Συνέντευξη Μαζόχα

 Ο Τζίμης Πολιούδης είναι ο άνθρωπος πίσω από το Mazoha και το Vagina Lips, δύο εναλλακτικά πρότζεκτ της σύγχρονης σκηνής, το ένα ελληνόφωνο και το άλλο αγγλόφωνο, με post-punk και darkwave ακούσματα. Τα τραγούδια που τον προώθησαν και τον έκαναν λίγο πιο γνωστό ήταν το Λούτρινο και το Είναι Ωραία να Πεθαίνουμε Παρέα το 2020. Έχει κυκλοφορήσει 4 δίσκους, 1 EP και 3 single με το Μαζόχα και 6 δίκσκους με το Vagina Lips. Πριν το live του (ως Mazoha) στον Νόστο στις 14/1, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια κουβέντα μαζί του και να μάθουμε περισσότερα γι' αυτόν

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική;

 – Πρώτη επαφή με τη μουσική σαν ακροατής ή σαν παίκτης;

Και τα δύο.

 – Σαν ακροατής από πάρα πολύ μικρός, από έξι χρονών, κάπου εκεί. Άκουγα κασέτες του μεγαλύτερου αδελφού, από 6-10 χρονών. Και είχε από Depeche Mode, Michael Jackson (τα κλασικά), χιπ-χοπ ας πούμε, NWA, Cypress Hill, Public Enemy, είχε Nirvana, που ακουγόταν παντού και ήταν της γενιάς μας.

 Πριν γίνει brand?

- Πριν γίνει brand, ναι. Πάνω κάτω αυτοί, και Smiths, όλα αυτά που ήταν τότε. Σαν παίκτης, γύρω στα 15 ξεκίνησα. Εγώ ντράμερ ήθελα να γίνω, το κλασσικό, αλλά πού να πεις να σου αγοράσουν ντραμς και να κάνεις τέλος πάντων μαθήματα. Και είχα μια κιθάρα, πάλι από τον αδερφό μου το μεγάλο, κλασική που είχε ξεμείνει σπίτι – έπαιζα μπάσο, δεν ήξερα. Αλλά έγραφα τραγούδια. Τα πρώτα τραγούδια τα έγγραφα χωρίς να ξέρω να παίζω, με το μυαλό μου τα έγγραφα, ελληνόφωνα στην αρχή. Μετά πήγα ιδιαίτερα σε ένα δάσκαλο πέντε μήνες έμαθα τα βασικά, και μετά τα παράτησα. Αλλά κατευθείαν ξεκίνησα να γράφω τραγούδια δικά μου. Δηλαδή, από τη μέρα «ένα».

 

Πώς αποφάσισες να αρχίσεις να βγάζεις τη μουσική σου προς τα έξω;

– Επαγγελματικά, πέρασαν πολλά χρόνια για να συμβεί αυτό. Δηλαδή, πήγα σπούδασα, δεν τελείωσα, έκανα όλα αυτά τα οποία βοήθησαν μετά. Ξεκίνησα με το κλασσικό, με την διαδικασία των συγκροτημάτων, στην αρχή με παιδικούς μου φίλους. Κατεβαίναμε στην Θεσσαλονίκη και ηχογραφούσαμε, γιατί από Γιαννιτσά που ήμουνα εγώ και πήγαινα σχολείο, ήμασταν δίπλα. Κατεβαίναμε ηχογραφούσαμε demo αλλά ήμασταν πάρα πολύ παραγωγικοί, δηλαδή αυτό που κάνω τώρα το έκανα και τότε. Απλά δε βγάζαμε δίσκους. Δηλαδή, τα κομμάτια υπήρχανε και τα δουλεύαμε και τα παίζαμε. Μετά φύγανε αυτοί (παιδικοί φίλοι) για σπουδές σε άλλες πόλεις. Εγώ σε άλλη πόλη. Πήγα στη Λάρισα, έκανα πάλι μπάντα - ήμουνα μια ζωή σε μπάντες, είχα βγάλει και επίσημα δισκογραφία με άλλο όνομα, το οποίο δεν έχει σημασία, έχει κοπεί.

 

Έχει σημασία. Με ποιό όνομα;

- Σαν Κιντ Γκάλαξ, αλλά δεν θέλω να το συζητάω, προτιμώ να μην μιλήσω γι’ αυτό, με έχει τραυματίσει ψυχολογικά αυτή εμπειρία. Γιατί είναι μια συνέντευξη 2 ωρών μόνο γι’ αυτό το σκηνικό. Γιατί έγινε λάθος όλο το πράγμα και δεν με αντιπροσώπευε και ηχητικά και αισθητικά, και έπεσε πολύ χρήμα. Και από τη δική μου και από της εταιρείας που ήμουνα. Οπότε είναι λίγο μπερδεμένο. Σκέψου ότι δεν έχω κανένα αντίτυπο από τότε. Δηλαδή, τόσο το έχω αποκηρύξει. Ενώ τα τραγούδια ήταν καλά, απλά δεν ήταν καλό όλο το υπόλοιπο. Εγώ γενικά το ’χω, μπορώ κατά παραγγελία, να σας γράψω 15 τραγούδια σ’ ένα ύφος πάνω κάτω το ’χω να το κάνω. Γι’ αυτό τώρα που έχει μεγαλώσει φάση, κυρίως στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, και μάλλον θα μεγαλώσει κι άλλο, για μένα και κάποια ακόμη παιδιά, εγώ δεν κινδυνεύω να χάσω το μουσικό μου ύφος και έτσι γιατί είμαι μεγάλος πλέον, ξέρω πως να το χειριστώ αυτό το πράγμα. Δεν είμαι 25, είμαι 41 χρόνων. Άμα μου συνέβαινε αυτό στα 25, δεν θα ήξερα πως θα το χειριστώ, ακόμη κι αυτή τη συνέντευξη - που δε νομίζω γιατί η βάση του ανθρώπου είναι ίδια με τα χρόνια. Ξέρεις, γίνεσαι πιο υπομονετικός και τα λοιπά, αλλά η βάση είναι ίδια από την μέρα «ένα» κι αυτή νομίζω. Και πάνω κάτω αυτό δηλαδή, σαν παίκτης. Από το 16 είμαι μόνος, πρώτα με το Vagina το αγγλόφωνο και μετά με το Mazoha που έγινε το ‘17.

 

Και η μετάβαση πώς έγινε;

– Δεν έγινε μετάβαση, ήταν παράλληλα. Απλά ήθελα το "Μαζόχα" να είναι διαφορετικό, να διαφοροποιείται και από την γλώσσα, που στην αρχή διαφοροποιούνταν. Δηλαδή, ήταν αγγλόφωνα τα πρώτα δύο κομμάτια, τα πρώτα, άλμπουμ ήταν αγγλόφωνα των "Μαζόχα". Και μου λέει ένας φίλος μου: «Εσύ, σαν Vagina κάν’ το ελληνόφωνο και αφού το έχεις με τα ελληνικά». Αφού είναι η μητρική γλώσσα. Μπορεί να έχουμε proficiency αλλά το πήραμε πριν τους δεινόσαυρους. Οπότε άμα δεν θα μιλάς, δεν το εξασκείς ας πούμε, δεν. Και έτσι έγινε, ενώ με το Vagina μέχρι και το ‘19 ήταν αυτό που έφερνε χρήματα στο σπίτι. Δηλαδή, πήγα Γαλλία, έκανα ωραίες φάσεις και με καλά φράγκα, επειδή ήμουνα μόνος, έκανα ό,τι ήθελα. Δε χρειαζόταν δηλαδή να ρωτήσω “band mates” γιατί ήμουν μόνος. Πλέον τα ηχογραφώ σπίτι, αφού έχω τις γνώσεις κλπ κλπ.

Το Μαζόχα πώς προέκυψε όμως?

-Εγώ τότε έπαιζα πάρα πολύ DJ, μια μέρα την εβδομάδα σ’ ένα μαγαζί που ήμουν τότε… Άκουγα κι ελληνικά φουλ από μικρός, απ’ όλες τις μπάντες, κυρίως punk όμως κτλ. Εκείνη την περίοδο που έκανα DJ άκουγα και πολύ dark wave ελληνικό και ήθελα να κάνω μουσική που να μπορώ να την παίζω και εκεί, να ταιριάζει με τη φάση, αλλά ήθελα να πω και πράγματα τα οποία δεν μπορούσα στα αγγλικά, να εκτονωθώ δηλαδή.

 

Και το όνομα πώς ήρθε?

-Ήμουνα σε μια μπάντα που έπαιζα μπάσο, ήμουν ο πιο μικρός σε ηλικία και επειδή είμαι ιδιαίτερη περίπτωση σαν άτομο μου έλεγε ο ντράμερ που ήταν φίλος μου "εσύ πρέπει να βγάλεις ένα όνομα μαζόχα από την Καίτη Μαζόχα να παίζεις τα δικά σου". Το κράτησα εγώ,  δεν την ήξερα τη γυναίκα και μετά μου άρεσε έτσι όπως έκανα το logo. Το πήγα κοινονικοπολιτικά,  δηλαδή ότι όλα πάνε στραβά και κάνεις δεν κάνει τίποτα γιατί κατά βάθος μας αρέσει , δεν εξηγείται αλλιώς. Έχει κοινονικοπολιτική προσέγγιση και χιουμοριστική , δεν έχει σχέση με σεξουαλική προσέγγιση. Όπως και το vagina, δεν φοβήθηκα πότε μην ακούσω σεξιστικά σχόλια. Εγώ προέρχομαι από μητριαρχικό περιβάλλον και έχω μάθει να μην βάζω το χέρι μου στην φωτιά για κανέναν, αυτό μου έχει μάθει η ζωή.

