι αστρικό" της διεγείρει ορμή και εκτόξευση.

    Εκτός από μουσικός ασχολείται και με το θέατρο. Όχι μόνο παίζει στις παραστάσεις, αλλά συμμετέχει και ως ηθοποιός. Όταν βρίσκεται σε μία συναυλία ή παίζει στο θέατρο η αίσθηση είναι ίδια ,δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει κοινό και παίζει μουσική. Όπως πάρα πολλοί άλλοι  μουσικοί που δεν ήταν το όνειρό τους να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, έτσι και η Nalyssa ήθελε να γίνει δημοσιογράφος και να γράφει. Και η μουσική είναι τρόπος γραφής τελικά.

     Στην εποχή μας συνδέουν τον καλλιτέχνη με το έργο του, πολλές φορές σε σημείο ταύτισης. Όχι,λάθος. Για αυτό πρέπει να υπάρχει ένας διαχωρισμός. Έτσι και η περσόνα της Nalyssa δίνει τη δυνατότητα να εκφράσει πράγματα και καταστάσεις με τα οποία δεν ταυτίζεται.

Κάποιες από τις συνεργασίες που έχει κάνει έφτασαν στο επίπεδο να θεωρούνται οικογένεια. Για παράδειγμα της Δεσποινίς  Τρίχωμης και του  Logout. Δεν έκρυψε της μελλοντική της επιθυμία να συνεργαστεί με την Billie Eilish.

 

 

     Η μουσική της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με παιδικότητα. Αν κάποιος την ακούσει με κλειστά μάτια θα θεωρήσει πώς ακούει ένα μικρό κορίτσι με παιδική φωνούλα. Ο στίχος της είναι αρκετά εξωστρεφής και αφηρημένος ο οποίος βγάζει τη μελαγχολία στην επιφάνεια της.

     Όντας εναλλακτική καλλιτέχνης, αναφέρθηκε στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους οι καλλιτέχνες. Πιο συγκεκριμένα, η άγνοια από τους μουσικούς φορείς και μετά από τον κόσμο που υπάρχει γύρω από την ελληνική εναλλακτική σκηνή. Δεν υπάρχει ο κατάλληλος τρόπος για να προωθηθεί η δουλειά τους. Βέβαια ,επειδή έχει εξελιχθεί η τεχνολογία και ο κόσμος γενικά , ο καθένας μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του από την ηχογράφηση μέχρι την προώθηση. Σε αυτό το σημείο η Nalyssa αναφέρθηκε και στον μουσικό  της παραγωγό τον Βασίλη Ντοκάκη, ο οποίος μπορεί να δίνει και τις δικές του ιδέες ακολουθώντας το όραμα της. Η Nalyssa είναι από τις λίγες περιπτώσεις που ο καλλιτέχνης αναγνωρίζει τον ρόλο του μουσικού παραγωγού.

    Φτάνοντας προς το τέλος της κουβέντας συζητήθηκαν λίγο πιο προσωπικά θέματα. Ας πούμε  προτιμάει το Βινύλιο γιατί της αρέσει η διαδικασία της ακρόασης από αυτό, αλλά μοιάζει και πιο ανθρώπινο (Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει καν CD Player). Να σημειωθεί πως το Green που έχει το όνομά της δεν είναι επειδή είναι ΠΑΣΟΚ ή Παναθηναϊκός!!!

   Ανάμεσα στον Λάνθιμο, "Το φιλί" του κλιμτ και τη Sylvia Plath υπάρχει κάτι ρομαντικό για αυτό και τα συνδέει. Όσον αφορά το project στο οποίο συμμετέχει διασκευάζοντας τραγούδια του Leonard Cohen, θεωρεί ότι δεν έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και ανανεώνει το ραντεβού με το κοινό μετά τη λήξη της πανδημίας.

Για το single "Κρεβάτι" της είπαν ότι μοιάζει με το Beauty and the Beast, πράγμα που δεν είχε σκεφτεί η ίδια, αλλά θα μπορούσε να είχε προκύψει από εκεί. Οι στιγμές που την συγκινούν είναι η επαφή με τους ακροατές την ώρα της συναυλίας και μετά. Όπως λέει και η ίδια "Νιώθω μετά από μία συναυλία ότι έχω κερδίσει πολλούς φίλους".

Το ζώδιο της είναι Δίδυμοι με ωροσκόπο Λέων και τρεις πλανήτες στο Καρκίνο. Τα συμπεράσματα δικά σας!!! Το αγαπημένο της " Κοκτέιλ" είναι το Μάι Τάι και για την νέα χρονιά εύχεται την επιστροφή στην προηγούμενη καθημερινότητα και να μην ξεχαστεί ο αγώνας που δώσαμε όλοι μαζί για την αντιμετώπιση της κατάστασης.

(Ο Δίσκος "Ταξίδι Αστρικό" κυκλοφόρησε στις 4 Δεκεμβρίου 2020)

 

Τη συνέντευξη πήραν οι μαθήτριες Ευφραιμίδου Μαρία και Κουτάκη Ιωάννα το Νοέμβριο του 2020. Την επιμέλεια κειμένου είχε η Μαρία Ευφραιμίδου.