Το Σάββατο 4 Απριλίου, είχαμε την χαρά και την τιμή να μιλήσουμε με τα μέλη του μακροβιότερου ελληνικού ροκ συγκροτήματος: τους Magic De Spell. Η μπάντα βρέθηκε στην Ξάνθη κατά την διάρκεια της περιοδείας τους, MAGIC DE SPELL - 45 χρόνια δρόμος. Την συνέντευξη μας παραχώρησαν οι Θοδωρής Βλαχάκης (drums), Δημήτρης Μποτής (keyboards), Γιώργος Αρχοντάκης (μπάσο), Μιχάλης Σκαράκης (φωνή), Μαρίνος Σοφίου (κιθάρες). Στην συναυλία συμμετείχε ως guest ο Δημήτρης Καλαντζής (ΕΓΩ, πρώην μέλος των ΤΣΟΠΑΝΑ RAVE).
Ευχαριστούμε πολύ το συγκρότημα για την συνέντευξη καθώς και τον Νικόλα Λειβαδίτη και την Ρετιρέ Productions που μας βοήθησαν να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες.
Η ομάδα (αλφαβητικά): Ζαλτίντσης Λουκάς, Μυστακίδης Βασίλης, Τεκτονόπουλος Καλλίας (φωτογραφικό υλικό), Φιλιππή Αλεξάνδρα.
Ευχαριστούμε πολύ το συγκρότημα για την συνέντευξη καθώς και τον Νικόλα Λειβαδίτη και την Ρετιρέ Productions που μας βοήθησαν να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες.
Η ομάδα (αλφαβητικά): Ζαλτίντσης Λουκάς, Μυστακίδης Βασίλης, Τεκτονόπουλος Καλλίας (φωτογραφικό υλικό), Φιλιππή Αλεξάνδρα.
~ ~ ~
Ξεκινήσατε το 1980 ως αγγλόφωνη μπάντα και αργότερα το γυρίσατε στον ελληνικό στίχο. Έχει το κοινό κάποια κλίση σε μια από τις δύο γλώσσες;
(Θ. Βλαχάκης) Ξεκινήσαμε αγγλόφωνοι, γιατί ήταν μία άλλη εποχή το 1980. Παίζαμε περίπου όπως παίζανε οι αγγλικές και οι αμερικανικές μπάντες που ακούγαμε και γουστάραμε εμείς τότε. Για μας ήταν αυτονόητο ότι θα είμαστε αγγλόφωνοι όπως ήταν και αυτοί. Επίσης, εκείνη την εποχή, δεν έρχονταν ξένες μπάντες να παίξουν στην Ελλάδα όπως τώρα. Οπότε και το ελληνικό κοινό δεχόταν τις αγγλόφωνες ελληνικές μπάντες ως υποκατάστατα των ξένων. Το 1993 βγάλαμε τον πρώτο ελληνόφωνο δίσκο, επειδή αισθανθήκαμε την ανάγκη να μιλήσουμε στη γλώσσα μας. Εκεί πλέον καταλάβαμε ότι αυτά που θέλαμε να πούμε, τα νοήματα των στίχων, περνάνε πολύ ευκολότερα στο κοινό στα ελληνικά, από όταν ήταν αγγλόφωνα και έπρεπε κάποιος να μεταφράσει. Επί της ουσίας, ανοίξαμε τη βεντάλια και αποκτήσαμε μεγαλύτερο κοινό με τα ελληνόφωνα τραγούδια.
(Δ. Μποτής) Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να μιλάς στη μητρική σου γλώσσα γι’ αυτά που πιστεύεις, αυτά που θέλεις. Γιατί, όπως λέω, κανείς Έλληνας δεν ονειρεύεται στα αγγλικά. Όταν κοιμάσαι δεν ονειρεύεσαι στα αγγλικά. Αν όταν μιλάς θέλεις να μεταφράσεις δύσκολα νοήματα, θεωρώ ότι είναι καλύτερο να το κάνεις στη γλώσσα σου.