 

Θα μπορούσες να συγκρίνεις τα δύο project?

-Το Μazoha με ρίχνει πάρα πολύ ειδικά στις πρόβες επειδή ακούω τον εαυτό μου. Καταλαβαίνω 100% τι λέω,  γιατί το λέω,  πού αναφέρομαι. Δηλαδή αν μπορούσα να τα ξεχωρίσω θα έλεγα ότι το Μazoha είναι πιο μαύρο,  πιο σκοτεινό σαν θεματολογία ενώ το Vagina, παρόλο που είναι και αυτό σκοτεινό είναι πιο αισιόδοξο σαν vibe.

 

Έχουμε γνωρίσει αρκετά παιδιά τα οποία κάνουν και 2 και 3 δουλειές κλπ…

- Κι εγώ το έχω κάνει αυτό. Είχα ένα studio πριν από δέκα χρόνια και είχα να πληρώνω  ενοίκιο studio, ενοίκιο σπιτιού και την έβγαζα με 5€ τη βδομάδα. Για μένα, θέλει απ’ όλα· θέλει να είσαι καλός σ’ αυτό που κάνεις, γιατί ό,τι είναι καλό δεν χάνεται, εγώ είμαι αυτής της άποψης, θέλει να ξέρεις τον λόγο που το κάνεις και να μην το κάνεις επειδή είναι “μόδα”, είναι “κάτι”, να το κάνεις επειδή το θέλεις.

 

Με την εταιρία σου πώς αισθάνεσαι? Την Inner Ear?

-Εντάξει είμαστε φίλοι. Εμένα δεν με εξυπηρετεί κάπου η εταιρία προσωπικά, γιατί γενικά είμαι ιδιαίτερη περίπτωση. 20 χρόνια δούλευα στον χώρο, είχαμε και μαγαζί που στήναμε live, ξέρω πώς γίνεται η δουλειά και ήξερα κόσμο πάντα, δεν με δικτύωσε αυτή κάπως. Με βοηθάει στο ότι δεν χρειάζεται να ασχολούμαι με την κυκλοφορία του βινυλίου.

 

Α μπράβο! Πες μας πού σε βοηθάει η εταιρία.

-Με βοηθάει στο να μην έχω στο κεφάλι μου αυτό, αλλά θα μπορούσα να το κάνω και μόνος. Δηλαδή, πλέον με την εταιρία, παρόλο που είμαστε φίλοι και έχουμε κατανόηση… Το πράγμα είναι οικονομικό, τελείως. Δηλαδή, θα κάνουμε τώρα αναπροσαρμογή και (γιατί παίρνω εγώ κάποια χρήματα) άμα δεν μου προσφέρουν περισσότερα, δε με εξυπηρετεί, συμφέρει να το κάνω όλο μόνος μου, ακόμα και την παραγγελία των βινυλίων. Γενικά, άμα θες να κάνεις κάτι σωστά, καλό είναι να το κάνει κάποιος για σένα -για να φαίνεται πιο σωστό-, αλλά μπορείς και μόνος. Δηλαδή εγώ το ‘χω κάνει και μόνος και δεν… δεν χρειάστηκε να κυνηγήσω την εταιρία, αυτή με κυνήγησε. Την κυνήγησα βέβαια κάποτε, έφαγα άκυρο, μετά το πήρα προσωπικά, μου βγήκε το κόμπλεξ… Η εταιρία βοηθάει κάποιον που είναι ακόμα μικρός, δεν έχει άκρες κλπ, του δίνει ένα σκούντηγμα· με το να στέλνει τα δελτία τύπου, να εξασφαλίζει ένα κοινό π.χ. της Inner Ear ή όποιας εταιρίας, που βγάζει παιδιά παρεμφερή σε ύφος· και με το να σε συστήσει σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Αλλά ούτε θα σου κλείσει live, ούτε σου εγγυάται όλο αυτό περισσότερο κόσμο στα live, αυτό το κάνεις μόνος σου.

Και γενικά εγώ πιστεύω ότι αυτοί που πάνε καλά είναι αυτοί που είναι αληθινοί σε αυτό που κάνουν, δεν έχει σημασία το αν είσαι καλός ή κακός, το θέμα είναι να είσαι αληθινός. Γιατί είναι πολύ μικρό το κοινό που εξυπηρετεί αυτά τα πράγματα, αυτό το στυλ – δηλαδή άντε να ‘ναι 5.000 άτομα σ’ όλη την Ελλάδα, και τους μισούς απ’ αυτούς και παραπάνω πρέπει να τους ξέρω προσωπικά πλέον. Δηλαδή δεν είναι και τόσο μεγάλο…από το show-sell μόνο τους μαθαίνεις όλους εύκολα, να εδώ τα παιδιά ας πούμε τα έμαθα. Άντε άλλοι εκατό να είναι σήμερα στο live, maximum.

Το εξωτερικό πόσο σε βοήθησε?

-Το εξωτερικό? Ήμουν κι εκεί τυχερός, γιατί με γούσταρε ένας Γάλλος που κάνει τέτοια πράγματα φοβερά και έσκασε χρήμα, με πήρε και μου ‘κανε δυο πολύ ωραίες παραγωγές.

 

Υπάρχει χρήμα εκεί?

-Στη Γαλλία υπήρχε ας πούμε.

Γενικά ρε παιδί μου, εγώ είμαι σε σημείο που ζω απ’ τη μουσική, εδώ και δύο χρόνια – από το ελληνόφωνο. Παίζω όμως πολύ συχνά, είμαι και πολύ παραγωγικός και πιστεύω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί είναι τόσο fast-food η όλη φάση (που έχει και τα καλά του και τα κακά του), που αν δε βγάλεις κάτι για έναν χρόνο είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ. Τώρα, αν αυτό το κάτι θα είναι με τη μορφή δίσκου ή single ή EP και αν θα είναι digital ή physical δεν ξέρω εάν έχει τόση σημασία. Δηλαδή κι εμένα, η δυναμική που έχω με το βινύλιο π.χ. δεν ξέρω αν αξίζει. Αν αξίζει να σκας τώρα τόσα λεφτά και να βγάζεις 300 βινύλια τον χρόνο, όταν ο κόσμος στα live σου είναι 17-25 χρονών σαν εμένα. Αυτές οι ηλικίες δεν αγοράζουν δίσκους τόσο φανατικά· υπάρχουν σίγουρα κάποιοι, αλλά… στο αγγλόφωνο ας πούμε υπάρχει πιο μεγάλη αγοραστική δύναμη, γιατί πιάνει πιο μεγάλο κοινό, πιο μεγάλες ηλικίες. Μπορεί δηλαδή να φτάσει και στους 40+ το Vagina, επειδή εκεί παίζω…πιο κοντά ίσως και σ’ αυτές τις ηλικίες, που αυτές είναι που θα αγοράσουν το βινύλιο.

Αλλά οκ, είναι μια επένδυση κι αυτό. Εγώ βγάζω και νιώθω καλύτερα με τα μπλουζάκια από το merch. Γενικά είναι ακριβό μωρέ το βινύλιο – και τώρα έχει ακριβύνει άλλα 5€. Ένα βινύλιο δικό μου κάνει στο δισκοπωλείο 25€ το μαύρο και 27€ το χρωματιστό. Εγώ μπορώ να το δώσω 20€, δεν μπορώ πιο κάτω, γιατί παίρνει και η εταιρία χρήμα, πάνω από το 50% με το deal που έχω εγώ προσωπικά, άρα αν το δώσω 15€ απλά για να φύγει, δεν θα βγάλω τίποτα. Ενώ αν το βγάλω μόνος (γιατί έχω τη δυνατότητα να κόψω 300 αντίτυπα μόνος μου), μπορώ να το δίνω 15, και 10 μπορώ, δεν με ενδιαφέρει, γιατί τα έξοδά μου σίγουρα θα τα βγάλω. Οπότε επιλέγεις λίγο πώς το πας, πώς το κάνεις. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες γενικά. Κανόνας είναι, για μένα, να έχεις συνέπεια σ’ αυτό που κάνεις και να παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου, να είσαι δηλαδή ο μεγαλύτερος φαν σου, γιατί αλλιώς δεν προχωράς. Δηλαδή να έχεις πυγμή ρε παιδί μου, γιατί είναι τόσο εύκολο πλέον, με τόση πληροφορία που υπάρχει, να χαθείς.

 

Πως βλέπεις την σχέση σου με το κοινό σου;

-Νομίζω ότι είναι πολύ καλή. Γουστάρω εγώ, γουστάρει και το κοινό. Είμαι αυτό που λέω ο cool θείος με την νεολαία. Μπορεί να είμαι 41 χρονών αλλά νιώθω 16 ακόμα και νομίζω ότι αυτό βγαίνει κιόλας. Όποτε και να έρθεις να μου μιλήσεις θα σου μιλήσω με τον ίδιο τρόπο.  Δεν το παίζω κάποιος,  αυτός είμαι. 

 

Πως είναι για σένα η διαδικασία του να γράφεις ένα κομμάτι;

-Ωραία ερώτηση επειδή έχω περάσει από όλες τις διαδικασίες. Τα τελευταία δύο χρόνια γράφω πρώτα το beat και πάνω σε αυτό τους στίχους και μουσική. Παλιότερα έπαιζα πολύ,  ξυπνούσα και έλεγα θα προσπαθήσω να γράψω πέντε τραγούδια. Πλέον στίχους γράψω τελείως συνειρμικά και δεν καταλαβαίνω εκείνη την ώρα τι γράφω.  Το καταλαβαίνω αφού το ακούσω μετά από καιρό.  Οι στίχοι ντύνουν πάντα με ένα τραγούδι, είναι το τελευταίο πράγμα που κάνω, αλλά μου βγαίνει γρήγορα· δηλαδή δεν το κουράζω πολύ, στο δεκάλεπτο. Άμα το κουράσω, χάθηκε, άστο.