Στο πρώτο σας album έχετε τις instrumental εκδοχές των κομματιών σας παράλληλα με αυτές με τον στίχο. Το κοινό σας ανταποκρίνεται το ίδιο και στις δύο εκδοχές; Έχουν την ίδια απήχηση;
(Θ. Βλαχάκης) Τα instrumental αυτά μπήκαν ως bonus tracks όταν περάσαμε από το βινύλιο στο CD. Δεν έχουν την ίδια απήχηση τα instrumental όπως αυτά με τους στίχους. Γιατί ένα τραγούδι είναι μουσική και στίχος. Άρα την περισσότερη απήχηση έχει ολοκληρωμένο. Τα δικά μας instrumental δεν ήταν ένα μουσικό έργο που θα μπορούσε να μην έχει στίχους. Ήταν τραγούδια.
Σαράντα έξι χρόνια μετά τη δημιουργία της μπάντας είναι φυσικό τα μέλη να έχουν αλλάξει. Ποια είναι η διαδικασία επιλογής ενός νέου συνεργάτη; Η προοπτική είναι να παραμείνει στο group ένα μέλος ή να βοηθήσει για κάποια live;
(Δ. Μποτής) Τα πράγματα στην Ελλάδα για ένα rock συγκρότημα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Ζούμε σε μια μικρή χώρα και η rock δεν είναι κυρίαρχο μουσικό είδος, κυριαρχούν άλλα είδη όπως ξέρετε. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλές δυσκολίες. Αποκλείεται ένα group 45 χρόνια να μην έχει αλλάξει μέλη και για δυσκολίες που έχουν υπάρξει και λόγω ασυνεννοησίας και γιατί κάποιος θέλει να σταματήσει… Το θλιβερό είναι ότι έχουμε χάσει 4 από τα πρώην μέλη μας. Δεν γίνεται, λοιπόν, να είναι ίδια σύνθεση. Συνήθως επιλέγουμε κάποιο μουσικό με τον οποίο συνεργαστήκαμε στο παρελθόν ή με τον οποίο συνομιλούμε στις παρέες χρόνια. Σπάνια παίρνουμε κάποιον που δεν ξέρουμε καθόλου. Νομίζω ότι είναι θέμα και του ίδιου του μέλους, αλλά και θέμα της ομάδας να αποφασίσει αν ένα άτομο είναι κατάλληλο να εκπροσωπήσει την μπάντα, την παρέα και την ιδεολογία μας.
 |
| φωτο: Νικόλας Λειβαδίτης |
Πιστεύετε πως αν δεν υπήρχαν οι Magic De Spell σαν μπάντα, είτε σε αυτό τον τόπο και χρόνο είτε αλλού και παλιότερα, θα κάνατε πάλι μουσική, είτε μόνοι σας είτε με μπάντα;
(Α. Αρχοντάκης) Ναι, πιστεύω ότι τον καθένα μας η μουσική τον διαλέγει και όχι το αντίστροφο. Άρα, το να πορεύεσαι με τη μουσική στη ζωή σου είναι κάτι το οποίο γίνεται βίωμα. Παίζεις ένα μουσικό όργανο, συνεργάζεσαι με άλλους ανθρώπους, είτε από την παρέα σου είτε από διάφορες ομάδες, δημιουργείς συγκροτήματα και μετά, μεγαλώνοντας, αποκτάς μια ικανότητα στο όργανό σου και σε επιλέγουν διάφοροι. "Ελα να παίξεις μαζί μας", "Είσαι πολύ καλός" … και τελικά για να παίξεις σε ένα συγκρότημα πρέπει να είσαι κοντά και στην ιδεολογία του, να σκέφτεσαι περίπου τα πράγματα που σκέφτεται το συγκρότημα - γιατί ένα συγκρότημα σκέφτεται λίγο διαφορετικά από έναν μεμονωμένο καλλιτέχνη. Σκέφτονται 6 άτομα σαν ένας.