  Για τους στίχους αυτό. Παλιότερα δεν ασχολιόμουν με την παραγωγή, που το ‘χω μετανιώσει. Ας πούμε, στο Vagina το ‘κανα σε πολλά κομμάτια, γιατί ήμουνα πάλι της άποψης “Άστο έτσι όπως είναι, όπως βγήκε, μην το κουράσεις”. Δεν είναι πάντα σωστό αυτό. Αλλά στους στίχους το κάνω, ακόμη και τώρα.

Παραγωγή εσύ κάνεις?

  Ναι. Και πιστεύω σ’ ένα χρόνο από τώρα θα τα κάνω μόνος μου όλα, και την μίξη και το mastering. Δεν έχω τον κατάλληλο εξοπλισμό ακόμη. Αλλά παραγωγή όταν λέμε, είναι όλο: το songwriting, τα εφέ, όλα αυτά δικά μου, ναι.

 

Από πού παίρνεις έμπνευση?

  Από την καθημερινότητά μου και από την καθημερινότητα την γενική. Απ’ όλα αυτά που συμβαίνουνε τριγύρω. Είμαι σαν σφουγγάρι, ρουφάω τα πάντα· όλα τα αρνητικά συνήθως, αλλά…

Δηλαδή από προσωπικά βιώματα…?

  Ναι ναι, έχω… πολύ πράμα· και δεν σταματάν ποτέ να έρχονται κι άλλα. Απ’ αυτό, δηλαδή δεν έχω έλλειψη. Μπορεί να ‘μαι και όντως μαζόχα, δηλαδή να αφήνω τον εαυτό μου να μπαίνει σε δύσκολες καταστάσεις, για να το πω μετά. Το ‘χω σκεφτεί κι αυτό, δεν ξέρω, δεν έχω καταλήξει.

Μπορεί να είχε εντέλει δίκιο ο ντράμερ δηλαδή.

Ο ντράμερ ναι, έβλεπε μπροστά!

 

Απ’ ό,τι έχεις γράψει ως τώρα, μπορείς να πεις ότι έχεις ένα αγαπημένο κομμάτι, έναν αγαπημένο δίσκο?

  Έχω, αλλά δεν είναι το κριτήριο μουσικό. Σίγουρα έχω – όλοι έχουνε. Ας πούμε έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου το “Αθανασία”, από το Vagina Lips. Ήταν το πρώτο άλμπουμ που “έσπασε το φράγμα” και μ’ έκανε λίγο πιο γνωστό. Κι είχε γραφτεί πολύ βιαστικά. Είχα μπει στο σπίτι του κολλητού μου και σε τρεις μέρες το κάναμε, χωρίς να έχω σχεδόν τίποτα έτοιμο από πιο πριν. Το ‘νιωθα ρε παιδί μου. Ναι, αυτό είναι που έχει ξεχωριστή θέση· όλα τα password μου έχουν αυτή τη λέξη και άλλους αριθμούς ας πούμε, το κλασικό. Μετά, από τραγούδια… Ας πούμε, στο Μαζόχα το κλασικό είναι το Δεν Πειράζει. Απ’ τα δικά μου αγαπημένα - είναι σίγουρα μες στην τριάδα.

  Αλλά σχεδόν πάντα καταλαβαίνω εγώ ποιο θα κάνει γκελ στον κόσμο – ενώ η εταιρία πάντα πέφτει έξω. Έχω κι άλλα αγαπημένα, αλλά ας πούμε τώρα ένα άλμπουμ κι ένα τραγούδι, μην το χαώσουμε.

 

Το είδος μουσικής με το οποίο ασχολείσαι θεωρείται γενικά αρκετά underground. Την απήχηση που έχεις την περίμενες, ή ήταν κάτι που δεν σε απασχόλησε καν?

  Κοίταξε, δεν με απασχολούσε. Δηλαδή δεν το κάνω με αυτό το κριτήριο. Αλλά σίγουρα είναι μεγάλη μου ικανοποίηση - πέρα από το οικονομικό κομμάτι. Δεν το βγάζω αυτό απ’ έξω, το ότι μπορώ και ζω απ’ αυτό το πράγμα, εννοείται, μην τρελαθούμε. Γιατί σου λέω, εγώ ακόμη δεν έχω πάρει τα λεφτά που έχω ρίξει στη μουσική πίσω, παρόλο που ζω απ’ αυτήν. Γιατί έχω ρίξει πολύ χρήμα, επειδή είμαι πολλά χρόνια κι έχω κάνει… αυτά που έλεγα και πριν και στον καθηγητή σας και που… τέλος πάντων.

…μέχρι να σπάσει και να γίνεις πιο γνωστός.

  Καλά, δεν θεωρώ ότι είμαι γνωστός, σε καμία περίπτωση, αλλά τέλος πάντων. Όταν δεν θα πληρώνω πουθενά τίποτα και θα με κερνάνε, τότε θα θεωρήσω ότι είμαι γνωστός!

 Αλλά σοβαρά μιλώντας… δεν θυμάμαι ποια ήταν η ερώτηση. Για πες πάλι?

 

Αν περίμενες την απήχηση ή αν δεν σ’ ένοιαζε.

 Α, όχι. Όχι, δεν την περίμενα, αλλά το ήθελα. Κατά βάθος, μέσα μου το ήξερα ότι το ήθελα, αλλά δεν το περίμενα. Ειδικά με το ελληνόφωνο. Για ακολουθούσα το κλασικό, το κλισέ, το όνειρο του αγγλόφωνου και να κάνεις φάση…κατάλαβες? Ενώ τώρα μου ‘χει φύγει.

 Οπότε το ελληνόφωνο, δεν ξέρω έγινε μια μαγική…ήταν οι σωστές συνθήκες τη σωστή στιγμή. Βγήκαν τέσσερις-πέντε δίσκοι που βοήθησαν, τέσσερα-πέντε άτομα δηλαδή. Μπορώ να σου πω και ποιοι ήταν που έδωσαν το σπρώξιμο. Αλλά δε θα το κάνω. Άσε. Ας το κάνουν αυτοί που τους βγάλαν.

 

Τα vibes, το ύφος στη μουσική σου, βγαίνουν αυθόρμητα?

Ναι, όλα. Ενστικτωδώς.

 

Δεν έχεις δηλαδή μια ιδέα και λες “Θα γράψω τέτοιο τραγούδι, με τέτοιους στίχους, με τέτοιο vibe”?

Πολύ ωραία ερώτηση!

  Όταν λέω conceptual album, αυτό εννοώ εγώ: μπορεί να μην δένει μουσικά μαζί τόσο πολύ, αλλά το καταλαβαίνεις, φαίνεται ότι υπάρχει ένα concept κοινό από πίσω.

  Ας πούμε, το Τώρα Χορός είναι εντελώς conceptual album, παρόλο που τα κομμάτια είναι λες και βγήκαν από τρεις διαφορετικές μπάντες. Έχει Το Πουτανάκι Σου ας πούμε, που είναι χαζό-ποπ τραγούδι, ρομαντζάδα, λίγο τρολ, λίγο τέτοιο, έχει το Ονειρεύομαι Μωρό Μου, που είναι μες στα αγαπημένα που από το Μαζόχα, που είναι shoegaze rap στην ουσία· έχει κιθάρα shoegaze και έχει και ραπάρισμα από πίσω. Έχει ας πούμε το Τώρα Χορός, που είναι fun, είναι χαρούμενο τραγούδι – δύσκολο να γράψεις χαρούμενο τραγούδι, πιο εύκολο να γράφεις λυπητερά και τέτοια.

Αλλά όλη η φάση του δίσκου είναι ρε παιδί μου…

  Από το εξώφυλλο, που δείχνει εμένα (γιατί τον εαυτό μου μόνο μπορώ να απεικονίσω χωρίς να με κυνηγήσει κάποιος) αποκεφαλισμένο. Είναι το αντίστροφο μήνυμα… Πώς είναι το φαινόμενο της πατριαρχίας ας πούμε, με τις γυναικοκτονίες κι αυτά? Εγώ παίζω μ’ αυτό απ’ την ανάποδη, κατάλαβες? Δηλαδή ρε παιδί μου, εγώ είμαι της άποψη ότι μια μέρα, αν πάρουν οι γυναίκες την εξουσία και πούνε “Θα σκοτώσουμε όλους τους άντρες κι εσένα μαζί”, θα πω “Οκευ, το ακούω, το δέχομαι”. Δε θα φέρω αντίρρηση. Τόσο απλά. Πάνω-κάτω, μ’ αυτή την ιδέα το διάλεξα.

 

Δηλαδή δεν είναι συγκεκριμένος άνθρωπος στο εξώφυλλο, είναι η ιδέα.

Ακριβώς, δεν είναι συγκεκριμένος ρε παιδί μου, είναι αυτό, είναι η ιδέα. Η πρώην κοπέλα μου το έκανε το εξώφυλλο, δεν είναι αυτή βέβαια που με αποκεφαλίζει… Όλο το artwork κι αυτά… Κι έκανε πολλή καλή δουλειά, όλο στο χέρι, είναι φοβερό.

 Και οι ιδέες γενικά είναι δικές μου, αλλά εγώ τώρα… Να, ας πούμε θα ’θελα να μπορώ να ζωγραφίζω, είμαι άχρηστος, τελείως, δηλαδή ούτε μια ίσια γραμμή δεν μπορώ να κάνω.