(Δ. Μποτής) Εγώ θα απαντήσω από την άλλη πλευρά. Επειδή ο προσανατολισμός μας ήταν κυρίως οι ροκ σκηνές, πάντα φαντασιωνόμασταν ότι πρέπει να είμαστε νέοι για να το κάνουμε αυτό. Όταν περάσαμε την πρώτη μας νιότη, εγώ θεωρούσα ότι κλείνει σιγά σιγά αυτό το κεφάλαιο. Όταν γνώρισα τον Θοδωρή και τα υπόλοιπα παιδιά που ήταν τότε στην μπάντα, συνειδητοποίησα ότι μάλλον είμαι μικρός ακόμα και ότι τελικά δεν είναι το θέμα τι δείχνουν τα μαλλιά ή η ηλικία, το θέμα είναι τι δείχνει το μυαλό σου, το κεφάλι σου και τι όραμα έχεις. Αυτό ήταν το σημαντικό τουλάχιστον στη δικιά μας συνεργασία. Εμείς προερχόμαστε από μια κουλτούρα συγκροτημάτων, αντιλαμβανόμαστε τη φάση με έναν συλλογικό τρόπο, ο οποίος εμπεριέχει μέρος από την προσωπικότητα του καθενός, αλλά δεν ταυτίζεται με κάποιον από εμάς. Είναι πέρα και πάνω από εμάς και αυτό είναι που δημιουργεί και τα κριτήρια για το πώς συνεργαζόμαστε.
Έχει χρειαστεί να αφαιρέσετε κάποιο τραγούδι από τους δίσκους σας, επειδή λογοκρίθηκε; Ή έχει χρειαστεί να αλλάξετε κάποιο στίχο για τον ίδιο λόγο;
(Δ. Μποτής) Δεν έχει χρειαστεί. Η εποχή που “έκοβε” η λογοκρισία τραγούδια είναι μια μακρινή εποχή. Εμάς μας έπιασε λίγο το ‘80 αλλά επειδή ήμασταν αγγλόφωνοι δεν τα κοιτούσαν αυτά. Ενώ την ίδια εποχή είχαν λογοκριθεί αντίστοιχοι, όπως ο Τζίμης ο Πανούσης για παράδειγμα, με ελληνικό στίχο.
(Μ. Σκαράκης) Να θυμίσω ότι υπάρχει ένα πρόσφατο παράδειγμα, που δεν έχει να κάνει με λογοκρισία ακριβώς. Κάποια πλάνα ας πούμε από το Σφαγείο και από το Φαντασία στην Εξουσία κινδύνεψαν να μην περάσουν στο YouTube. Αυτή είναι μια σύγχρονη λογοκρισία διαφορετικού τύπου.
(Δ. Μποτής) Σήμερα έχουμε τις μουσικές πλατφόρμες. Τα περισσότερα τραγούδια είναι ηλεκτρονικές κυκλοφορίες και διακινούνται μέσω δύο - τριών πλατφορμών στον κόσμο. YouTube, Spotify και λοιπά. Αυτές οι πλατφόρμες, λοιπόν, έχουν τον αλγόριθμο ο οποίος εκτελεί χρέη λογοκρισίας πολλές φορές, Μπορεί ο αλγόριθμος να προάγει ένα κομμάτι ή μπορεί κάτι που “δεν του αρέσει” να το υποβαθμίζει, ώστε να μην το βρίσκει εύκολα εκείνος που το ψάχνει. Μπορεί και άμεσα να στο κόψει ή να σου κόψει το δικαίωμα διαφήμισης του τραγουδιού χωρίς ρητή αιτιολόγηση. Για εμάς έχει μεγάλη σημασία να μην αυτολογοκρινόμαστε. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει λογοκρισία, είναι πολύ σημαντικό ο καλλιτέχνης να μην αυτολογοκρίνεται. Σε μια εποχή, δηλαδή, που οι αλγόριθμοι δεν επιτρέπουν την προώθηση οποιουδήποτε πράγματος το οποίο αναγνωρίζεται ως ανταγωνιστικό στην κανονικότητα.
(Γ. Αρχοντάκης) Εμείς βγάλαμε τη διασκευή του Φαντασία στην Εξουσία και στο βίντεο κλιπ είχαμε τις φωτογραφίες του φίλου μας και φωτορεπόρτερ, Μάριου Λώλου. Είναι από τις πορείες που είχαν γίνει στο Σύνταγμα, που μαζεύτηκε ένα εκατομμύριο κόσμος τότε. Προσπαθήσαμε να ανεβάσουμε το τραγούδι στο YouTube για να το διαφημίσουμε μέσω αυτού. Δεν το “δέχτηκε” το YouTube, ακριβώς επειδή υπήρχαν αυτές οι φωτογραφίες, οι οποίες αναγνωρίστηκαν ότι είναι από τις πορείες και έτσι, χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση από την πλατφόρμα, δεν μας επέτρεψε να διαφημίσουμε το τραγούδι.
(Μ. Σοφίου) Είναι το λεγόμενο "Shadow ban" που γίνεται σε πάρα πολλούς.
Σε εποχές όπως τη σημερινή, με πολέμους να συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, υπάρχει κάποια δεύτερη σκέψη πριν γράψετε ή ερμηνεύσετε καποιο αντιπολεμικό τραγούδι, όπως το Sarajevo του πρώτου ελληνόφωνου δίσκου;
(Θ. Βλαχάκης) Εμείς γράψαμε το Sarajevo το 1993, διασκευάσαμε το Βιετνάμ Γιε Γιε του Διονύση Σαββόπουλου το 2000 και το 2005, δισκογραφήσαμε ένα δικό μας αντιπολεμικό κομμάτι, το Από Μακριά. Αυτά είναι ήδη τρία αντιπολεμικά κομμάτια. Για να κυκλοφορήσει ένα τέταρτο θα πρέπει να ήταν κάτι που πραγματικά να άξιζε τον κόπο, κάτι εξαιρετικό.
Ποιο τραγούδι Έλληνα ή ξένου καλλιτέχνη θα θέλατε να έχετε γράψει εσείς, όχι για την επιτυχία του αλλα για την αλήθεια του;
(Δ. Μπότης) Εγώ πριν μπω στην μπάντα, ήθελα να είχα γράψει το Εμένα Οι Φίλοι Μου!
(Γ. Αρχοντάκης) Εγώ θα ήθελα να έχω γράψει οποιοδήποτε τραγούδι των Pink Floyd και οποιοδήποτε τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου, από τα παλιά, από τον Μπάλο και πίσω.
(Θ.Βλαχάκης) Εγώ θα ήθελα να έχω γράψει ή να είναι τραγούδι της μπάντας μας το Τζακ Ο’ Χάρα του Ζαμπέτα.
(Γ. Αρχοντάκης) Είναι πολλά τα τραγούδια που ξέρουμε, που αγαπάμε και που θα ήθελε ο καθένας μας να είχε γράψει.
 |
| Λίγο πριν το live |
Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που όταν το γράφατε ήταν το αγαπημένο σας και δεν είχε την απήχηση που περιμένατε, ή αντίθετα υπάρχει κάποιο τραγούδι που έγινε επιτυχία χωρίς να το περιμένετε;
(Θ. Βλαχάκης) Εγώ να πω ότι πολύ αγαπημένο μου τραγούδι ήταν ένα τραγούδι που ονομάζεται Παραμύθια Κόκκινα Σαν Αίμα (Κόκκινο) που περίμενα να γίνει επιτυχία χωρίς να γίνει.
(Γ. Αρχοντάκης) Θα σας πω μια ιστορία από το studio. Εγώ, εκτός από μπασίστας των Magic De Spell, τους ηχογράφησα σαν μηχανικός ήχου όλους τους Ελληνόφωνους δίσκους εκτός από έναν. Άρα, έκανα και τον δίσκο Διακοπές Στο Sarajevo. Όταν ήμασταν στο studio με τον παραγωγό J.J. Burnel, τον μπασίστα των The Stranglers, κανένας, ούτε από την εταιρεία ούτε από την μπάντα - έκτος του Θοδωρή - δεν πίστευε στο Sarajevo. Ξέραμε ότι ήταν πολύ ωραίο τραγούδι, μας εξέφραζε κ.τ.λ. , αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα γινει επιτυχία. Πίστευαν στον Μαθητή και στα άλλα τραγούδια, αλλά, όπως βλέπετε, το Sarajevo έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του συγκροτήματος.