Και τώρα θα μάθω και πιάνο να παίζω -σωστά-, που είναι ένα όνειρο μου, γιατί μου ταιριάζει και ξέρω να παίζω, αλλά όχι καλά.

 

Ναι, ενώ εμείς που κάνουμε τέσσερα χρόνια…

-Χειρότερος είμαι εγώ, σίγουρα. Αλλά ναι…

Δεν ξέρω αν απάντησα στην ερώτηση, υπάρχει ένα γενικό vibe, σίγουρα, και όλο αυτό το να πεις πράγματα που σε απασχολούν όπως είναι η μοναξιά, η καταπίεση, η διαφορετικότητα, γιατί αυτά τα έχω περάσει εγώ και -σε άλλες μορφές- τα περνάω και τώρα. Κυρίως για αυτά τα φαινόμενα μιλάει, για την πατριαρχία και όλα αυτά –καλώς ή κακώς. Το «Πρωταθλητής», που έγινε βίντεο κλιπ, κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το σκάνδαλο του (Πέτρου) Φιλιππίδη και με το “#metoo” ή με την (Σοφία) Μπεκατώρου, δεν θυμάμαι. Έκατσε έτσι το timing και εγώ λέω στον σκηνοθέτη «Ευτυχώς που βγήκε τώρα, γιατί αν έβγαινε δυο βδομάδες μετά θα έλεγαν όλοι ότι εκμεταλλεύομαι και τέτοια», και σκέφτομαι «γίναμε», θα γίνουμε και πολύ γνωστοί. Το βίντεο κλιπ είχε σαράντα χιλιάδες views το πρώτο τριήμερο, το οποίο είναι ένα μεγάλο νούμερο για εμάς και λέω θα πάμε στο εκατομμύριο σε ένα μήνα, και έχει μείνει στις πενήντα – πενήντα πέντε χιλιάδες. Τελικά, τα πράγματα που λέει μέσα δεν αφορούν τόσο πολύ κόσμο. Οπότε το βίντεοκλιπ του «Πρωταθλητής», το οποίο είναι κανονικό βίντεο κλιπ με πραγματικό σκηνοθέτη και ηθοποιούς από την ταινία που κάναμε, αν ήταν «Τώρα Χορός» το κομμάτι θα πήγαινε πολύ καλύτερα, απ’ ό, τι τώρα που λέει «καλύτερα λεσβία, καλύτερα αδερφή, παρά να είσαι μπάτσος να είσαι βουλευτής / εννιά μέτρα κάτω από τη γη στον κάθε βιαστή» (στίχοι του τραγουδιού «Πρωταθλητής»). Οπότε αν το έβλεπε άλλος πιο πονηρά, μπορεί να μην ξανασχολούταν με αυτό το πράγμα, γιατί εγώ το έκανα μία, δεν μου έκατσε –που δεν το έκανα επίτηδες, έτυχε-, αλλά τώρα εγώ επίτηδες παίζω με αυτό παραπάνω, γιατί πρέπει κάποιος να τα πει αυτά τα πράγματα. Εμένα πάντα στη ζωή μου με περνούσαν πάρα πολλοί για γκέι ας πούμε, το έχω βαρεθεί αυτό το πράγμα από δεκαπέντε χρονών. Έχω φάει πόρτα στη ζωή μου από ροκάδικο, γιατί ήμουν indie, πολύ πολύχρωμος σε ρούχα και τέτοια, βλακείες τώρα σου λέω, τα πολύ απλά. Οπότε κάπως έτσι είναι. Δεν ξέρω αν απάντησα, νομίζω έχω απαντήσει.

 

Σε μια συνέντευξη είχες πει ότι τα τραγούδια είναι για εσένα τρόπος να εξωτερικεύεις αυτά που έχεις μέσα σου. Λειτουργεί για σένα ως ένα είδος θεραπείας αυτό;

-Ναι, είναι εκτόνωση και αξιολόγηση. Λειτουργεί, αλλά λειτουργεί και η θεραπεία σαν θεραπεία, η σωστή θεραπεία. Δεν το κάνω για να θεραπευτώ, είναι ανάγκη. Το καλοκαίρι, ια ένα μήνα ας πούμε δεν είχα βγει από το σπίτι μου, έβγαζα βόλτες τα σκυλιά και έγραφα. Από τότε δεν έχω ξαναηχογραφήσει, δεν έχω γράψει κάποια τραγούδια, έχω χάσει λίγο και την μπάλα, δεν προλαβαίνω με μετακομίσεις και χίλια δυο, αλλά είναι καθαρά ότι μαζεύω πράγματα μέσα μου, έτσι εκτονώνομαι εγώ. Δηλαδή ούτε βγαίνω ούτε πίνω ούτε κάνω ναρκωτικά ούτε τίποτα. Οπότε αυτό είναι για μένα αυτό που γουστάρω, η ιδανική ζωή για εμένα είναι κάθε μέρα στούντιο, κάθε μέρα live, που να ‘χει κόσμο όμως, να γίνεται φάση.

 

Γενικά το είδος μουσικής σου δύσκολα το κατατάσσεις σε ένα συγκεκριμένο είδος.

-Είναι το λεγόμενο indie το ορθόδοξο για μένα, δηλαδή δεν νομίζω να μπορείς να το εντάξεις κάπου, για αυτό και πατάς το indie ή independent, όπως έλεγαν που πιάνει από post punk μπασογραμμές όταν είναι φυσικό το μπάσο, έχει συνθο-πάνκ, συνθο-πόπ, dark wave μπασογραμμές όταν είναι ηλεκτρονικό το μπάσο, έχει φουλ τραγουδοποιία μέσα, δηλαδή η φωνή μου είναι όργανο για εμένα και δουλεύω πάνω σε αυτό, έχει ραπάρισμα πολύ, γιατί αυτό βγαίνει από μέσα μου, οπότε πιάνει τέσσερα-πέντε είδη και το λες indie, αλλά είναι κιθαριστικό indie κατά βάση.

 

Σου αρέσει το Lola των Kinks?

-Ναι, ωραίο τραγούδι είναι.

Θα το έλεγες live στα δεκαπέντε σου στο σχολείο;

-Όχι, γιατί θα ήταν παλαιικό στα δικά μου τα χρόνια, και τώρα δηλαδή. Δεν έχω ιδέα, αλλά θα το ‘κανα μάλλον, απλά δεν θα ήξερα τι θα λέει ο στίχος. Σίγουρα δεν θα έλεγα κάτι παραδοσιακό πάντως και τέτοια.

 

Για τα πρότυπά σου είχαμε γράψει τελευταία, αλλά την απάντησες νομίζω.

-Πιστεύω ότι καλό είναι να μην έχεις πρότυπα πλέον ή να μην τα γνωρίζεις. Είδωλα κατά βάση, άλλο πρότυπο και άλλο είδωλο. Γενικά είμαι ψιλοαπογοητευμένος με τα είδωλά μου –παιδικά και εφηβικά- σχεδόν από όλους που έχω γνωρίσει.

Δεν κατονομάζουμε όμως.

-Δεν κατονομάζουμε.

Αυτά είχαμε εμείς.

-Τέλεια.

Στη συνέντευξη συμμετείχαν οι μαθητές Παπαδόπουλος Χαράλαμπος, Μαντά Δέσποινα, Κηπουρού Ρ., Πασχαλίδης Κωνσταντίνος, Γκουλιαμτζής Κωνσταντίνος

Review: Συναυλία με τους "Γιαγκίνηδες"

 Δύο φίλες μου, μού είπαν πως θα πήγαιναν στους "Γιαγκίνηδες" και εγώ δεν είχα καταλάβει για τι πράγμα μιλούσαν. Μου εξήγησαν πως πρόκειται για δύο φοιτητές με μια κιθάρα, ένα μπουζούκι και δυο φωνές που τραγουδούν μουσική ρεμπέτικη. Είχα χρόνο και διάθεση, κι έτσι -με σκοπό να μάθω για δυο νέους καλλιτέχνες- τις ακολούθησα.

Πρώτο τραπέζι πίστα -στην κυριολεξία-, λίγο τσίπουρο και ρεμπέτικο. Δυο παιδιά νέα με ελληνική ψυχή να ζουν τη ζωή τους και να κάνουν αυτό που αγαπούν. Με όση ευχαρίστηση ακούγαμε τα τραγούδια που ήδη ξέραμε, με άλλη τόση ακούγαμε αυτά που ακούγαμε για πρώτη φορά, που -ειλικρινά- οφείλαμε να τα γνωρίζουμε. Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω για τις φωνές και τις μουσικές ικανότητες των παιδιών, φτάνουν όμως ορισμένα αποσπάσματα από τις στιγμές που διασκεδάζαμε τραγουδώντας μαζί τους.

Ένα βράδυ με ρεμπέτικη μουσική και λίγο "νέο αίμα" ήταν ό, τι έπρεπε για μια διάθεση που ζητούσε εξερεύνηση νέας μουσικής. Αξίζει να σημειωθεί πως τα παιδιά έπαιξαν και μερικά δικά τους τραγούδια, κινούμενα σε παρόμοια "μονοπάτια" επιδιώκοντας έτσι, την αναβίωση του ρεμπέτικου ρεπερτορίου.

   


.