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο τραγούδι που έχετε γράψει και ποιο που έχετε ερμηνεύσει;
(Μ. Σοφίου) Το ανέφερε πριν ο Θοδωρής, αλλά για εμένα το Παραμύθια κόκκινα σαν αίμα ήταν εξαρχής από τα αγαπημένα μου στον δίσκο. Και το Όταν νυχτώνει, που είναι λίγο πιο αναγνωρίσιμο. Αυτά τα δύο από τον δίσκο Κόκκινο ξεχώριζαν αρκετά και θεωρώ ότι στέκονται ακόμα και σήμερα κι ας μην έχουν ακουστεί όσο χρειάζεται.
Αν είχατε μια χρονοκάψουλα και μπορούσατε να στείλετε μόνο ένα τραγούδι σας για να το ακούσει ο κόσμος σε 100 χρόνια από τώρα, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
(Γ. Αρχοντάκης) Ο καθένας δεν ξέρω αν έχει διαφορετικό τραγούδι, αλλά εγώ πιστεύω ότι το συγκρότημα θα έβαζε το Sarajevo.
(Μ. Σοφίου) Εγώ θα έστελνα αλλουνού! (γέλια) Θα έβαζα κι εγώ το Sarajevo ελπίζοντας οτι, όταν θα ανοίξουν την κάψουλα, θα τους φανεί σαν κάτι που έχει μείνει στο παρελθόν, σε μια εποχή παλαιότερη. Δύσκολο για 100 χρόνια μετά να μην είναι επίκαιρο…
(Θ. Βλαχάκης) Δεν θα γίνονταν πια πόλεμοι, ε;
(Μ. Σοφίου) Πολύ ουτοπικό, αλλά ναι.
Προτιμάτε να ερμηνεύετε κομμάτια άλλων ή δικά σας;
(Μ. Σκαράκης) Είναι απόλυτη η απάντηση: δικά μας.
(Θ. Βλαχάκης) Όλοι συμφωνούμε σε αυτό. Αλλά υπάρχουν και κομμάτια άλλων που μας αρέσουν πολύ. Ας πούμε σήμερα θα κάνουμε και ένα αφιέρωμα στους μεγάλους της ελληνικής σκηνής. Θα παίξουμε κάποια κομμάτια που μας αρέσουν.
(Γ. Αρχοντάκης) Αν για ένα live μας ζητούσαν να παίξουμε μόνο δικά μας τραγούδια ή μόνο αλλωνών, νομίζω ότι, χωρίς συζήτηση, θα παίζαμε μόνο δικά μας.
Λόγω του άγχους για να βγουν όπως πρέπει τα κομμάτια των άλλων;
(Γ. Αρχοντάκης) Όχι. Με κάποιον τρόπο τα δικά μας εμπεριέχουν όλα αυτά τα στοιχεία που θέλουμε να επικοινωνήσουμε στο κοινό.
(Δημήτρης Μποτής) Επίσης, επειδή σεβόμαστε και τους ακροατές που ήρθαν να ακούσουν το συγκρότημα, καταλάβατε.
Ποια είναι μια συνεργασία που έχετε κάνει στο παρελθόν και σας έμεινε αξέχαστη και ποια είναι μια συνεργασία, (και σε φανταστικό επίπεδο), που θα θέλατε να κάνετε στο μέλλον;
(Θ. Βλαχάκης) Θέλει λίγη σκέψη αυτό… Αν μιλάμε για καλλιτεχνική συνεργασία, θα έλεγα την συνεργασία μας με τον τραγουδιστή Γιάννη Παλαμίδα το 2014, που δημιουργήσαμε τον δίσκο Πρόγονε πίθηκε, εσύ τι λες;. Για μένα ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία. Νομίζω ότι πήραμε πράγματα και ελπίζουμε ότι πήρε κάτι και ο Παλαμίδας. Γνωρίσαμε έναν καταπληκτικό άνθρωπο.