Review: Υπόγεια Ρεύματα

 Το Σάββατο 3/12/22 έπαιξαν στο Nostos το ροκ σχήμα που έγινε γνωστό το 90, Υπόγεια Ρεύματα, δύο χρόνια μετά από την τελευταία τους εμφάνιση. Ακούστηκαν κάποια από τα γνωστά τους τραγούδια όπως το Μ’ Αρέσει να μη Λέω Πολλά, το Σαν Φως και η Ασημένια Σφήκα, αλλά και κομμάτια από τον καινούριο τους δίσκο, όπως o Γκερμιστής και σαν guest star, το Killing in the Name των Rage Against the Machine. Η παρουσία τους, αλλά και η ανταπόκριση ήταν ηχηρή και η ατμόσφαιρα σε γενικές γραμμές πολύ ανεβασμένη. Υπήρξε βέβαια και ένα σημείο όπου έπαιζαν κάποια πιο “ήσυχα” κομμάτια και δεν μπορούσες να τους ακούσεις καθαρά, γιατί κάποιοι πολύ αγαπητοί θεατές αποφάσισαν ότι η συναυλία είναι ιδανικός χώρος για να πιάσουν την πάρλα. Η εμπειρία και η άνεσή τους με το κοινό φάνηκε έντονα από τις αφιερώσεις και τα αστεία που έκαναν ανάμεσα στα τραγούδια, αλλά και από το μουσικο-αυτοσχεδιαστικό μέρος που έπαιξαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Αξίζει να σημειωθεί η επιλογή τους να μην πουν κάποια από τα πιο γνωστά τους τραγούδια, παρότι το κοινό τα ζήτησε συγκεκριμένα και επανειλημμένα.

Σύνταξη: Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Συνέντευξη με τον Φώτη Σιώτα

 

‘’ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!’’ Αυτό θα έλεγε ο Φώτης Σιώτας στον 18χρονο εαυτό του..!

Του αρέσει η λογοτεχνία και ένα βιβλίο που τον έχει επηρεάσει σημαντικά,  είναι το ‘’Γράμματα σε ένα νέο ποιητή’’ του Rainer Maria Rilke.

Ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική σε ηλικία 6 ετών, όταν μπήκε στην χορωδία του Βαγγέλη Παπακωνσταντίνου.

Στις 15/11/22 είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια διαδικτυακή συνέντευξη από τον Φώτη Σιώτα, βιολιστή και τραγουδιστή της έντεχνης σκηνής. Όταν συνδεθήκαμε, άρχισε να μας κάνει ο ίδιος ερωτήσεις και αρχίσαμε μια συζήτηση για τα μουσικά σχολεία…

-...Είναι καλό που πηγαίνετε σε μουσικό σχολείο. Αποκτάτε εμπειρία, παίζετε όχι μόνο μπροστά σε κοινό αλλά και μαζί με άλλους μουσικούς κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γενικότερα τα μουσικά σχολεία έχουν αυτό το προτέρημα, έρχεσαι σε επαφή με τη μουσική αλλά συνδυάζουν και τις άλλες γνώσεις, τα άλλα μαθήματα.

- Ξεκινήσατε, όπως έχετε πει,  από πολύ νωρίς να ασχολείστε με τη μουσική. Είχατε αποφασίσει από τότε ότι θέλατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με αυτό;

 -Αυτό έρχεται με τον καιρό, με την εμπειρία. Εγώ δεν ξεκίνησα με σκοπό να κάνω την μουσική δουλειά μου, ήμουν έξι χρονών, δεν είχα τη «συνειδητότητα» να πω ότι «Ναι, θέλω να πάω οπωσδήποτε να γίνω μουσικός». Απλά είχα μια διάδραση με τη μουσική, μέσω των δίσκων που έπαιζαν οι γονείς ή μέσω του ραδιοφώνου. Όταν βρέθηκα σε μια συναυλία της χορωδίας ήταν που πήγα μόνος μου στους γονείς μου και τους είπα ότι ήθελα να έρθω σε επαφή με αυτή τη χορωδία, να γίνω κι εγώ μέλος. Νόμιζα τότε ότι ήταν απλό, είχα την παιδική αφέλεια. Κι έτσι μπήκα στη χορωδία. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή και μου άρεσε πάρα πολύ να ακούω τη φωνή μου μέσα στο σύνολο. Εκείνο το συναίσθημα ακόμα το κουβαλάω, όταν συνειδητοποίησα τη μαγεία της μουσικής και την ομορφιά που έχει το σύνολο, να συντονίζονται οι φωνές ή τα όργανα, όπως είδα αργότερα. Ήταν καθοριστική η εμπειρία αυτή στο να συνεχίσω μετά.

-Τι είδους χορωδία ήταν;

-Ήταν η παιδική χορωδία Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης. Ήταν υψηλού επιπέδου χορωδία, κάναμε πρόβα 4 φορές τη βδομάδα. Κάναμε κλασικό ρεπερτόριο (Bach, μάλιστα και Mahler..!), αλλά και κλασικό ελληνικό: Χατζιδάκι, Θεοδωράκη… κάναμε συνεργασίες με την κρατική ορχήστρα Θεσσαλονίκης και Αθηνών, και παίρναμε μέρος και σε διάφορες εκδηλώσεις. Οπότε από εκεί έμαθα την κλασσική μουσική και μετά ασχολήθηκα με το βιολί.

-Πώς διαλέξατε το βιολί;

-Στην χορωδία υπήρξε μια προετοιμασία αρκετά σοβαρή οπότε από εκεί έμαθα νότες και έκανα ακουστικές ασκήσεις, όπως dictée... Για να τα μάθουμε όλα αυτά τα δύσκολα κείμενα έπρεπε να εκπαιδευτούμε μουσικά, οπότε ήταν σαν ωδείο η χορωδία για μένα. Ήθελα να διαλέξω όμως και ένα όργανο και όταν άκουσα κάποιον να παίζει βιολί μου άρεσε πάρα πολύ και ξεκίνησα.

-Αν έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα στο να είστε αποκλειστικά τραγουδιστής ή βιολιστής τι θα διαλέγατε;

-(γέλιο) Εντάξει , δεν είναι ισότιμα αυτά τα δύο σε μένα. Νομίζω ότι με ξέρουν σαν οργανοπαίχτη, σαν βιολιστή. Έτσι ξεκίνησα κι έτσι συνεχίζω 30 χρόνια επαγγελματικά. Νομίζω αυτή είναι η εικόνα με την οποία δραστηριοποιούμαι πιο πολύ μουσικά. Τραγουδιστής επικουρικά και περισσότερο τα τελευταία χρόνια επειδή κάνω και τα δικά μου τραγούδια. Νομίζω και από μόνο του το λέει ότι είμαι περισσότερο μουσικός με την ευρύτερη έννοια του όρου.

-Ποια ήταν τα ακούσματα που είχατε σαν παιδί;

-Καταρχήν τα ακούσματα των γονιών: τραγούδια κλασικού ελληνικού ρεπερτορίου. Από τα λαϊκά της εποχής παλαιότερα, δίσκους, ας πούμε, κλασικών Ελλήνων συνθετών: Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος… Τα κλασικά τραγούδια, οι κλασικοί συνθέτες ήταν στο σπίτι. Μετά άρχισα να ακούω κλασική μουσική λόγω του ωδείου. Από το γυμνάσιο και μετά άρχισα να ακούω και ξένη, ροκ. Από Beatles, τα κλασσικά, μέχρι και πιο σκληρό ροκ! Μετά άρχισα να γνωρίζω καλύτερα και την παράδοση και άρχισε να με ενδιαφέρει κιόλας,οι οργανοπαίκτες, οι παραδοσιακοί. Όλα αυτά μετά έγιναν ένα χαρμάνι. Ανά περιόδους στη ζωή μου άκουγα και διαφορετικά πράγματα αλλά πάντα όλα τα αγαπούσα και γενικά προσπαθούσα να έχω μια ανοιχτή εικόνα. Γι’ αυτό και σέβομαι τις διαφορετικές μουσικές. Τα ιδιώματα, τις παραδοσιακές μουσικές του κόσμου τις έχω σε μεγάλη εκτίμηση αλλά βέβαια και τα πιο κλασικά ακούσματα και τους συνθέτες. Έτσι, πέρασα απ’ όλα θα έλεγα.

-Ποια είναι μια καλή συμβουλή που σας έχουν δώσει;

-Αυτό που μου είχε πει κάποιος δάσκαλος μου παλαιότερα, ότι η μουσική είναι μαστορική. Δηλαδή, πρέπει να την αντιμετωπίσεις με σοβαρότητα και με μία καθημερινή φροντίδα. Αυτό πηγαίνει και σε άλλες φράσεις… Έμπνευση υπάρχει αλλά υπάρχει και η επιμέλεια του εαυτού σου για να βγει έμπνευση, μια καλλιέργεια. Μπορεί κάποιες μέρες να μελετάς, να μη σου βγαίνουν πράγματα, να μην έχεις την έμπνευση να βγάλεις πράγματα αλλά πάντα έχεις μια καθημερινή σχέση. Η συμβουλή ήταν ό,τι και να κάνω να έχω 2-3 ώρες ώστε να συγκεντρώνομαι στον εαυτό μου και να προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να εκφράζομαι μέσα από τη μουσική. Άσχετα από το αν αυτό θα έχει επιτυχία. Να μην απογοητεύομαι, ουσιαστικά, και να έχω μια συνέχεια γιατί αυτή η σχέση δίνει μερικές φορές αλλά άλλες δε φαίνεται να αποδίδει... Είναι μια σχέση ζωής η σχέση με τη μουσική!

-Ποια συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που τώρα ξεκινάει την καριέρα του στη μουσική;

 -Να κυνηγάει το όνειρο του. Να μην εγκαταλείπει στις δυσκολίες, να έχει εμπιστοσύνη στο ένστικτο του αλλά να ακούει και τις συμβουλές των άλλων· να ακούει τι γίνεται στο περιβάλλον του, να προσπαθεί μέσα από την αυτοπεποίθηση που θα του δώσει η μελέτη και η επαφή του, ουσιαστικά, για αυτό που ονειρεύεται. Να πιστέψει σε αυτό και να μην επηρεαστεί από οτιδήποτε άλλο.