Μετά από 45 χρόνια με περιοδείες ποια είναι μια σκηνή στην Ελλάδα που πάντα σας άρεσε να επισκέπτεστε και σε ποια πόλη έχετε κάνει τις καλύτερες συναυλίες;
(Δ. Μποτής) Το Κύτταρο στην Αθήνα έρχεται πρώτο με διαφορά. Είναι μια εμβληματική σκηνή που δεν αφορά μόνο τη ροκ σκηνή. Για όλους τους ανθρώπους από την εποχή μας και λίγο πιο πίσω, εκεί μέσα έχουν γίνει τα πιο σημαντικά πράγματα της ελληνικής σκηνής. Για εμάς είναι πάντα πολύ συγκινητικό να παίζουμε εκεί. Βέβαια, όχι μόνο εκεί, αλλά και σε άλλες σκηνές.
(Θ. Βλαχάκης) Σωστά. Εγώ θα μιλούσα επίσης για δύο μεγάλα φεστιβάλ: το φεστιβάλ του Άρδα εδώ στη Θράκη και του Νεστόριου στη Καστοριά. Αυτά κάποτε ήταν ροκ φεστιβάλ, τώρα έχουν πάψει να είναι αποκλειστικά ροκ. Έχω περάσει πολλές φορές πάρα πολύ όμορφα και συναυλιακά και σαν παρέα σε αυτά τα δύο.
(Θ. Βλαχάκης) Εγώ να πω ότι πολύ αγαπημένο μου τραγούδι ήταν ένα τραγούδι που ονομάζεται Παραμύθια Κόκκινα Σαν Αίμα (Κόκκινο) που περίμενα να γίνει επιτυχία χωρίς να γίνει.
(Γ. Αρχοντάκης) Θα σας πω μια ιστορία από το studio. Εγώ, εκτός από μπασίστας των Magic De Spell, τους ηχογράφησα σαν μηχανικός ήχου όλους τους Ελληνόφωνους δίσκους εκτός από έναν. Άρα, έκανα και τον δίσκο Διακοπές Στο Sarajevo. Όταν ήμασταν στο studio με τον παραγωγό J.J. Burnel, τον μπασίστα των The Stranglers, κανένας, ούτε από την εταιρεία ούτε από την μπάντα - έκτος του Θοδωρή - δεν πίστευε στο Sarajevo. Ξέραμε ότι ήταν πολύ ωραίο τραγούδι, μας εξέφραζε κ.τ.λ. , αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα γινει επιτυχία. Πίστευαν στον Μαθητή και στα άλλα τραγούδια, αλλά, όπως βλέπετε, το Sarajevo έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του συγκροτήματος.
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο τραγούδι που έχετε γράψει και ποιο που έχετε ερμηνεύσει;
(Μ. Σοφίου) Το ανέφερε πριν ο Θοδωρής, αλλά για εμένα το Παραμύθια κόκκινα σαν αίμα ήταν εξαρχής από τα αγαπημένα μου στον δίσκο. Και το Όταν νυχτώνει, που είναι λίγο πιο αναγνωρίσιμο. Αυτά τα δύο από τον δίσκο Κόκκινο ξεχώριζαν αρκετά και θεωρώ ότι στέκονται ακόμα και σήμερα κι ας μην έχουν ακουστεί όσο χρειάζεται.
Αν είχατε μια χρονοκάψουλα και μπορούσατε να στείλετε μόνο ένα τραγούδι σας για να το ακούσει ο κόσμος σε 100 χρόνια από τώρα, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
(Γ. Αρχοντάκης) Ο καθένας δεν ξέρω αν έχει διαφορετικό τραγούδι, αλλά εγώ πιστεύω ότι το συγκρότημα θα έβαζε το Sarajevo.