 

-Είχατε αναφέρει σε μια συνέντευξή σας, ότι σε μια παράσταση του σχολείου ξεκουρδίστηκε το βιολί σας και δεν μπορούσατε να ξεκινήσετε. Σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε live σας; Πώς το αντιμετωπίσατε;

- Εκείνο ήταν μεγάλο σοκ γιατί ετοιμαζόμουν να παίξω για πρώτη φορά σε κόσμο και τότε δεν είχα ούτε την εμπειρία ούτε τις ικανότητες. Όταν έβγαλα το βιολί είχε ξεκουρδιστεί, είχαν φύγει τα κλειδιά και δεν μπορούσα και να το κουρδίσω οπότε είπα απλά "ξεκουρδίστηκε το βιολί" και μετά άρχισα να τραγουδάω. Οι συμμαθητές μου μετά με πείραζαν για χρόνια. 

Ατυχήματα και ευτράπελα συμβαίνουν και τώρα, θα σπάσει κάποια χορδή, κάποιο κλειδί θα φύγει. Προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία.  

 

-Αν είχατε την ευκαιρία να κάνετε ένα live μαζί με οποιονδήποτε τραγουδιστή-καλλιτέχνη θέλατε, ακόμα και σε φανταστικό επίπεδο, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

-Έρχονται δεκάδες πρόσωπα στο μυαλό μου. Θα ήθελα να έπαιζα με τον Βασίλη Τσιτσάνη, μου αρέσει πάρα πολύ, μου αρέσει η μουσική του, τα τραγούδια του -έχει γράψει πολλά και διαφορετικά- είναι νομίζω από αυτούς που έχουν αφήσει πολύ ωραία τραγούδια τα οποία είναι αγαπητά από τον κόσμο αλλά έχουν πάει και τη γλώσσα της ελληνικής μουσικής σε άλλο επίπεδο. Είναι ένας άνθρωπος που την έχει εξελίξει: την πήρε απ' το ρεμπέτικο και την πήγε κάπου αλλού, για αυτό τον θεωρώ πολύ καθοριστικό και για το τραγούδι γενικότερα.

Μου άρεσε όμως και σαν φυσιογνωμία και σίγουρα θα ήθελα να έπαιζα μαζί του

 

-Η συνεργασία σας με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου πως ήταν;

-Πολλά χρόνια παίζω με τον Θανάση, από τη δεκαετία του '90 αλλά και ιδιαίτερα μετά από τους δύο δίσκους που δημιουργήθηκαν, τον “Βραχνό Προφήτη” και την “Αγρύπνια”. Μετά δημιουργήθηκε και μια μπάντα, οι Λαϊκεδέλικα, που άρχισε να παίζει πιο ηλεκτρικά όλο το υλικό του Θανάση και κάναμε πολλούς δίσκους μετά, έκανα και εγώ ενορχηστρώσεις στον "Ελάχιστο Εαυτό", στο "Διάφανο", και σε άλλους δίσκους, και κάναμε μια συνεργασία πολλών χρόνων που ήταν για μένα καθοριστική και μια πολύ όμορφη περίοδος. 

 

-Πώς ξεκίνησε όλο αυτό το… ταξίδι;

-Κατά λάθος έγινε. Με φώναξαν να παίξω με τον Θανάση τότε που ήταν πρωτοεμφανιζόμενος στη Θεσσαλονίκη, με τη Μελίνα Κανά στην Αίγλη, αντικαθιστώντας έναν βιολιστή που δεν μπορούσε. Δηλαδή ήταν ‘’από σπόντα’’. Έτσι γνωρίστηκα με τον Θανάση και αργότερα με τον Σωκράτη (Μάλαμα) και μπήκα σε αυτήν την παρέα όντας μικρός, περίπου στα 20 - 21, έχουν περάσει περίπου 30 χρόνια. Τότε ήμουν τυχερός που βρέθηκα σε αυτές τις παρέες και είχα μετά μια πορεία μαζί τους πολύ ωραία.

 

-Αν δεν είχατε ασχοληθεί με τη μουσική, με τι πιστεύετε ότι θα ασχολούσασταν;

-Σίγουρα όχι με δουλειά γραφείου καθημερινή, ούτε με το εμπόριο. Σίγουρα με κάποια τέχνη, ακόμη και με πρακτική τέχνη, όπως να περνάω πλακάκια, να κάνω πατώματα, να είμαι μάγειρας. Κάτι πρακτικό με μια ευχάριστη ρουτίνα, και τεχνικό και καλλιτεχνικό. Μια ασχολία τέτοια, όχι καθιστική, να μην είναι κλεισμένη σε ένα χώρο, αυτό θα με κούραζε.

 

-Σας επηρέασε το γεγονός ότι γεννηθήκατε στη Θεσσαλονίκη και όχι στην Αθήνα; (Ως μουσικό)

-Σίγουρα υπάρχουν πολλές διαφορές και αν βάλουμε και τον παράγοντα της μουσικής ακόμη περισσότερες. Στη Θεσσαλονίκη το θετικό είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα να μοιράζεσαι. Όταν είσαι μικρός και αρχίζεις να ασχολείσαι με τη μουσική, θέλεις να παίξεις με άλλους, αυτό είναι πολύ βασικό. Τότε δεν υπήρχαν και μουσικά σχολεία ώστε να είμαστε σύνολα οπότε το κάναμε ουσιαστικά μόνοι μας. Αν έβρισκες δηλαδή κάποιον που ασχολούνταν (από τη γειτονιά, απ' το σχολείο) μπορούσες να κάνεις πρόβες, να κάνεις μουσική. Αυτό στη Θεσσαλονίκη είναι πιο εύκολο γιατί είναι μικρή πόλη, ο κόσμος είναι συγκεντρωμένος, έχει μία τέτοια παιδεία, έχει μέρη. Για παράδειγμα στις πολυκατοικίες πίσω από τα Λαδάδικα έχει στούντιο, τα «προβάδικα», τα οποία συνεχώς παίρνουν μπάντες. Πηγαίνουμε με παρέες και παίζουμε μουσική ή κάνουμε απόπειρες να φτιάξουμε ένα γκρουπ. 

Στην Αθήνα από την άλλη υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες και χώροι να δείξεις τη δουλειά σου, γιατί είναι μια Μητρόπολη, οπότε η πληροφορία περνάει στον κόσμο πολύ πιο εύκολα για παραστάσεις που θέλεις να κάνεις, για έναν δίσκο…

Βέβαια και στη Θεσσαλονίκη υπήρχε ο Μύλος, ο πολυχώρος, που έκανε πολλές συναυλίες και έδινε και την ευκαιρία να παίξουμε ζωντανά, και μικρές μπάντες της πόλης. Ήταν η περίοδος που ήμουν 20 χρόνων και η Θεσσαλονίκη είχε πολλές ευκαιρίες οπότε ήμουν τυχερός.

-Τι θα λέγατε στον 18χρονο εαυτό σας, αν τον συναντούσατε σήμερα;

-Ψυχραιμία! Ψυχραιμία... Αυτό θα του έλεγα. Ήμουν τότε στην ηλικία που βιαζόμουν να κάνω τα πάντα, είχα τόσα πράγματα στο κεφάλι μου και ήθελα να τα κάνω όλα μαζί. Θα του έλεγα να ηρεμήσει λίγο, να το πάρει πιο χαλαρά. 

Στη συνέντευξη συμμετείχαν οι μαθητές: Αγγελική Πετροπούλου, Ολυμπία Καθηνιώτη, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΟΙΝΟΙ ΘΝΗΤΟΙ

 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Στις 21/10, βρεθήκαμε με τους Κοινούς Θνητούς, ένα συγκρότημα από την Εύβοια που αποτελείται από τους Βασίλη Φωτιά, ΜητσοΦου, Αντώνη και Τάσο Μεϊμάρη. Η μουσική τους, όπως λένε και οι ίδιοι (https://koinoithnitoi.gr/), δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος, αλλά αποτελεί μάλλον μια ανάμειξη rock, hip hop και παραδοσιακής μουσικής. Ξεκίνησαν ανεβάζοντας τραγούδια στο youtube το 2016 (https://www.youtube.com/channel/UCjyiYKWfNBBnJd-xRP7lr_A) και από τότε έχουν κυκλοφορήσει δύο δίσκους και πολλά ακόμα κομμάτια online. Στη συνέντευξη που τους πήραμε συμμετείχαν ο Αντώνης και ο Μήτσος.

1)  Πότε και που γνωριστήκατε;

(Αντώνης): Όλοι γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά. Εγώ με τον Μήτσο είμαστε μαζί από το νηπιαγωγείο. Είχαμε ξεκινήσει να παίζουμε σε συγκροτήματα με τον Βασίλη σε ροκ σχήματα από το σχολείο και με τον Μήτσο που είχε έρθει σε κάποιες συναυλίες και είχε πει κάποια hip-hop κομμάτια. Σαν Κοινοί Θνητοί ξεκινήσαμε ουσιαστικά το 2016. 

2) Πως προέκυψε το όνομά σας; 

(Αντώνης): Στην αρχή δεν λεγόμασταν Κοινοί Θνητοί, δεν είχαμε κάποιο όνομα, μετά το 2017 ονομαστήκαμε έτσι. Το όνομα προέκυψε από ένα κομμάτι που έχει γράψει ο Βασίλης που λέγεται κοινοί θνητοί και επειδή σκεφτόμασταν εκείνη την περίοδο πως να ονομάσουμε το συγκρότημα μας άρεσε και το πήραμε από εκεί.