(Μ. Σοφίου) Εγώ θα έστελνα αλλουνού! (γέλια) Θα έβαζα κι εγώ το Sarajevo ελπίζοντας οτι, όταν θα ανοίξουν την κάψουλα, θα τους φανεί σαν κάτι που έχει μείνει στο παρελθόν, σε μια εποχή παλαιότερη. Δύσκολο για 100 χρόνια μετά να μην είναι επίκαιρο…
(Θ. Βλαχάκης) Δεν θα γίνονταν πια πόλεμοι, ε;
(Μ. Σοφίου) Πολύ ουτοπικό, αλλά ναι.
Προτιμάτε να ερμηνεύετε κομμάτια άλλων ή δικά σας;
(Μ. Σκαράκης) Είναι απόλυτη η απάντηση: δικά μας.
(Θ. Βλαχάκης) Όλοι συμφωνούμε σε αυτό. Αλλά υπάρχουν και κομμάτια άλλων που μας αρέσουν πολύ. Ας πούμε σήμερα θα κάνουμε και ένα αφιέρωμα στους μεγάλους της ελληνικής σκηνής. Θα παίξουμε κάποια κομμάτια που μας αρέσουν.
(Γ. Αρχοντάκης) Αν για ένα live μας ζητούσαν να παίξουμε μόνο δικά μας τραγούδια ή μόνο αλλωνών, νομίζω ότι, χωρίς συζήτηση, θα παίζαμε μόνο δικά μας.
Λόγω του άγχους για να βγουν όπως πρέπει τα κομμάτια των άλλων;
(Γ. Αρχοντάκης) Όχι. Με κάποιον τρόπο τα δικά μας εμπεριέχουν όλα αυτά τα στοιχεία που θέλουμε να επικοινωνήσουμε στο κοινό.
(Δημήτρης Μποτής) Επίσης, επειδή σεβόμαστε και τους ακροατές που ήρθαν να ακούσουν το συγκρότημα, καταλάβατε.
Ποια είναι μια συνεργασία που έχετε κάνει στο παρελθόν και σας έμεινε αξέχαστη και ποια είναι μια συνεργασία, (και σε φανταστικό επίπεδο), που θα θέλατε να κάνετε στο μέλλον;
(Θ. Βλαχάκης) Θέλει λίγη σκέψη αυτό… Αν μιλάμε για καλλιτεχνική συνεργασία, θα έλεγα την συνεργασία μας με τον τραγουδιστή Γιάννη Παλαμίδα το 2014, που δημιουργήσαμε τον δίσκο Πρόγονε πίθηκε, εσύ τι λες;. Για μένα ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία. Νομίζω ότι πήραμε πράγματα και ελπίζουμε ότι πήρε κάτι και ο Παλαμίδας. Γνωρίσαμε έναν καταπληκτικό άνθρωπο.
Μετά από 45 χρόνια με περιοδείες ποια είναι μια σκηνή στην Ελλάδα που πάντα σας άρεσε να επισκέπτεστε και σε ποια πόλη έχετε κάνει τις καλύτερες συναυλίες;
(Δ. Μποτής) Το Κύτταρο στην Αθήνα έρχεται πρώτο με διαφορά. Είναι μια εμβληματική σκηνή που δεν αφορά μόνο τη ροκ σκηνή. Για όλους τους ανθρώπους από την εποχή μας και λίγο πιο πίσω, εκεί μέσα έχουν γίνει τα πιο σημαντικά πράγματα της ελληνικής σκηνής. Για εμάς είναι πάντα πολύ συγκινητικό να παίζουμε εκεί. Βέβαια, όχι μόνο εκεί, αλλά και σε άλλες σκηνές.