3) Ασχολούσασταν από παιδιά με τη μουσική;

(Αντώνης): Εγώ ξεκίνησα 12 χρονών να παίζω λίγο κλασσική κιθάρα, ο Βασίλης άρχισε από πολύ μικρός, από 5 χρονών έπαιζε αρμόνιο και μετά και κιθάρα

(Τάσος): Εγώ ξεκίνησα να παίζω μουσική στην έκτη δημοτικού με πρώτη γυμνασίου

(Μήτσος): Εγώ άρχισα να ραπάρω από περίπου 11 χρονών

4) Περιγράψτε ο ένας τον άλλον με μία λέξη:

(Μήτσος): Ο Αντώνης είναι σοβαρός επειδή κατά κύριο λόγο από εκείνον περνάνε όλα τα οργανωτικά, ο Βασίλης είναι όμορφος μουσικά επειδή βάζει συνήθως την ομορφιά μέσα στα κομμάτια και κυρίως στα ρεφρέν και ο Τάσος εξελίσσιμος. 

(Αντώνης): Ισχυεί για όλους   

5) Ο συνδυασμός μουσικών οργάνων στη ραπ είναι κάτι το ασυνήθιστο. Πως προέκυψε;

(Αντώνης): Προέκυψε από την ασχολία που είχαμε όλοι με διάφορα είδη μουσικής από παλιά και ο Μήτσος έφερε το hip-hop στοιχείο στη μπάντα. Ουσιαστικά ο καθένας έφερνε το δικό του είδος μέσα στο σχήμα.

6) Πώς νιώθετε που τα τραγούδια σας είναι τόσο επίκαιρα και ιδιαίτερα τα παλαιότερα βγαίνουν αληθινά;

(Αντώνης): Είναι σίγουρα μία επιβεβαίωση για αυτά που έχουμε πει, τα οποία φαίνονται να είναι διαχρονικά. Βέβαια, αυτό είναι αντικειμενικό, γιατί δυστυχώς τα προβλήματα είναι ίδια, αλλά και γιγαντώνονται από το 2016 μέχρι σήμερα.

7) Εάν είχατε τη δυνατότητα να κάνετε live με οποιοδήποτε καλλιτέχνη ,ακόμα και σε φανταστικό επίπεδο, ποιος θα ήταν αυτός;

(Μήτσος): Τώρα τελευταία έχουμε κάνει κάποια πράγματα με πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες και χρόνια στο χώρο της μουσικής ανεξαρτήτου είδους. Απλώς θέλω να γυρίσει ο Βασίλης, για να κάνουμε ένα live όλοι μαζί, και ό, τι προκύψει. Έχουμε κάνει διάφορες συνεργασίες. Με τον Βασίλη τον ισαακίδη στη Θεσσαλονίκη, με τα Μωρά στη Φωτιά, όμορφα πράγματα γενικά.

8. Πώς αντιμετωπίζατε παλιά και πώς τώρα τα αρνητικά σχόλια;

(Αντώνης): Τα αρνητικά σχόλια είναι καλοδεχούμενα όταν έρχονται από τον άλλο με καλή πρόθεση. Εννοείται πως χρειάζονται κιόλας. Θα σας πω την αλήθεια, όταν πρόκειται για αρνητικά σχόλια, παραδείγματος χάρη στο facebook κάτω από δημοσιεύσεις, απλά τα διαγράφουμε. Γιατί, τις περισσότερες φορές, δεν είναι κριτική είναι "χολή''.

9. ίδια είναι τα συναισθήματά σας μετά την ολοκλήρωση ενός πιο "δύσκολου" τεχνικά τραγουδιού όπως του κόσμου οι λαοί;

(Αντώνης): Δεν μπορώ να πω πως υπάρχει μία αρχή και ένα τέλος. Γίνεται κάπως μία αρχή με τη μουσική και μετά μπαίνουν κι άλλα πράγματα. Το συγκεκριμένο τραγούδι μας πήρε σχεδόν ενάμιση χρόνο για να ολοκληρωθεί.

(Χαράλαμπος): Δηλαδή πρώτα προετοιμάζεται η μουσική και μετά οι στίχοι;

(Αντώνης): Ναι. Σχεδόν πάντα. Και όσον αφορά την προηγούμενη ερώτηση, δεν υπάρχει αυτό που λες, ότι υπάρχει κάποιο τέλος, το τραγούδι φτάνει μέχρι κάποιο σημείο, το ιδανικό. Δηλαδή μέχρι να ευχαριστηθούν τα αυτιά μας.

10. Πιστεύεται πώς το γεγονός ότι τοποθετήστε στα τραγούδια σας ενώ οι περισσότεροι το αποφεύγουν γενικά περιορίζει το κοινό σας;

(Μήτσος): Όχι. Δεν νομίζω ότι λέμε κάτι παράλογο ούτε διαφορετικό από ότι περιμένει να ακούσει ο νέος της εποχής μας και ακόμα, κάποιος μεγαλύτερος. Ό, τι ζούμε γράφουμε. Τώρα, άμα θέλει κάποιος να κλείσει τα αυτιά του και μην το ακούσει στην ουσία κλείνει μία πόρτα στα κοινωνικοπολιτικά θέματα τα οποία τον αφορούν αλλά δεν μας νοιάζει κιόλας .

(Αντώνης): Ο δεσμός που φτιάχνει μία τέτοια μπάντα η οποία λέει αυτά που πιστεύει ξεκάθαρα με το κοινό της, είναι πολύ πιο σφιχτός από ότι αυτός του απόλυτου και που δεν παίρνει θέση σε τίποτα. Άλλο είδος επαφή η μία, άλλο είδος επαφή η άλλη.

11) Θεωρείτε πως οι ακροατές ξέρουν ήδη για τις καταστάσεις/πρόσωπα/τοποθεσίες που αναφέρετε στα τραγούδια σας ή θέλετε να δώσετε έναυσμα να τα αναζητήσουν;

(Μήτσος): Υπάρχει σίγουρα αυτό αλλά συχνά δεν είναι μόνο ένα γεγονός για το οποίο μιλάμε, συγχέονται και καταστάσεις. Δηλαδή, μπορεί να αναφέρεις κάτι για τον Μιχάλη τον Καλτεζά και κάτι για τον Αλέξανδρο τον Γρηγορόπουλο, που χρονικά διαφέρουν, αλλά ουσιαστικά έχει γίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα· ένας αστυνομικός φρουρός, μπάτσος, όπως θες πες το σκότωσε ένα δεκαπεντάχρονο μαθητή. Κι όχι μόνο αυτά, και σε άλλους (συμβαίνει αυτό).

(Αντώνης): Εντάξει, δεν το κάνουμε εσκεμμένα, δε λέμε “Θα πούμε αυτό”, βγαίνει πιο πολύ στο γράψιμο, αλλά παίζει και τον ρόλο αυτό, της διαπαιδαγώγησης σίγουρα. Το να ακούσει ο άλλος κάτι και να το ψάξει να μάθει τι είναι, εννοείται, ναι.

12) Νιώθετε ότι έχετε κάποιο “χρέος”, κάποια ανάγκη να θίγετε κοινωνικοπολιτικά θέματα, ώστε να επηρεάζετε και να αλλάζετε τον κόσμο;

(Αντώνης): Ναι. Σίγουρα, εγώ το πιστεύω. Όχι χρέος με την έννοια ότι “Εμείς ξέρουμε και πρέπει να με ακούσεις για να μάθεις”. Πρώτα απ’ όλα, μας αφορούν εμάς αυτά τα θέματα, είναι δικά μας προβλήματα, τα οποία αφορούν κι εσένα και όλους εμάς…

(Μήτσος): …και μας αφορούν από παιδιά, δεν σταματάει αυτό.

(Αντώνης): Ναι, ναι. Υπάρχει σίγουρα προβληματισμός για πολλά θέματα κοινωνικά ή πολιτικά ή οτιδήποτε, τα οποία αφορούν άμεσα την ζωή μας, αφορούν ακόμα κι αν θα έχουμε αύριο να φάμε, αν… κατάλαβες, τέτοια ζητήματα που δεν μπορείς μπροστά τους να κλείνεις τα μάτια, όσοι κλείνουν τα μάτια θα τα βρουν μπροστά τους τέτοια θέματα

13) Το μεγαλύτερο μέρος του κοινού σας είναι νέοι άνθρωποι. Πιστεύετε ότι αυτό υποδεικνύει κάτι για την νεολαία του σήμερα, ότι θέλει να πετύχει κάποια αλλαγή;

(Μήτσος): Δεν είναι μόνο νέοι άνθρωποι, είναι και μεγαλύτερης ηλικίας. Υπάρχει κι αυτό.

(Αντώνης): Εντάξει, η πλειοψηφία σου είπε.

(Μήτσος): Ναι, αλλά είναι ωραίο αυτό το πάντρεμα που γίνεται. Δηλαδή εγώ νιώθω ότι κάποιος μπορεί να αφήσει το παιδί του σε ένα live των Κοινών Θνητών και να “διασκεδάσει” σε εισαγωγικά εφόσον θέλει, αφού είναι το χιπ-χοπ και το ραπ το στοιχείο η ένταση που βγάζουν τα κομμάτια, η σκηνική παρουσία εκείνη την ώρα και να προβληματιστεί. Αυτό μπορεί να το κάνει κι ένας άνθρωπος που είναι 12-15-20, μπορεί όμως να το νιώσει κι ένας άνθρωπος που είναι 60…ίσως και παραπάνω.