(Θ. Βλαχάκης) Σωστά. Εγώ θα μιλούσα επίσης για δύο μεγάλα φεστιβάλ: το φεστιβάλ του Άρδα εδώ στη Θράκη και του Νεστόριου στη Καστοριά. Αυτά κάποτε ήταν ροκ φεστιβάλ, τώρα έχουν πάψει να είναι αποκλειστικά ροκ. Έχω περάσει πολλές φορές πάρα πολύ όμορφα και συναυλιακά και σαν παρέα σε αυτά τα δύο.
Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε ένα live σας, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
(Γ. Αρχοντάκης) Εγώ θα ήθελα να ξαναζήσω - χωρίς να ξέρω ποιο είναι αυτό ακριβώς - ένα live απ’ το 1994 στο οποίο είδαμε πρώτη φορά τον κόσμο να αντιμετωπίζει με συγκίνηση και ενθουσιασμό το Sarajevo. Δεν είχε τύχει άλλη φορά σε δικό μας κομμάτι να δω τον κόσμο να κάνει έτσι. Αυτό με είχε γεμίσει συγκίνηση πάρα πολύ και θα ‘θελα να το ξαναζήσω. Ήταν πρωτοφανής εμπειρία.
(Μ.Σοφίου) Για μένα ήταν πριν δύο χρόνια, όταν ξεκίνησα στο συγκρότημα. Η συναυλία έγινε στη Νίκαια, ήταν στην ουσία η δοκιμή του line up του να συμμετέχω εγώ στο συγκρότημα. Ανέβηκα και έπαιξα τρία τραγούδια μαζί με τα παιδιά. Στο κεφάλι μου απλά σκεφτόμουν ότι “Αυτή τη στιγμή παίζεις με τους Magic De Spell, ζήσ’ το και ας τελειώσει εδώ”. Για μένα εκεί είχε ολοκληρωθεί το όνειρο και ας μην συνέχιζε παρακάτω. Ευτυχώς συνέχισε, αλλά ήταν μοναδικό αυτό, ήταν μοναδικό.
Πριν από τριάντα χρόνια γράψατε το τραγούδι Sarajevo, με αφορμή έναν πόλεμο. Αν ο κόσμος είχε αλλάξει από τότε και δεν υπήρχαν πόλεμοι, θα το παίζατε ακόμα;
(Θ. Βλαχάκης) Το πιθανότερο είναι πως όχι. Ακριβώς γιατί δεν θα υπήρχε λόγος για τον κόσμο.
(Γ. Αρχοντάκης) Και εγώ αυτό πιστεύω. Μόλις σταματήσει η ανάγκη του Sarajevo να υπάρχει, θα σταματήσουμε και εμείς να το παίζουμε.
(Δ. Μποτής) Έχει γίνει και απ’ την αντίστροφη μεριά. Στo Από Μακριά, το τρίτο αντιπολεμικό που σας είπαμε ότι έχουμε κάνει και που δεν παίζαμε για πάρα πολλά χρόνια. Μετά την Παλαιστίνη είχε νόημα πλέον να το παρακολουθεί ο κόσμος και να το παίζουμε.
Θα θέλατε να παίξετε σε κάποια γιορτή της Ξάνθης στο μέλλον; Στις Γιορτές Παλιάς Πόλης ίσως ή στο Ξάνθη - Πόλις Ονείρων;
(Μ. Σκαράκης) Σίγουρα θα το θέλαμε πάρα πολύ. Περιττό να σας πω ότι είναι πανέμορφη η Ξάνθη. Έχω πάθει πλάκα απ’ το πρωί, είναι η πρώτη φορά που έρχομαι.
(Δ. Μποτής) Αυτό δεν είναι απόλυτα στο χέρι μας, μακάρι να γίνει. Αλλά μιας και έκανες αυτή την ερώτηση, να σου πω ότι για πρώτη φορά παίξαμε στην Ξάνθη το 1995. Καλοκαίρι, σε εξωτερικό χώρο, δε ξέρω αν υπάρχει κάποιο θέατρο, κάτι τέτοιο ήταν*, στην παλιά πόλη.
*Σ.τ.Α.: ενν. το Θερινό Ολύμπια
~ ~ ~
Magic De Spell: Facebook