14) Ποια θα λέγατε ότι είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει σχετικά με την μουσική;

(Αντώνης): Συμβουλές ε? Άκου, εγώ τελευταία, επειδή έχω ρωτήσει αρκετούς π.χ. ρώτησα τον Μυστακίδη, άλλους που παίξαμε μαζί ότι: “Ρε φίλε, πώς ακούς τα live μας, παίζουμε καλά?” και τέτοια, νομίζω σχεδόν όλοι μου είπανε ότι “Εφόσον ο κόσμος περνάει καλά, οι συναυλίες πάνε καλά και γουστάρετε κι εσείς κι ο κόσμος, μην ακούτε κανέναν, ότι και να σου πω εγώ δεν έχει νόημα”. Δηλαδή “συνεχίστε” μας είπαν. Εφόσον πάει καλά, συνεχίστε. Ντάξει θα ήθελα εγώ, ας πούμε να μου πει κάποιος ότι “Αυτό εκεί δεν ήταν καλό, μπορείτε να το βελτιώσετε” και τέτοια, αλλά αυτό σαν συμβουλή, ντάξει… Γιατί οι περισσότεροι δεν θα σου πουν για καλό λόγο κάτι, ειδικά στη μουσική “κλίκα”, να το πω έτσι. Υπάρχουν σίγουρα και άνθρωποι που θα σε σεβαστούν και θα σου πουν κάτι για να βελτιωθείς, αλλά σου λέω, υπάρχει πολλή σαπίλα και το καταλαβαίνει ο καθένας αυτό, το αν έχει πάρει καλό δρόμο. Ουσιαστικά σου λέει να σέβεσαι και να επικεντρώνεσαι στο κοινό σου. Δηλαδή να σε αφορά αν αυτός που σε ακούει σε γουστάρει. Όχι αν κάποιος μουσικός άκουσε το live και είπε “Α, τι έπαιξε αυτός εκεί”, “Α, τι ήχος ήταν αυτός” ή “Γιατί λέτε αυτό σ’ αυτόν τον στίχο”, κατάλαβες. Κλαιν· ένας σ’ το λέει

15) Τι συμβουλή θα δίνατε εσείς σε κάποιον που τώρα αρχίζει να ασχολείται με την μουσική επαγγελματικά;

(Αντώνης):Αρχικά, δεν κάνουμε μουσική καριέρα εμείς. Ξεκινάμε από αυτό. Εμείς δουλεύουμε άλλες δουλειές. Το συζητάγαμε αυτό χθες το βράδυ με τον Μήτσο, λέγαμε ότι “Ρε φίλε, εγώ τουλάχιστον ήμουν, από ένα σημείο και μετά πολύ σίγουρος γι’ αυτό που κάναμε και είπα ας το τρέξουμε όσο ποιο πολύ μπορούμε”. Υπήρχε δηλαδή ένα μεταίχμιο, εκεί στον δίσκο Αντίληψη, λίγο πριν(;)

(Μήτσος): Ναι.

(Αντώνης): Το κάναμε πολύ για πλάκα πριν. Ενώ, τώρα το κάνουμε πολύ πιο σοβαρά, καμία σχέση.

(Μήτσος): Αλλά συμβουλή, εγώ προσωπικά, δεν θα μπορούσα να δώσω σε κάποιον άλλο, όχι, μου φαίνεται δύσκολο.

(Αντώνης): Ίδια συμβουλή μ’ αυτό που είπαμε πριν και μ’ αυτό που λέμε τώρα. Δηλαδή ότι άμα το γουστάρεις κι ασχολείσαι, ψάξ’ το όσο πιο πολύ μπορείς.

(Μήτσος): Να ακούς και την κριτική του άλλου, σίγουρα, ανάλογα το ποιος είναι, εννοώ ανάλογα με τα χρόνια που είναι στον χώρο, να τη φιλτράρεις μέσα σου, αλλά… Γιατί να δώσω συμβουλή σε κάποιον; Δηλαδή…

(Αντώνης): Ρε φίλε, η συμβουλή είναι αυτό που είπαμε πριν. Ας πούμε αν εσύ παίζεις μουσική κι έχεις γράψει ένα κομμάτι, να μην σε νοιάζει τι θα πει… ας πούμε ο καθηγητής στο σχολείο (συγκεκριμένα το λέω, επειδή είστε στο μουσικό) ή ο Χ μαγαζάτορας που θα πας να παίξεις με την μπάντα σου ή ο άλλος που μπορεί να είναι στη δισκογραφική και να σ’ ακούσει. Ν’ ακούσεις αυτό που θα σου πει η παρέα σου, είναι πολύ πιο καλό κριτήριο. Γιατί το κοινό είναι μια μεγάλη παρέα ουσιαστικά, με πιο πολλά άτομα. Οι άλλοι έχουν άλλα πράγματα στο μυαλό τους όταν ακούν το κομμάτι σου, αυτό θέλω να πω.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ:

Η συναυλία τους που ακολούθησε, η οποία ήταν σχεδόν sold-out, ήταν μια συναρπαστική εμπειρία. Το συγκρότημα είχε πολύ έντονη σκηνική παρουσία που διατηρούσε τον κόσμο αφοσιωμένο, ιδιαίτερα ο Μήτσος. Υπήρχε μια πολύ εμφανής σύνδεση μεταξύ μουσικών και κοινού, η οποία φάνηκε, εκτός από τις αφιερώσεις και τα λόγια των παιδιών ανάμεσα στα τραγούδια, και στην ανταπόκριση του κοινού, που δεν σταμάτησε να φωνάζει τους στίχους των κομματιών, κάνοντας την ατμόσφαιρα να μοιάζει με στάδιο.

Στην συνέντευξη συμμετείχαν οι μαθητές:

 Δέσποινα Μαντά,

 Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, 

Γκουλιαμτζής Κων/νος.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "TO NHMA"

 

Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

ΤΟ ΝΗΜΑ

Σύμφωνα με τον μύθο, η Αριάδνη έδωσε στον Θησέα ένα νήμα για να μπορέσει να βγει από τον λαβύρινθο όταν θα νικούσε τον Μινώταυρο. Έτσι, δεν θα έχανε το δρόμο του γυρισμού. Η μουσικοχορευτική παράσταση ‘’Το Νήμα-The Thread’’ πήρε το όνομά της από αυτό, το μίτο της Αριάδνης, αυτό που ενώνει, που οδηγεί. Αυτή είναι και η ιδέα της παράστασης: η σύνδεση δύο πολιτισμών, του Αρχαίου Ελληνικού και του σύγχρονου. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είναι αυτός που επιτυγχάνει την τέλεια ένωση με την μουσική του, εμπνευσμένη ειδικά γι’ αυτήν την παράσταση, καθώς όμως και ο χορογράφος Russel Maliphant που έχει κάνει μια μαγική μίξη.

Παρακολουθήσαμε ένα κομμάτι της πρόβας της παράστασης την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Ο πρώτος χορός θύμιζε πραγματικά λαβύρινθο: όλοι οι χορευτές σχημάτισαν μια γραμμή και κινούνταν ζικ-ζακ σε όλο τον χώρο μέχρι που χάθηκαν πίσω από τη σκηνή. Αργές κινήσεις που ταίριαζαν απόλυτα με τη μουσική.

 

Τα κομμάτια συνδύαζαν την ελληνική παραδοσιακή μουσική με την ηλεκτρονική και την πιο μοντέρνα. Δεν ακούμε παρόμοια πράγματα συχνά. Το ίδιο και με τις χορογραφίες. Δεν θα δεις συχνά παραδοσιακούς χορούς μπλεγμένους με σύγχρονους και swing. Όπως αναφέρεται και στην επίσημη ιστοσελίδα της παράστασης, ‘’ Οι δύο «αταίριαστοι» δρόμοι εμφανίζονται επί σκηνής, εκθέτουν τη διαφορετικότητά τους και επιδιώκουν τη συνεννόηση’’. Σίγουρα πάντως καταφέρνουν να έχουν ένα πολύ εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

 

(κριτική)

Ολυμπία: Όλο το σκηνικό θυμίζει πολύ την Αρχαία Ελλάδα. Δημιουργεί όμως μια περίεργη αίσθηση γατί περιέχει και πολλά σύγχρονα χαρακτηριστικά. Ο συνδυασμός της μουσικής αυτής με τον χορό είναι πολύ ταιριαστός. Επίσης παρόλο που δεν υπάρχουν σκηνικά ο φωτισμός σε εντυπωσιάζει! Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Είμασταν τυχεροί που μπορέσαμε να πάμε.

Αγγελική: Είναι τόσο μοναδικό όσο ακούγεται. Δεν ξέρουμε τι να πρώτο-ακούσουμε, τι να πρωτοδούμε, τι να πρώτο-σκεφτούμε. Όλες οι κινήσεις εκτελούνται με τελειότητα, τα φώτα εντυπωσιακά και η μουσική δεν μπορώ να πω τόσο ότι συνοδεύει όσο ότι κυριαρχεί! Οι συνθέσεις του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι ο ορισμός του αρχαιοελληνικού, παραδοσιακού και σύγχρονου μαζί!

 

 

https://youtu.be/Re6zsmoVUs0  (το βίντεο της παράστασης)

https://www.thethread.eu/index-gr.html   (η επίσημη ιστοσελίδα της παράστασης)

https://bit.ly/3BXXGRY  (η βιογραφία του Βαγγέλη Παπαθανασίου, Wikipedia)

https://open.spotify.com/artist/4P70aqttdpJ9vuYFDmf7f6?si=URVuD_5IQl2-k_9uSb0V7A     (Η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου)