Συνέντευξη με τον Κωστή Μαραβέγια

 Με αφορμή την συναυλία του Κωστή Μαραβέγια που πραγματοποιήθηκε στις 23/12/23 στο Live stage της Μισιρλού, η ομάδα μας είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του κάνοντας μια πολύ ωραία συζήτηση την οποία μπορείτε να δείτε παρακάτω…

Στη συνέντευξη συμμετείχαν: Μαλαματένια Αργυρίου, Άγγελος Συμεωνίδης, Αλέξανδρος Σιγλίδης, Παναγιώτης Πετρόπουλος, Νίνα Πασάι, Νικολέτα Αβραμίδου, Στέλλα Ασημάκη, Αναστασία Πυσκιλοπούλου, Σοφία Συκά, Ευαγγελία Πεντζουρίδου.

-Ποιά ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική;

-Ήμουνα πολύ μικρός, είχα μια θεία (που δεν την έχω ξαναδεί από τότε) και  μου είχε φέρει μια μελόντικα για τα Χριστούγεννα, η οποία είχε τα βασικά μόνο, δεν είχε καν τις 12 νότες, είχε 7. Εγώ ήμουν 5 περίπου και ό,τι τραγούδι άκουγα το έπαιζα στη μελόντικα. Και η μητέρα μου, εκεί που έπλενε τα πιάτα μου λέει "συγγνώμη, αυτό πού το βρήκες;". Της λέω "Το άκουσα και το έπαιξα…"  Μετά έπαιζε κάτι άλλο το ραδιόφωνο, πάλι εγώ το έβρισκα στη μελόντικα και η μητέρα μου να λέει, "Παιδί μου, πώς;" Λέω "Δεν ξέρω, το ακούω και το μεταφράζω σε νότες".  Τότε οι γονείς μου είπανε "Αυτό το παιδί είναι πολύ μεγάλο ταλέντο, πρέπει να το στηρίξουμε".

-Έχετε το απόλυτο αυτί δηλαδή;

-Απόλυτο δεν έχω, αλλά ξέρεις τι; Αυτό διαμορφώνεται στη μικρή ηλικία, άμα το καταφέρεις. Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν τραγούδια που ξεκινάνε με μια νότα που μου είναι πολύ έντονα αποτυπωμένη, οπότε αν την ακούσω κάποια στιγμή, μπορώ να την αναγνωρίσω. 

...Οπότε έτσι ξεκίνησα, με τη μελόντικα. Μετά πήγα στο ωδείο, έκανα κλασική κιθάρα, μετά κλασικό πιάνο. Μετά έριξα όλο το βάρος στο πιάνο και άρχισα να μελετώ πολύ. Μετά ήρθε η εφηβεία, πολλά σπυράκια, σκολίωση, κηδεμόνας, ψυχολογικά προβλήματα και τα παράτησα όλα, πήγα στην Ιταλία και συνέχισα: έκανα ανώτερα θεωρητικά, αρμονία, αντίστιξη, φούγκα... -θα με πάρετε στο σχολείο;-[γέλια].

-Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική επαγγελματικά;

-Επαγγελματικά θα έλεγα ότι έγινε όταν έκανε ακρόαση ο Σαββόπουλος, γιατί και πριν έπαιζα, αλλά δεν έβγαζα τίποτα, έβγαζα ίσα ίσα για να πληρώνω τη μπάντα μου και τους μουσικούς που είχα. Οπότε πήγα στην οντισιόν του Σαββόπουλου το 2003. Μάλιστα θυμάμαι μας έδινε 300 ευρώ που μου φαινόταν αδιανόητο ποσό. Από εκεί που ήμουν χρεωμένος, έπαιρνα σε μια συναυλία 300 ευρώ και έλεγα "ωραία φάση η μουσική".

-Στην παιδική σας ηλικία τι μουσικά ερεθίσματα είχατε;

-Στην παιδική μου ηλικία άκουγα κυρίως αυτά που άκουγαν οι γονείς μου. Η μητέρα μου σπούδασε στο Λονδίνο, οπότε είχε φέρει πολλά σαρανταπεντάρια και βινύλια που είχαν διάφορα που άκουγε διάφορα τότε: Beatles, Julio Iglesias και κλασικές μπαλάντες κυρίως. Ακούγαμε και ελληνικά τραγούδια, κυρίως Χατζιδάκι. Θα ξέρετε ότι τα ακούσματα σε αυτή την ηλικία δεν διαμορφώνονται μόνο μέσα στο σπίτι, αλλα και εκτός σπιτιού. Τότε ήταν και το ΠΑΣΟΚ πολύ στα "high" του, οπότε πολύς Θεοδωράκης στην πλατεία από τα μεγάφωνα και λαϊκές μουσικές της Λατινικής Αμερικής που μου βγαίνουν και τώρα στα τραγούδια. Να 'ναι καλά δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου που άκουγε λατινική μουσική. [γέλια]

-Σας επηρέασαν όλα αυτά στην μουσική σας πορεία;

-Αυτα νομίζω υποσυνείδητα βγαίνουν πάντα. Ακόμα και αν πας συνειδητά να ακούσεις κάτι και να το προσέξεις σε μεγαλύτερη ηλικία, δεν ξέρω αν θα έχει την ίδια επιρροή πάνω σου με  αυτό που το κουβαλάς από μικρός - αυτό το έχεις μέσα στο DNA σου. Δεν μπορώ να πιστέψω δηλαδή ότι ο ήχος των πανηγυριών που προέρχονταν από γειτονικά χωριά στο Αγρίνιο δεν με έχει επηρεάσει. Μπορεί στον ρυθμό στα χρώματα ή στα εφέ που βάζω. Στο Milky Way ας πούμε, έγραψα πολλά τέτοια. Νομίζω ότι επηρεάζει τους πάντες. Ακόμα και ο ήχος της πόλης, ακόμα και τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια, που είναι πολύ έντονα, σε επηρεάζουν και αποφεύγεις οτιδήποτε κάνει αυτόν τον ήχο - ή κανεις thrash metal.

-Τι σας έκανε να στραφείτε στη μουσική; - Απ’ οτι ξέρουμε αλλο αντικείμενο ξεκινήσατε να σπουδάζετε την Ιταλία.

-Τα πήγαινα όλα παράλληλα τότε και με ξεκούραζε είτε το ένα είτε το αλλο, οπότε είχα back up. Άμα με την μουσική δεν τα κατάφερνα, είχα την στατιστική ή όταν στατιστική με κούραζε, είχα την μουσική. Νομίζω είναι ωραίο -όσο μπορεί- να βρίσκεται κανείς δύο κόσμους παράλληλα, την μουσική και το πιο τεχνοκρατικό θετικό, επιστημονικό κομμάτι.

- Αποτέλεσε κάποιος μουσικός καλλιτέχνης πρότυπο για σας, όταν ξεκινήσατε την καριέρα σας;

- Είχα μεγάλη ψύχωση με τον Jean-Michel Jarre, το έχω ξαναπεί αυτό. Έχω όλα του τα βινύλια. Φανταζόμουνα να ‘μαι σε μια σκηνή με 50 σύνθια (synths, στσ) γύρω-γύρω και πλήκτρα και εγώ να είμαι στο κέντρο σαν να είμαι ο απόλυτος πληκτράς. Αλλά θα έλεγα πιο πολύ αποτέλεσε πρότυπο ο Χατζιδάκις. Στην ενήλικη ζωή και στην εφηβεία μου, ο Χατζιδάκις ήταν το πρότυπο για μένα συνθετικά και δημιουργικά και η άποψη του μου άρεσε πολύ.

- Ήταν δύσκολο να ξεκινήσετε ως τραγουδοποιός;

- Ναι, δεν είναι καθόλου εύκολο. Είχα πολλές αποτυχίες: αποτυχημένες οντισιόν, πολλές χυλόπιτες από δισκογραφικές. Πήγαινα εκεί με το demo μου και περίμενα, κρεμόμουν από τα χείλη τους. Αν δεν με έπαιρναν πίσω τηλέφωνο, ξαναέπαιρνα εγώ διακριτικά, δεν ήθελα να ενοχλώ. Μου έλεγαν:

   -Θύμισε μου λίγο.

   -Σας έφερα ένα CD με τραγούδια...

   -Ναι ναι, αύριο πάρε με τηλέφωνο, θα το ακούσω σήμερα.

Δεν το άκουγαν ποτέ οι περισσότεροι. Άλλοι που το άκουγαν και ήταν φιλικοί, μου λέγαν "Δεν κάνει αυτό το είδος που κάνεις, δεν είναι ούτε έντεχνο, ούτε pop, είναι κάτι ενδιάμεσο και δεν υπάρχει κοινό να απευθυνθεί". Οπότε ναι, απογοητευόμουν, αλλά δεν το παρατούσα, χωρίς να επιμένω παραπάνω. Προχωρούσα, έκανα τα live μου όσο μπορούσα, έπαιζα σε μπαράκια, σε μικρούς χώρους. Στηνόμουν με μια κιθαρούλα και έναν μουσικό και έπαιζα.

-Ξεχωρίζετε κάποιο κομμάτι από τα δικά σας;

- Επειδή τώρα βγήκε και το τελευταίο άλμπουμ, το Portofino, μου αρέσει πολύ και ξεχωρίζω την "Υπόσχεση" που έγραψε τον στίχο ο Bloody Hawk, αλλά αν διάλεγα από όλη μου την διαδρομή, υπάρχουν κομμάτια που με έχουν βοηθήσει προσωπικά, όχι μόνο να εκφραστώ, αλλά να ψυχοθεραπευτώ με την δημιουργία τους, αλλά και ακόμα όταν τα παίζω στα live.  Μέσα σε αυτά είναι η "Ξεχασμένη ενηλικίωση" και το "Δεν σταματώ". τα πιο πολλά τραγούδια που γράφω είναι βιωματικά, οπότε ξέρεις συνδέομαι πολύ με αυτό.

-Αν είχατε την ευκαιρία να δώσετε μια συμβουλή στον εαυτό σας πριν ξεκινήσετε να ασχολείστε με την μουσική σας, ποια θα ήταν αυτή και για ποιο λόγο;

-Πήγαν όλα τόσο καλά που μάλλον λάθος συμβουλή θα ήταν. "Κυνήγα το κι άλλο" ίσως... Όχι μια χαρά πήγε.

-Το καλοκαίρι βγάλατε τον νέο σας δίσκο, το Portofino, που κινείται γύρω από μια συγκεκριμένη θεματική. Θέλετε να μας μιλήσετε για αυτό;

-Ήταν ένα άλμπουμ που έγραψα μέσα στην καραντίνα και η αλήθεια είναι ότι άλλαξε πολύ βίαια ο τρόπος ζωής μας, όλων των μουσικών δηλαδή.Εκεί που ήμασταν με την κοινωνικότητα μας, τις συναυλίες, την σύνδεση επί σκηνής και όχι μόνο, ξαφνικά το τοπίο ήταν θολό και δεν υπήρχε κανένα φως στον ορίζοντα. Έκλειναν το ένα μετά το άλλο: οι συναυλίες,τα θέατρα, όλα. Και η αλήθεια είναι ότι σάστισα στην αρχή και με πήρε λίγο από κάτω, άλλα μετά κόλλησα κόβιντ και με βοήθησε πολύ γιατί πήγα στο στούντιο μου και κλείστηκα για να μην κολλήσω την γυναίκα μου. 

Ήταν πριν τα εμβόλια τον Νοέμβριο του 2020 και εκεί λοιπόν άνοιξα πάλι τα πληκτράκια μου, τα οργανάκια μου και βέβαια τις κιθάρες μου.Τα έφτιαξα όλα και τα συνέδεσα εκεί. Ξέρετε πως γράφω; έχω ένα στουντιάκι που τα έχω όλα συνδεδεμένα.Έχω ένα μικρόφωνο στα κρουστά, το μπάσο σε ένα κανάλι, την κιθάρα στο άλλο,τα σινθια σε άλλο, το πιάνο αλλού και ότι μου έρχεται σαν ιδέα το γράφω, λουπάρει και πάω επάνω και παίζω μπάσο να βρω στην κρούβα, μετά παίζω την κιθάρα... Οπότε μπήκα σε αυτήν την δημιουργική εργασία και ξεκόλλησα πάρα πολύ από το τέλμα στο οποίο ήμουν. Έτσι βγήκε το Portofino σιγά σιγά και μετά άρχισαν οι φίλοι μου να μου στέλνουν στιχάκια, οπότε δεν αισθανόμουν τόσο μόνος. Eίχα και έναν γείτονα που ερχόταν εκεί λαθραία από την απαγόρευση και έριχνε και καμιά νοτούλα και αυτός... Eίναι ένας δίσκος μάλλον πιο εσωστρεφής από αυτούς που έχω κάνειως τώρα, χωρίς να σημαίνει ότι είναι άλλο ύφος και πιο ηλεκτρονικός από τους υπόλοιπους, αλλά έχει ανοίξει έναν δρόμο που μ’αρεσει. Μετά ήρθε το Μilky Way, που κούμπωσε σε αυτό σαν ήχος, γιατί εκεί που είχα ζεσταθεί με τα σινθια και όλα αυτά, έρχεται ο Κεκκάτος και μου λέει "Θέλω να μου γράψεις". Του έδειξα τι έγραφα, του άρεσε πολύ και πήγαμε προς τα εκεί - οπότε συνεχίζω και δεν έχω σταματήσει να γράφω.

-Θεωρείτε ότι σήμερα τα σόσιαλ είναι απαραίτητα και έχουν παίξει ρόλο για να διατηρείτε το κοινό σας;

-Τα σόσιαλ ακόμη προσπαθώ να τα καταλάβω. Είμαι μέσα σε μια διαρκή διαμάχη με τον εαυτό μου, υπαρξιακά. Τώρα είμαι σε μια διαμάχη με τον αλγόριθμο για να τον καταλάβω.Παλιά κάναμε μόχθο να καταλάβουμε τους φίλους μας,τους συνεργάτες μας ,τον σύντροφό μας.Τώρα είναι αυτός ο αλγόριθμος ο οποίος δεν καταλαβαίνω τι θέλει. Δηλαδή κάνεις κάτι και το επισκιάζει.Μετά κάνεις κάτι άλλο και το ανεβάζει,και το περίεργο είναι σε αυτά ότι όταν τα σόσιαλ πάνε καλά,για κάποιο λόγο αυτό αποτυπώνεται και στο Spotify. Δηλαδή τα playlist, κάποιος θυμάται ένα τραγούδι και το βρίσκει στο άλμπουμ και το ένα τραγούδι φέρνει το άλλο και χάνεται μέσα σε αυτό. Οπότε θα ήθελα πολύ να μην υπάρχουνε ή να υπήρχανε για συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας για να πεις τα λάηβ σου ή να πεις μια γνώμη,να πεις μια συνέντευξη κ.τ.λ. Αλλά νομίζω ότι εβδομαδιαία πρέπει κάποιος να κάνει πράγματα στα σόσιαλ, άμα θέλει η μουσική του να βγαίνει προς τα έξω. Είτε παίζοντας ένα τραγούδι, είτε κάνοντας κάτι, είτε σκαρφίζοντας κάτι.Με αυτό τον τρόπο μπορεί να του φέρει μια επισκεψιμότητα.

-Μετά από τόσα χρόνια στην σκηνή υπάρχει κάτι που σας αγχώνει ακόμα;

-Όχι. Πέρασα μια περίοδο που φοβόμουν ότι θα ξεχάσω τους στίχους και τους ξέχναγα. Αλλά ακόμη τους ξεχνάω, οπότε δεν υπάρχει θέμα.

-Πως γνωριστήκατε με τον Πάνο Μουζουράκη;

-Στην ίδια οντισιόν με τον Σαββόπουλο, εμφανίστηκε και εκείνος, ήμασταν δέκα άτομα για μια θέση. Ήταν πολύ ευρηματικός με τον τρόπο που προσέγγιζε στην οντισιόν. Έφερνε δικά του τραγούδια, ράπαρε, τραγουδούσε. Εγώ εκεί με το ακορντεονάκι μου στην γονιούλα προσπαθούσα να πείσω τον Σαββόπουλο να με πάρει. Έτσι γνωριστήκαμε, αλλά δεν συναντιόμασταν και πολύ στην αρχή. Γιατί μας είχαν στο ίδιο δωμάτιο, αλλά όταν εγώ ξύπναγα εκείνος γυρνούσε και όταν εγώ πήγαινα για ύπνο εκείνος έβγαινε.

-Με ποιους καλλιτέχνες θα θέλατε να συνεργαστείτε;

-Νομίζω θα ήθελα με σκηνοθέτες πια.Μου αρέσει ο κόσμος του σινεμά και θα έλεγα ότι θέλω να συνεργαστώ και με άλλους σκηνοθέτες. Και με τον Βασίλη Κεκάτο φυσικά με τον οποίο έχουμε τρομερή συνεργασία και χημεία. Οπότε άμα έρθουν κι άλλες ταινίες θα είμαι πολύ χαρούμενος.

 -Τι θα λέγατε σε έναν νέο που τώρα ξεκινάει την μουσική του καριέρα με βάση προσωπικά βιώματα και σκέψεις;

-Θα του πρότεινα να αναλύει μουσικά έργα, όχι μόνο τραγουδοποιίας και ποπ αλλά και κλασικής μουσικής. Διότι η κλασική μουσική, η εναρμόνιση και η ενορχήστρωση της έχει μια μεγάλη σχέση με την μουσική του σήμερα σαν κόσμος. Εγώ έχω πάρει πάρα πολλά βιβλία από συνθέτες που αγαπώ, κάθομαι βλέπω τα έργα τους, πιάνω τα όργανα και παρακολουθώ το καθένα τι κάνει από την αρχή του κομματιού έως το τέλος. Αυτό όχι μόνο σε βελτιώνει ενορχηστρωτικά αλλά και συνθετικά. Δηλαδή αυτό είναι σύνθεση, το πως πολλά στοιχεία που είναι ετερόκλινα μόνα τους πάνε μαζί και δημιουργούν κάτι πολύ συμπαγές και δυνατό που οδηγεί σε συναίσθημα. Επίσης θα ανέλυα τις μελωδικές γραμμές, γιατί άλλη μπορεί να μου αρέσει και άλλη όχι γιατί μπορεί να είναι βαρετή. Για να είναι ενδιαφέρουσα μια μελωδία πρέπει να έχει παλμό, αναπνοή όπως εμείς όσο μιλάμε. Πολλά πράγματα που δεν μου τα δίδαξε κανείς, αν είχα την ευφυΐα να τα μάθω μόνος μου θα με είχε βοηθήσει πάρα πολύ, αλλά δυστυχώς το κατάλαβα πολύ αργότερα. Θέλει πολύ μελέτη θέλει πολύ ακρόαση και επίσης θα έλεγα να σκεφτεί κάποιος να ασχοληθεί και με την παραγωγή όπως τα εφέ, την ανάλυση, τη συχνότητα κ.α. Δεν είναι απλά μια κιθάρα και ένα ακόρντο, η παραγωγή είναι πολύ σημαντική. Μπορεί κάποιος να ακούει συνεντεύξεις άλλων καλλιτεχνών και να μάθει τρομερά πράγματα τα οποία πρέπει να συνηθίσει ο ίδιος.Ένα καλό ζευγάρι ακουστικά χρειάζεται για αναγνωρίζουμε πότε ένα ήχος είναι καλός και πότε όχι ώστε να ακούμε και τις συχνότητες π.χ. όπως ας πούμε μία ορχήστρα έχει συχνότητες από τα πολλά διαφορετικά τις όργανα. Έπειτα οι αρμονικές, όπως ας πούμε το κοντραμπάσο ξεκινάει από χαμηλά και οι αρμονικές του φτάνουν ψηλά έτσι λοιπόν κάθε ήχος έχει αυτό ακριβώς το πλαίσιο.Πρέπει να πάρουμε ένα ζευγάρι ακουστικά δεν χρειαζεται να είναι ακριβό με 100€. Και με 50€ μια οποιαδήποτε μάρκα ώστε να ακούμε προσεκτικά μουσική και να βάζουμε τα πράγματα που καταλαβαίνουμε τις συχνότητες τους και τι σημαίνουν και μετά με το πρόγραμμα μουσικής που έχουμε να βλέπουμε και να επεξεργαζόμαστε κλπ. Θέλει μελέτη μπορώ νά μιλάω για ώρες...Η μουσική θέλει να ασχοληθείς με αυτήν δεν είναι μόνο μια κιθάρα και δύο ακόρντα και τραγουδάω, θέλει μελέτη γιατί ο σημερινός μουσικός πρέπει να είναι και παραγωγός,πρέπει να είναι και εκτελεστής,πρέπει να είναι και μάνατζερ του εαυτού του (άλλο αυτό το κομμάτι, τι επιλογές θα κάνω και που θα πάω και πού απευθύνομαι) ,πρέπει να είναι και promoter για να ξέρει πως να βγάλει την δουλειά του στο κοινό,πρέπει να έχει επίγνωση γραφιστικής και αισθητικής για να ξέρει πώς θα βγεί το όνομα του, πιο συγκεκριμένα πότε είναι ωραία η αφίσα ας πούμε και πότε όχι.Είναι τόσες πολλές παράμετροι πού αν κάποιος μπορεί και αντιλαμβάνεται το καλό βλέποντας σινεμά, θέατρο, συναυλίες άλλων καλλιτεχνών και αρχίζει όλα αυτά και τα αποκωδικοποιεί και τα μελετάει (θυμηθείτε και αυτό πού σας είπα και πιο πρίν) τότε έχει πολύ καλά εφόδια για να πάει μπροστά!!!

-Πως διαχειρίζεστε την αναγνωρισιμότητα από το κοινό στην καθημερινότητα σας;

-Αααα την διασκεδάζω πολύ, την διασκεδάζω πάρα πολύ! Μ' αρέσει να μαθαίνω ανθρώπους, να τους γνωρίζω, να τους ρωτάω πράγματα, καμιά φορά γίνομαι και αδιάκριτος με τις ερωτήσεις γιατί μαθαίνω για την ζωή τους.Μ'αρέσει! Μόνο όμως όταν τρώω και είναι η μπουκιά λίγο πρίν το στόμα, τότε ενοχλούμε γιατί μου αρέσει το φαγητό και δεν θέλω να με διακόπτουν.

-Ποιος είναι ο καλλιτέχνης/δα που ξεχωρίζετε περισσότερο απο τους άλλους και γιατί;

-Είναι πάρα πολλοί, αλλά αυτή τη περίοδο ακούω τον Γιόχαν Γιόχανσον, έναν Ισλανδό συνθέτη και έχω κολλήσει με αυτόν για κάποιο λόγο. Εγώ γενικά είμαι λίγο εμμονικός, κολλάω με κάποιους, τους εξαντλώ και μετά δε θέλω να τους ακούω. Αλλά μου αρέσει γενικά η ποπ. Παλιά τη σνόμπαρα πάρα πολύ, αλλά επειδή η γυναίκα μου είναι πιο ανάλαφρη και ποπ σταρ της αρέσουν αυτά γενικώς, μου κόλλησε και τη Taylor Swift και τη Billie Eilish και τον Harry Styles και ανακάλυψα πόσο κακό έκανα που δεν άκουγα αυτή τη μουσική, γιατί έχει πάρα πολλά πράγματα να πάρει κάποιος. Πόσο αυτοαποκαλυπτική είναι η Taylor Swift, πόσο ευρηματικός είναι ο Harry Styles στο τρόπο που τραγουδάει με αυτή την άχνα και αυτό πού δε φωνάζει. Νομίζω κάθε είδος μουσικής έχει πολλά πράγματα να πάρεις.

-Έχετε σκεφτεί ποτέ να σταματήσετε τη μουσική σας καριέρα;

-Έχω σκεφτεί κατά καιρούς να σταματήσω τις συναυλίες.

-Τι είναι αυτό που δε σας αφήνει να σταματήσετε;

-Καταρχάς ακόμα αισθάνομαι πολύ καλά στην υγεία μου. Δεν έχω μεγαλώσει τόσο πολύ, αλλά άμα μεγαλώσω αρκετά και αισθανθώ ότι το σώμα μου δεν ακολουθεί μπορεί να κάνω και καμία συναυλία το χρόνο το πολύ δύο με μια κιθάρα…ξέρεις. Λίγο τραγουδοποιός,αφηγηματικός, έτσι να πω δυό ιστορίες. Αλλά όχι να κάνω αυτό που κάνω το εξαντλητικό γεμάτο όλο ενέργεια χοροπηδηχτό, επί δυόμιση ώρες. Όσο το σώμα μου λέει ναι θα το κάνω, όσο δε λέει θα κάνω κάτι άλλο μετά.

-Απο που εμπνέεστε τους στίχους των τραγουδιών σας;

…Από πράματα που με καίνε και θέλω να πω, από ιστορίες φίλων… Ας πούμε τα τρία χ τα έγραψα βλέποντας ότι υπήρχε ένα πατριαρχικό μοντέλο στο Παπακαλιάτη. Δε το έχω πει αλλού αυτό, μόνο σε εσάς το λεω, μη βγει παραέξω γράψτε το αλλά…Εγώ ήθελα να γράψω ένα τραγούδι κόντρα σε αυτό γιατί δε μου άρεσε αυτό, ο δάσκαλος πενήντα φεύγα με το δεκαοχτάχρονο. Μου φάνηκε λίγο περίεργο, όχι από συντηρητισμό, αλλά νομίζω γιατί έχει μία πατριαρχική αύρα όλο αυτό και έγραψα το τραγούδι, χωρίς να το έχω βιώσει αυτό .Αλλά περιγράφω ακριβώς αυτό, ότι ο έρωτας μπορεί να είναι λανθάνων και να φέρει ένα διέξοδο σε έναν πολύ νέο άνθρωπο που μπορεί να παρασυρθεί από κάτι που είναι πέρα από αυτόν.

-Με ποιους καλλιτέχνες θα θέλατε να συνεργαστείτε;

-Νομίζω θα συνεργαστώ σε κάποια φάση με τη Νατάσσα Μποφίλιου. Και με όλους γενικά. Κοίτα τώρα που περνάνε τα χρόνια θα κάνουμε συνεργασίες, πέντε ονόματα μαζί, ξέρεις . Μαχαιρίτσας – Τσακνής.

-Ποιά είδη μουσικής ακούστε στον ελεύθερο σας χρόνο;

-Σήμερα νοίκιασα αμάξι, ήρθα αεροπορικώς μέχρι Θεσσαλονίκη και άκουσα μουσική για ταινίες από διάφορους συνθέτες από μια playlist στο spotify. Αλλά συνήθως ακούω τεχνικά όπως σας είπα πριν. Σημαίνει ότι βάζω κάτι και ακούω ένα κομμάτι για να μάθω πράγματα οτιδήποτε ακόμα και τα πιο ασήμαντα. Θα μου πεις :’’Α! Είσαι κατά του ακροατή;’’ Όχι υπάρχουν πράγματα που με εκπλήσσουν και τα ακούω συνέχεια. Αλλά θα βάλω κυρίως λίγο πιο ειδικά ακούσματα και μουσικές και τραγούδια.Δηλαδή ας πούμε ένας δίσκος που μου άρεσε πολύ είναι του Floating Points, που είναι ένας DJ και έχει κάνει το promises, ένα άλμπουμ εξαιρετικό που έχει τρομερά ηχοχρώματα και συνθετική, με τον Pharoah Sanders έναν σαξοφωνίστα. Ο ένας είναι jazz ο άλλος DJ ρυθμικής μουσικής, συναντήθηκαν και έβγαλαν κάτι καινούργιο και αυτό μου άρεσε. Γενικά μου αρέσει να ανακαλύπτω πράγματα που με ξαφνιάζουν.

-Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σας έκανε να νιώσετε άβολα πάνω στη σκηνή με τη συμπεριφορά του κάποιος;

-Εντάξει έχει συμβεί μωρέ κατά καιρούς αυτό πάνω στην σκηνή αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και όλο και λιγότερο. Με έχουνε κράξει και στη σκηνή.Είχα πάει στον Δεληβοριά, στη Τεχνόπολη, ήταν τότε που είχα κάνει εκείνη τη δήλωση για τη βία, ότι όχι άλλη βία, αγάπη μόνο και τα λοιπά. Με ανέβασαν να τραγουδήσω, και εντάξει, ήταν θερμή η υποδοχή, υπάρχει όμως κάποιος που λέει “ Πρόσεξε μην καεί κανένα παγκάκι!”. Του απαντάω εγώ, θυμωμένος, “Τι είπες τώρα, σοβαρά μιλάς; Αυτό κατάλαβες από όλο αυτό που είπα; Το ότι δεν θέλω να συντάσσομαι με τη βία, έχουμε αξιακή διαφορά. Εγώ δεν γουστάρω τη βία, ό,τι και να μου πεις εσύ”. Και έγινε μια διαμάχη, και ο Δεληβοριάς, αμήχανος, λέει “Εεε, ναι ναι, εντάξει, ζητώ συγγνώμη για τον χρόνο”. “Μη ζητάς συγγνώμη”, του λέω, “γιατί το έχω βιώσει αυτό”. Και μετά ήταν κινηματογραφικό το σκηνικό γιατί πιάνει μια καταρρακτώδης βροχή, ανοίγουν οι ουρανοί, φεύγει ο κόσμος και φυγαδευόμαστε σε ένα κυλικείο απέναντι από την Τεχνόπολη, όπου είμαστε εγώ και αυτός, που με έκραξε, και ξεκινάμε συζήτηση. Τρελή συζήτηση, φιλοσοφικού περιεχομένου. Δεν τα βρήκαμε, γιατί υπήρχε αξιακή διαφορά, αυτός πίστευε ότι η βία μπορεί να λύσει πράγματα, κι εγώ πίστευα πως δεν μπορεί. Έμαθα από αυτό ότι όταν οι άνθρωποι έχουν μια αξία στην οποία διαφωνούν, ο ένας την σέβεται και ο άλλος όχι, δεν μπορεί να βγει κάποια άκρη. Είναι ο μόνος τόπος που δεν είναι γόνιμος για μία διαφωνία.

- Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσω των τραγουδιών σας;

- Θέλω να φέρω τον κόσμο πιο κοντά, όχι να περάσω μηνύματα. Αν έρθουν πιο κοντά, θα είμαι χαρούμενος. Και όχι πιο κοντά εννοώντας, ένα ζευγάρι, αλλά όταν είναι πιο ετερόκλητο το κοινό, όταν υπάρχει πιο μεγάλη διαφορά ηλικίας, ο 70άρης με τον 18χρονο, ο ανώτερος οικονομικά ταξικά με τον κατώτερο.Μ’αρέσει αυτό το μωσαϊκό, και θα μπορούσα να μιλάω για ώρες.

- Ευχαριστούμε πάρα πολύ!

Συνέντευξη Blues_335

Οι Blues_335 είναι ένα συγκρότημα το οποίο δραστηριοποιείται στον χώρο της ηλεκτρικής blues μουσικής και αποτελείται από τους μουσικούς Γιάννη Κ. Τσίγκα (κιθάρα), Κώστα Μαδεμλή (κιθάρα, φωνή ), Λάζαρο Σιμιτσή (κρουστά, φωνή) και Γιάννη Αρτσόγλου (μπάσο). Το συγκρότημα επανενώθηκε το 2017 μετά από 24 χρόνια αδρανείας και απο τότε κάνουν περιοδείες σε όλη την βόρεια Ελλάδα.

-Είδαμε πως 17 Νοεμβρίου του 1993 ξεκινήσατε σαν συγκρότημα.

-[Λ.Σ.] 17 Νοεμβρίου ήταν η πρώτη συναυλία σε σημαντικό κλειστό χώρο. Η μπάντα είχε δημιουργηθεί το καλοκαίρι του 93’,20 Αύγουστου, στο κάστρο της Καβάλας.

-Είχατε αποφασίσει από τότε ότι θέλατε να ασχοληθείτε με την μουσική και στο μέλλον;

-[Γ.Τ.] Από λίγο πιο πριν. Σκεφτείτε ότι οι τρείς μας ήμασταν περίπου στην ηλικία σας. Εγώ και ο Κώστας ήμασταν 15 και ο Λάζαρος 17, [Λ.Σ.] αλλά με την μουσική ασχολούμασταν από λίγα χρόνια πριν. Βέβαια κανείς μας δεν είχε την σκέψη να ασχοληθεί επαγγελματικά, πέραν του Κώστα που ζούσε κάποια χρόνια από την μουσική οι δύο μας δεν είχαμε σκέψεις για επαγγελματική ενασχόληση από την μουσική, κάναμε κάτι που το αγαπούσαμε και ήταν το χόμπι μας. [Γ.Τ.] Βασικά πιτσιρικάδες ήμασταν και θέλαμε να παίξουμε με την μπάντα αυτή ήταν η αφορμή. [Λ.Σ.] Τότε τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά από την σύγχρονη εποχή. Δεν υπήρχε You Tube, δεν υπήρχε Instagram, μόνο σταθερό τηλέφωνο με καλώδιο, δεν υπήρχαν mp3, τα cd ήταν στο ξεκίνημα τους , χρησιμοποιούσαμε δίσκους βινυλίου και οι κασέτες στην δύση τους. Θέλω να πω ότι η μουσική ήταν κάτι το όποιο ήταν δύσκολα προσβάσιμο σχετικά με τις μέρες μας. Αρχικά δεν ήταν δωρεάν, αν ήθελες να ακούσεις ένα τραγούδι έπρεπε να αγοράσεις εξοπλισμό, cd, βινύλια. Δεν υπήρχε η δυνατότητα αν ήθελα να ακούσω κάτι να πατήσω ένα κουμπί και να το ακούσω. Έπρεπε να περιμένω να το ακούσω στο ραδιόφωνο ή να το αγοράσω.

-Το όνομα του σχήματος από πού προέκυψε;

-[Γ.Τ.] Το όνομα προέρχεται από την ηλεκτρική κιθάρα ’’Gibson ES-335’’ που γενικά είναι ένα πολύ πετυχημένο μοντέλο κιθάρας στον τομέα των blues.

-Και παλιά σας έλεγαν ’’Blue Notes’’ έτσι;

-[Γ.Τ.] Ναι έτσι ξεκινήσαμε, ξέρετε τι είναι οι μπλε νότες; Μια μπλε νότα είναι μία αλλοιωμένη νότα που δεν ακολουθεί το συγκερασμένο σύστημα μιας κιθάρας και που δίνει στα Blues και στη Jazz αυτό το χαρακτηριστικό ύφος και αφορά κυρίως την Πέμπτη νότα . Επίσης τα Blues, η λέξη Blues, σημαίνει στεναχώρια, μελαγχολία, καημό, καψούρα. Οπότε η μπλε νότα βγάζει αυτό το συναίσθημα.  

-Μιας και έχετε έρθει στην Ξανθή και νομίζω έχετε ξαναπαίξει εδώ, πόσο εύκολα παίρνετε την απόφαση να φύγετε από την έδρα σας την Καβάλα και να έρθετε στην Ξάνθη ή και σε άλλες πόλεις;

-[Γ.Τ.] Κοιτάξτε. Όταν υπάρχει η μουσική και αυτή η χαρά του να παίζεις, [Κ.Μ.] μπορεί σε κάποια μέρη να είναι μακρινή η απόσταση αλλά ξέρεις ότι όταν φτάσεις θα περάσεις καλά οπότε βασιζόμενοι σε αυτό κάνουμε τα ταξίδια μας.

-Ρωτάμε γιατί άλλοι καλλιτέχνες μας έχουν πει ότι είναι δύσκολο να αφήσεις την πόλη σου και να αρχίσεις μια περιοδεία που δεν ξέρεις πως θα πάει.

-[Γ.Τ.] Εξαρτάται. Άμα πας στην Νέα Υόρκη ή στο Tom Waits, είναι λιγάκι δύσκολο, αλλά στην Καβάλα η στην Θεσσαλονίκη, είναι λίγο το ζητούμενο. [Κ.Μ.] Εάν μιλάμε για κάποιον επαγγελματία που βιοπορίζεται αποκλειστικά από την μουσική είναι διαφορετικά.

-[Γ.Τ.] Πόσο εύκολο είναι για εσένα Γιάννη Αρτζόγλου από τις Σέρρες;

-[Γ.Α.] Αναλόγως, στην προκειμένη περίπτωση που ήμαστε μια παρέα που παίζουμε, τραγουδάμε και περνάμε καλά, αυτό που κάνουμε είναι να πάρουμε το αυτοκίνητο, να πάμε κάπου και να παίξουμε.

-Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την μουσική;

-[Γ.Α.] Το live του Elvis στο ’’Las Vegas’’ των Σερρών το 1996 σε ηλικία 6-7 χρονών.

-[Λ.Σ.] Η πρώτη μου επαφή με την μουσική ήταν αρχές δεκαετίας 80’ τα βινύλια του πατέρα μου. Άκουγα ελληνική έντεχνη μουσική ( Πρωτοψάλτη, Αλεξίου, Γαλάνη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι ) και από ξένα ο πρώτος αγγλόφωνος δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή είναι το ’’The Get Away’’ των ’’Duesenberg’’, το είχε ο μακαρίτης ο πατέρας μου και το άκουγα μέχρι που έλιωσε.  

-[Κ.Μ.]Εγώ μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια. Έπαιζε ο παππούς μου, ο θείος μου… Η πρώτη φορά, όμως, που πήγα μόνος μου να βάλω δίσκο στο πικάπ για να ακούσω κάτι που το ήθελα πολύ, ήταν το σόλο του Van Halen στο “Beat It” του Michael Jackson, δεύτερη πλευρά, τέταρτο κομμάτι. Ήταν καλοκαίρι πρώτης δημοτικού και το άκουγα μέχρι και την πέμπτη δημοτικού τουλάχιστον μία φορά τη μέρα. Είχα φτάσει στο σημείο να βάζω τη βελόνα ακριβώς στο σημείο που ήθελα, ακριβώς στο σόλο.

-[Γ.Τ.]Πάντως, γενικά, επειδή είμαστε όλοι πάνω κάτω στην ίδια ηλικία, μπορούμε να πούμε ότι η πρώτη μας επαφή ήταν το ραδιόφωνο και ενδεχομένως αυτά που ακούγονταν στο σπίτι: από λαϊκά και έντεχνα μέχρι κλαρίνα και παραδοσιακά. Η δική μου πρώτη συνειδητή επαφή με τη μουσική ήταν το ’87 ο δίσκος "Appetite for Distraction" των "Guns N Roses", τον είχα σε κασέτα και τον άκουγα συνέχεια.

-Κανένας με παραδοσιακά ακούσματα ξεκίνησε;

-[Κ.Μ.]Εννοείται, ο παππούς έπαιζε βιολί και ο θείος κλαρίνο, επαγγελματίες μουσικοί.

-[Γ.Τ.]Ο Λάζαρος παίζει απλά ντραμς αλλά παίζει και κάποια κρουστά στους Κοντραμπάντο σε ένα πολύ παραδοσιακό και πολύ ωραίο σχήμα.

-[Λ.Σ.]Τύμπανα αλλά πιο ανατολίτικος ρυθμός ίσως, σε μονά μέτρα.

-Λίγο από όλα λοιπόν.

-[Γ.Σ.] Κοιτάξτε, αυτό που έλεγε ο Λάζαρος στην αρχή έχει αξία, ότι όλοι μας ψαχτήκαμε με την μουσική με πολύ δύσκολο τρόπο και πολύ συνειδητό, δηλαδή δεν είχαμε διαθέσιμα εύκολα τα πάντα, έπρεπε να ψαχτούμε. Το ψάξιμο σε οδηγεί σε κάποιον δρόμο και αυτοί οι δρόμοι έχουν να κάνουν συνήθως ως εξής: υπάρχει κάτι που σε εντυπωσιάζει, είτε είναι ποπ, χέβι μέταλ, ροκ -αυτά είναι συνήθως στη εφηβεία, ήταν τουλάχιστον- υπήρχε το MTV, που ήταν για εμάς ένα παράθυρο τεράστιο.

-[Λ.Σ.] Ήταν το ίντερνετ.

-[Γ.Σ.] Το YouTube της εποχής, αλλά δεν επέλεγες τι θα δεις, άνοιγες και ότι σου σέρβιρε. Το MTV ήρθε στην επαρχία τέλη δεκαετίας του '80 και εκεί έβλεπες βίντεο κλιπ της Madonna και Mr. big, Y2 μέχρι Metallica και γενικά τα πάντα. 

-Η μουσική τώρα είναι πολύ περισσότερο προσβάσιμη και οι νέοι έχουν πιο συγκεκριμένα ακούσματα, δεν ακούν τα πάντα. Πιστεύετε ότι είναι θετικό ή αρνητικό αυτό;

-[Γ.Τ.]Για εμένα, αν μιλάς για την υπερπληθώρα μουσικών και για την πρόσβαση και τα λοιπά...[Κ.Μ]Είναι αρνητικό. Εξαρτάται βασικά από το  πώς θα το διαχειριστείς. Στο τέλος, όμως,  καταλήγει στο να σου αφαιρεί χρόνο ελεύθερο από την μουσική την ίδια, δηλαδή ασχολείσαι πολύ με το τι υπάρχει παρά με το τι είναι αυτό που βρήκες εκείνη την ώρα. Όταν βγαίνουν και τόσα, πολλά τραγούδια κάθε μέρα, πολλά CD, πολλοί δίσκοι, δεν μπορείς να τα παρακολουθήσεις πλέον.

-[Γ.Τ.] Καταρχήν δεν μπορείς να εντρυφήσεις σε τίποτα. Οι νέοι, δηλαδή, έχουν απόσπαση προσοχής σε ότι αφορά τη μουσική. Ακούνε από 30 δευτερόλεπτα - 40 κάθε τραγούδι, (πολλοί όχι όλοι), νομίζουν ότι το κατέχουν. Άντε να ακούσουν ένα δύο τραγούδια που θα τους κολλήσουν περισσότερο.

-Ή ακούν ένα συγκεκριμένο είδος μόνο.

-[Γ.Τ.]Όχι, τώρα ίσα ίσα είναι το αντίθετο, μπορούν να ακούσουν τα πάντα.

-Ναι αλλά δεν θεωρείτε ότι επικρατούν κάποια συγκεκριμένα είδη;

-[Γ.Τ.]Αυτό έχει να κάνει με την μόδα, πάντα υπήρχε, και στην εποχή μας. [Κ.Μ.] Είναι με το τι χρειάζεται ο άλλος να ταυτιστεί, η μουσική έχει και έναν κοινωνικό ρόλο πλέον. Εμείς όταν μεγαλώναμε παραδείγματος χάρη ήταν οι μεταλάδες που κάναν παρέα μεταξύ τους, ήταν οι χιπ-χοπάδες, καμία φορά πλακώνονταν αυτοί οι δύο μεταξύ τους...θέλω να πω ότι αν νιώθεις ότι ταιριάζεις κάπου, ακούς και την αντίστοιχη μουσική σαν έφηβος, είναι δηλαδή και θέμα παρέας. Οι παρέες κινούν κάπως τα πράγματα.  Γενικά δεν υπάρχει χρόνος για όλη αυτήν την υπερπληθώρα ακουσμάτων και πληροφοριών, σου αφαιρεί χρόνο από την επαφή σου με την μουσική, που είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Σε ευαίσθητες στιγμές ή σε στιγμές που είσαι χαλαρός ή που βαριέσαι ή που είσαι συναισθηματικά φορτισμένος. Λέει κάποιος "αυτός ο καλλιτέχνης είναι ο τάδε, χώρισε με τον άντρα της και έγραψε έναν δίσκο". Η μουσική καλύπτει το συναισθηματικό κομμάτι. Αυτό που στερείται ο σύγχρονος νέος σε σχέση με εμάς, αν είναι αυτή η συζήτηση, είναι ότι δεν έχει ελεύθερο χρόνο να κάνει την επαφή αυτή που θέλει ο ίδιος. Δεν έχει χρόνο δηλαδή ο νέος να αναπτύξει βιωματική σχέση με τη μουσική γιατί υπάρχει σε πολύ μεγάλη ποσότητα, αλλάζει τόσο η μουσική πληροφορία στα αυτιά του, που δεν μπορεί να συνδεθεί με αυτή. Πολλές φορές ακούς ένα κομμάτι και μετά το ξανά ακούς και ανακαλύπτεις νέα στοιχεία, πολλές φορές είναι ένα κομμάτι τόσο δύσκολο που μέχρι να το βγάλεις ... Εμείς όταν μαθαίναμε μουσική παίρναμε έναν δίσκο και ακούγαμε τον δίσκο για να βγάλουμε την μουσική, με τα αυτιά μας. Δεν υπήρχαν ούτε παρτιτούρες ούτε κάποιος στο YouTube να μου πει "ξέρεις παίζεται έτσι". Σκέψου ότι το τραγούδι έλιωνε στο κασετόφωνο και αυτό αναγκαστικά μας έβαζε σε μία πιο άμεση επαφή με το μουσικό περιεχόμενο. Η μουσική δεν έχει σχέση με την εικόνα, μπορεί απλώς να είναι περιγραφική της μουσικής, ποιος το λέει, πώς το λέει, πώς το παίζει. Τώρα κατά πόσο έχει συνδεθεί η μουσική με την εικόνα είναι μια μεγάλη συζήτηση την οποία αν την ανοίξουμε θα αργήσουμε να παίξουμε.

-[Γ.Τ.]Εγω θα έλεγα ότι το πρόβλημα της εποχής σας είναι η ευκολία με την οποία έχετε πρόσβαση σε οτιδήποτε. Αυτό ειναι που δημιουργεί μία ρηχότητα, μία αίσθηση ότι κατέχεις τα πάντα άλλα δεν τα κατέχεις γιατί τα προσπερνάς. Εμείς για να δούμε πχ ένα βίντεο κλιπ που μας άρεζε έπρεπε να περιμένουμε με τις ώρες στην τηλεόραση μέχρι να το παίξει το MTV και ενδεχομένως να το γράψουμε σε βιντεοκασέτα και να το δούμε μετά. Αντίστοιχα στο ραδιόφωνο περιμέναμε ή κάναμε παραγγελία στον DJ να μας παίξει ένα τραγούδι για να το γράψουμε σε κασέτα.

-Ήταν μια δύσκολη διαδικασία. Πιο συνειδητή.

-[Γ.Τ.] Κοίταξε, για εμένα η λέξη κλειδί είναι η ευκολία. Η ευκολία καταστρέφει κάθε εποχή. Δείτε, για παράδειγμα, πόσο δύσκολα έφτιαχναν πριν από 200-400 ή και 1500 χρόνια τα κτήρια. Έχουν μείνει, όμως, αριστουργήματα αρχιτεκτονικής. Και στην εποχή μας, που είναι πολύ πιο εύκολα,  έχουμε αυτά τα άσχημα κτήρια. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα. Όταν είναι όλα εύκολα, γίνονται συνήθως και πιο ρηχά.

-Έχετε να μας ανακοινώσετε κάποιο μελλοντικό σχέδιο της μπάντας;

-Θα κάνουμε περιοδεία στην Αμερική. Στην Αμερική 2027-28. Θα είναι ένας δικός μας, δίσκος σε κτήριο που το φτιάχνουμε τώρα. (Γέλια) Πλάκα κάνω. Δεν είμαστε στην φάση άλλων καλλιτεχνών που θέλουν να κάνουν καριέρα. Εμάς μας κινεί η αγάπη γι' αυτό που κάνουμε, όχι η ανάγκη.

Αλέξανδρος Σιγλίδης, Νικολέτα Αβραμίδου, Αγγελική Πετροπούλου

Συζήτηση με τον Αλέξανδρο Θεοδωρίδη για την σεζόν 2023-24

[Αναστασία Σωτηριάδου, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος]

Πρόσφατα συναντηθήκαμε με τον υπεύθυνο/ιδιοκτήτη του Νόστος Αλεξανδρο Θεοδωρίδη, για να ενημερωθούμε για το πρόγραμμα των συναυλιών και τον νέο συναυλιακό χώρο που ετοιμάζεται.

 

[Για τις επερχομενες συναυλίες]

-Κάθε χρονιά που ξεκινάει είναι δύσκολο να προβλέπουμε τι καλλιτέχνες θα έρθουν στον χώρο, είτε σε αυτόν είτε στον καινούργιο που ετοιμάζουμε. Ο λόγος είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις εύκολα προγραμματισμό εδώ στην Ξάνθη. Είμαστε επαρχία, είναι δύσκολο να φέρεις κάποια σχήματα εξαρχής. Ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα είναι αντίθετος, δηλαδή συνήθως ξεκινούν τα σχήματα να κάνουν κάποιες περιοδείες και στέλνουν προτάσεις στο μαγαζί, που είναι γνωστό στους καλλιτεχνικούς χώρους.

 Είναι δύσκολο να πω αν υπάρχουν κάποια προγραμματισμένα. Σχετικά κοντά είναι κάποια σχήματα, κάποιες εμφανίσεις που έχουμε προγραμματίσει. Είναι ο Κώστας Μυλώσης από τις Δυτικές Συνοικίες που είχε ξαναέρθει τον χειμώνα και θα επαναλάβουμε τη βραδιά. 

Οι Όναρ, δεν είναι πολύ της ηλικίας σας, αλλά είναι μια σημαντική μπάντα της δεκαετίας του 90 και του 2000. Είναι ο αδελφός Πλιάτσικας στην μπάντα, ο αδερφός του Φίλιππου. Και αυτοί βέβαια από τις πολύ σημαντικές μπάντες στην ελληνική ιστορία. 

Μετά έχω προγραμματίσει τους Full House DC. Αυτοί είναι ένα μέρος από τους Rotting Christ. Έχει υπάρξει μια διάσπαση και έχουν φύγει κάποια  μέλη. Κάποιοι από αυτούς που έφυγαν,  έφτιαξαν τώρα τους Full House DC, και περίπου στον Δεκέμβριο θα έρθουν εδώ.

 Και ο ΜΑΖΟΗΑ θα ξαναέρθει, στις 11 Νοεμβρίου. Πάρα πολύ καλή συναυλία η τελευταία του και πολύ ιδιαίτερο στυλ.

Αυτά είναι τα βασικότερα, έχουμε και άλλα που ακόμα συζητάμε και σκεφτόμαστε. Βέβαια έχω και κάποια στο μυαλό μου που θα ήθελα να φέρω, που δεν ήρθαν πέρυσι, όπως για παράδειγμα ο Παυλίδης, διότι προ κορονοϊού είχαμε κλείσει το τελευταίο live και δεν προέκυψε τότε με τον κορονοϊό. Μπορεί να έρθει εδώ, μπορεί και στον στον πάνω χώρο.

 

 

[Για τον νέο χώρο]

 Ο πάνω χώρος είναι σε φάση προετοιμασίας, έμεινε λίγο πιο πίσω λόγω του ότι ετοιμάζαμε και τους υπόλοιπους χώρους - είναι γενικά ένα συγκρότημα, ένας πολυχώρος που περιλαμβάνει καταστήματα (καφέ, μπαρ,...)  και ταυτόχρονα θα υπάρχει και η σκηνή μέσα, ο παλιός κινηματογράφος δηλαδή.

 Ευελπιστούμε να είναι έτοιμο, το stage, περίπου τον Νοέμβριο. Νοέμβριος θα ήταν ιδανικό, δεν πρέπει να αργήσει, αλλά με τις κατασκευές και τον εξοπλισμό κανείς δεν είναι σίγουρος. Τον χειμώνα  θα δουλέψει σίγουρα, όσο το δυνατόν περισσότερο. Νομίζω είναι ένα βήμα παραπέρα αυτό (η δημιουργία του stage), το σκεφτόμουν αρκετό καιρό, πάρα πολλά χρόνια. Βλέπουμε τα θετικά αυτού του μαγαζιού (του Νόστος) που είναι παρεΐστικο, στις συναυλίες και δεν είναι τόσο ασφυκτικα, αλλά έχουμε και την αμεσότητα με το κοινό, που το έχω ακούσει σαν θετικό και από την μερια των καλλιτεχνών και θα προσπαθήσουμε να υπάρχει και αυτό σε ένα βαθμό. Είναι μεγάλος ο χώρος βέβαια, θα πρέπει να γεμίζει για να υπάρχει αυτή η ατμόσφαιρα, αλλά το πιο σημαντικό είναι να του δώσουμε λίγη ζεστασιά από άποψη στησίματος.

 Για όνομα έχουμε σκεφτεί κάτι, αλλά λέμε να το ανακοινώσουμε λίγο πιο επίσημα. Θα είναι πάντως ξεχωριστό από το Misirlou και δεν θα έχει κάποια σχέση με το Νόστος. Βέβαια τα δύο μαγαζιά, το Νόστος και το καινούριο stage, δεν θα είναι ανταγωνιστικά, το ένα θα συμπληρώνει το άλλο. 

 Οι συναυλίες με μέχρι κάποιο όριο κόσμο θα παραμένουν εδώ. Και γενικά τα live που γίνονται στο Nostos δεν μπορούν να γίνουν στο καινούργιο stage,γιατί για παράδειγμα αν πάρεις ένα live περίπου εκατό άτομα θα είναι εντελώς άδειο πάνω, θα είναι αρκετά ψυχρό. Ενώ εδώ υπάρχει αυτή η ζεστασιά του χώρου. Στον άλλο χώρο θα έρχονται μεγαλύτερα ονόματα, μεγαλύτερα σχήματα. Φυσικά έχουμε στο μυαλό μας τι θέλουμε να φέρουμε αλλά δεν είναι δυνατό να ξέρουμε, πριν ολοκληρωθεί ο χώρος. Πάντως, σίγουρα σκεφτόμαστε ό,τι κυκλοφορεί στο ελληνικό ρεπερτόριο, τουλάχιστον από το χώρο του έντεχνου και του ροκ. Και θα έχει ένα εύρος ρεπερτορίου που πιστεύω ότι θα μπορεί να καλύψει οτιδήποτε κυκλοφορεί στην Ελλάδα (ρίχνοντας ίσως λίγο τον πήχη).

Είναι ένας χώρος με τον οποίο δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε χωρητικότητα σε όλη τη βόρεια Ελλάδα - εκτός Θεσσαλονίκης. Δεν υπάρχει καν κάτι σαν τον Νόστο σε πολλές πόλεις. Όχι τόσο το μέγεθος, αλλά τρόπο λειτουργίας, που να κάνει live σε μόνιμη βάση. Στις γειτονικές πόλεις δηλαδή ή έχουν κλείσει ή δεν υπήρξαν ποτέ.

 Είναι σημαντικό να υπάρχουν τέτοια μαγαζιά σε πολλές πόλεις, γιατί ένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν θα έρθει ποτέ για να κάνει ένα και μοναδικό live στην Ξάνθη π.χ. και να γυρίσει στην Αθήνα. Θα κοιτάξει να βρει κι άλλες πόλεις, να συμπληρώσει μία περιοδεία. Αυτός ο χώρος βέβαια, ίσως μπορεί να λειτουργήσει μόνος του, δηλαδή να έρχεται κάποιο συγκρότημα Θεσσαλονίκη και να συμπληρώνει ακόμα ένα live εδώ. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί καλλιτέχνες: ανεβαίνουν Θεσσαλονίκη και δεν μπορούν να βρουν χώρο που να πληροί τις προδιαγραφές σε κάποια πόλη κοντά για ένα ακόμα live.

 Φυσικά θέλει χτίσιμο και προσπάθεια. Στο Nostos όλα αυτά τα χρόνια έχει γίνει μία δουλειά, έχει κάνει ένα όνομα και τώρα θα πρέπει και αυτό να χτίσει την ιστορία του, το όνομά του. Θα πάρει το χρόνο του να ορθοποδήσει, αλλά θα το προσπαθήσουμε, έχουμε την εμπειρία, έχουμε τις γνώσεις και ελπίζω να το στηρίξει και ο κόσμος της Ξάνθης και να προσελκύσει κόσμο που δεν πήγαινε γενικά σε συναυλίες. Στον Νόστο έρχεται γενικά κόσμος που αγαπά τις συναυλίες. Θα μας ενδιέφερε και να έρχεται και κάποιος που το βλέπει ως διασκέδαση. Να έρχεται δηλαδή σε ένα χώρο όπου, θα είναι άνετα και θα έχει τις προδιαγραφές να καθίσει κάποιος και να δει ένα θέαμα, μία συναυλία - ακόμα και αν δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο καλλιτέχνης καθ’ αυτός. Να το βλέπει δηλαδή σε μία διέξοδο διασκέδασης.

 Αυτό είναι ένας στόχος∙ κι άλλος ένας είναι φυσικά να προσελκύουμε κοινό και από τις γύρω πόλεις (που σε κάποιο βαθμό συμβαίνει και στο νόστο όταν έρχεται κάποιο δυνατό σχήμα). Ελπίζω να το αγκαλιάσει και ο κόσμος και στα λάθη που θα γίνουν, γιατί σίγουρα θα υπάρξουν λάθη στην αρχή, μέχρι να βρούμε τα πατήματα μας, να βελτιωθεί, να διορθωθεί.

Συνέντευξη με τους Naxatras

[Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Ολυμπία Καθηνιώτη, Αναστασία Σωτηριάδου]

Το group μας στο facebook

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τον Μάιο του 2023 η ομάδα μας είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον Γιάννη Βαγενά των Naxatras. Η συζήτηση κύλησε πολύ ευχάριστα και ο Γιάννης είχε πολλά να πει. Επειδή η συνέντευξη έγινε την πριν την περίοδο των εξετάσεων και μεσολάβησε το καλοκαίρι, καθυστερήσαμε να τη δημοσιεύσουμε, έτσι κάποιες πληροφορίες για το tour της μπαντας δεν ισχύουν. Οι επόμενες συναυλίες των Naxatras θα γίνουν στην Αυστρία 23 και 24 Οκτωβρίου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-Το τουρ πως παει;

-Ωραία! Είναι το δεύτερο live μας σήμερα, χθες ήμασταν στην Κομοτηνή. Είναι σπαστό τουρ, δηλαδή έχουμε αύριο Βόλο, μεθαύριο Σέρρες, σε δυο βδομάδες Πάτρα - Καλαμάτα και μετά αρχές Ιουνίου Κρήτη…

-Πρώτα Βόλο και μετά Σέρρες;

-Ναι, αυτό είναι λίγο ανάποδο απλά ο Βόλος μπορούσε μόνο το Σάββατο.

-Πήγατε και στην Κύπρο.

-Ναι, δεν ήταν ακριβώς μέρος του τουρ, ήταν μεμονωμένο live, αλλά ήταν πάρα πολύ ωραία, ήταν τέλειο.

-Γενικά η εμπειρία από τα live (και εκτός) ποια είναι; Η αλληλεπίδραση με το κοινό;

-Είναι ανάλογα το live. Κάποια είναι πιο ενθουσιώδη. Στην Κύπρο ας πούμε ήταν πολύ έντονο αλλά όλα τα ευχαριστιόμαστε με κάποιο τρόπο.

-Σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά που ήρθατε το 2018, κατά πόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες; Έχετε μεγαλώσει πολύ σαν μπάντα; Βλέπετε περισσότερο κόσμο;

­-Νομίζω ότι αυτά τα χρόνια της καραντίνας ήταν ανασταλτικός παράγοντας σε όλα τα σχέδια που μπορεί να είχαν οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα. Ήταν δύο χρόνια που πάνω που είχε γίνει ένα μεγαλύτερο κύμα κάπως το ανέκοψαν. Οπότε θα έλεγα ότι τώρα είναι η εποχή που επανέρχεται. Ο κόσμος φέτος ξαναβγαίνει πραγματικά και πηγαίνει σε συναυλίες, άρα είμαστε χαρούμενοι που υπάρχει το κοινό και ακόμα υπάρχει η σκηνή. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά δηλαδή λόγω του εγκλεισμού. 

-Ανταποκρίνεται το κοινό στο συγκεκριμένο είδος μουσικής;

-Ναι, ναι. Υπάρχει κόσμος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σίγουρα δεν είναι το πιο mainstream είδος. Χθες για παράδειγμα στην Κομοτηνή, είχε ένα πάρτυ μετά τη συναυλία με τραπ και τα λοιπά που δεν μπορούσες να μπεις, αλλά εμείς κάνουμε αυτό που αγαπάμε και ο κόσμος το στηρίζει πραγματικά. Το καλό με το κοινό της δικής μας σκηνής είναι ότι στηρίζει πρακτικά, θα ‘ρθει να αγοράσει μια μπλούζα, ένα δίσκο κλπ.

-Δύο από σας ήσασταν συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο και φτιάξατε την μπάντα. Πώς ήρθαν και τα άλλα μέλη;

-Στην αρχή ο Γιάννης ο κιθαρίστας που μαζί συναντηθήκαμε στη σχολή κινηματογράφου και είπαμε να τζαμάρουμε, είχε έναν παιδικό φίλο, από το ίδιο χωριό, τον Κώστα τον ντράμερ μας. Είχαν και μπάντες παλιότερα μαζί αυτοί οπότε αυτός είπε στον Κώστα εγώ είπα σε έναν άλλο φίλο από το Βόλο -τότε έπαιζε τη δεύτερη κιθάρα (δεν συνεχίσαμε μετά με τον δεύτερο κιθαρίστα)- και ήμασταν τρείς όλα αυτά τα χρόνια. Μέχρι που βάλαμε πλήκτρα τον Παντελή, ο οποίος είναι και αυτός κοντοχωριανός των παιδιών. Οπότε εγώ είμαι από το Βόλο όλοι οι άλλοι είναι από κει γύρω τα χωριά, Χαλκηδόνα κλπ. Ο Παντελής  που παίζει πλήκτρα ήταν στο σόλο άλμπουμ του Γιάννη (του κιθαρίστα), και επειδή τα πήγαν καλά και θέλαμε να βάλουμε πλήκτρα σε κάνα δύο κομμάτια, τελικά μας άρεσε, βάλαμε σε όλα και έγινε μέλος. Με τον Παντελή είχαμε χημεία, έβαζε ιδέες, είναι πολύ ενεργός, δεν είναι ότι απλά του λες παίξε κάτι και το παίζει. Αυτό είναι ένα κριτήριο, να μην είναι άτομα που είναι απλά εκτελεστές, να έχουν ένα λόγο στο αποτέλεσμα. Και να απολαύσεις την παρέα, σίγουρα.

-Το όνομά σας είναι από την ινδική αστρολογία. Εσείς τι ζώδιο είστε;

-Εγώ είμαι παρθένος.

[πιστευτοί ήχοι θαυμασμού]

-Ξέρεις ποιος είναι παρθένος διάσημος; Ο [Roger] Waters.

-Α! ταυτίζομαι φουλ! Ελπίζω να μην καταλήξω τόσο περίεργος…

-Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική;

-Θα μιλήσω για μένα γιατί εγώ έχω το βήμα τώρα. Εγώ όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός, η αδερφή μου ήταν στην εφηβεία, έχει μεγάλη διαφορά από μένα, 8 χρόνια. Ήταν πάνω στην εποχή που ήταν στη μόδα οι Nirvana, η grunge, εκεί στα τέλη των 90’s. Οπότε αυτά ήταν τα πρώτα μου ακούσματα, από την αδερφή μου και μετά και λίγο Black Sasbbath…Ήμουν πολύ μικρός αλλά θαύμαζα τους μαλλιάδες φίλους της αδερφής μου που έκαναν skate, rollers και τέτοια. Μετά πέρασα μια εποχή που δεν είχα πραγματικό γούστο. Άκουγα αυτά που άκουγε η μάζα. Δέσποινα Βανδή για παράδειγμα, τι μπορεί να άκουγε ένα παιδί στο δημοτικό, αυτά. Μέχρι που ανακάλυψα τα Ημισκούμπρια, τον Eminem και μετά ξανα-ανακάλυψα τη ροκ πάλι μέσω των Nirvana και των Scorpions. Mετά με έπιασε ο πατέρας μου που περίμενε να γίνει αυτό κάπως, (δεν ήθελε να με ωθήσει με το ζόρι σε κάτι). Με το που είδε ότι με ενδιέφεραν αυτά, μου έφτιαξε cd με Rolling Stones, Beatles, Hendrix... Μετά πήγα στο χωριό που μου δείξανε τα παιδια Black Sabbath, Deep Purple και τα πιο σκληρα και μετά πήρε το δρόμο του έγινα μεταλάς και τελείωσε.

-Και η ψυχεδέλεια πως μπήκε στο παιχνίδι;

-Μέσα από κάποια κλασικά συγκροτήματα, τους Doors και τους Pink Floyd. Νομίζω αυτά ήταν τα πρώτα που με έσπρωξαν προς τα κει και μετά το ένα έφερε το άλλο. Μπάντες stoner rock, όπως οι Monster Magnum, My Sleeping Karma… κι από κει ανοίγει όλο [το φάσμα].

-Ναι αλλα τη γλυτώσατε - δεν είστε κλασικό stoner.

-Όχι όχι… στην αρχή είχαμε πιο πολλές επιρροές από μπάντες τέτοιες αλλα γρήγορα φύγαμε από αυτό

-Σπουδάσατε κινηματογράφο. Πως καταλήξατε στη μουσική;

-Εγώ έπαιζα μουσική από πριν, όπως και τα άλλα παιδιά, στις πόλεις μας είχαμε τέτοια συγκροτήματα.

-Πήγε κανείς σε μουσικό σχολείο;

-Όχι, ο μόνος που έχει κλασικές μουσικές σπουδές είναι ο πληκτράς μας που έχει δίπλωμα στο φαγκότο. Και θεωρία, αρμονία, όλα αυτά. Εγώ ήμουν αυτοδίδακτος και με τον πατέρα μου, μου έδειχνε πράγματα και με άλλα συγκροτήματα που έπαιζα και ήταν έτσι η επαφή λίγο βιωματική αλλά πάντα ήθελα, όπως και τα παιδιά… όλοι έχουμε άλλες σπουδές κλπ αλλά η μουσική ήταν πάντα σημαντική για μένα

­-Και ξεκίνησες με κιθάρα; Μπάσο; Πώς έγινε;

-Εγω ξεκίνησα με κιθάρα αλλα δεν ήμουν πολύ καλός οπότε Ηταν η μπάντα του σχολειου. Είχαμε έναν καθηγητή σαν εσάς ας πούμε που ήταν και αυτός ροκας και είπε να κάνουμε μια μπάντα. Εγώ έτρεξα να φτιάξω τη μπάντα να κάνουμε οντισιον και τα λοιπά και όταν ήρθε η σειρά μου να παίξω δεν ήξερα ούτε μια συγχορδία και μου είπε ο δασκαλος, δεν ξερεις, δεν μπορεις να παίξεις. Και εγώ απογοητεύτηκα φουλ και το σκέφτηκα το σκέφτηκα το σκέφτηκα, λέω ‘’ μπάσο έχουμε; όχι’’ και λέω ωραία, θα παίζω με την κιθάρα τα μέρη του μπάσου. Και έτσι το έκανα καλά και μου δάνεισε ένα μπάσο ενός συμπαίκτη του και έτσι έγινε.

-Και με τους άλλους ξέρεις σε ποια ηλικία ξεκίνησαν και πως;

-Νομίζω στην εφηβεία, στο γυμνάσιο πρέπει να ξεκίνησαν και οι δύο. Ξέρω ο Κώστας έπαιζε στο θρανίο με τα στυλό ας πούμε, όπως μπορούσε.

-Και ξεκίνησε μετά σε κάποιο ωδείο?

-Όχι, εγώ και ο Κώστας δεν είχαμε κάνει καν μαθήματα μουσικής. Στην πραγματικότητα ο Γιάννης ήταν αυτός που είχε κάνει μαθήματα κιθάρας και αυτό μέχρι ένα σημείο. Οι άλλοι δύο ήμασταν αυτοδίδακτοι. Δεν ξέρω αν ο Κώστας είχε κάνει κάποια πολύ βασικά θεωρητικά ίσως.

Μετά το τρίτο άλμπουμ μας ξανακάναμε μαθήματα μουσικής. Είχαμε μία κουβέντα που λέγαμε “Πώς θα γίνουμε καλοί μουσικοί?” και τα λοιπά. Κι έτσι εγώ ξεκίνησα μαθήματα μπάσου στα 27, μετά έκανα πιάνο, θεωρία, φωνητική, όλα μετά τα έκανα - τώρα πρόσφατα.

-Από όσα έχετε γράψει, ποιο είναι το αγαπημένο σου είτε άλμπουμ είτε κομμάτι?

-Είναι πολύ δύσκολο να το πεις αυτό. Θεωρώ ότι το αρτιότερο άλμπουμ που έχουμε γράψει είναι το τελευταίο μας, είναι δηλαδή το πιο καλό συνθετικά. Απλά το πρώτο ήταν πιο ωμό και ήταν το πρώτο, είχε αυτόν τον αέρα.

-Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον? Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο?

-Ναι, έχουμε ξεκινήσει κάπως να συνθέτουμε το επόμενο άλμπουμ. Είναι νωρίς ακόμα βέβαια, αλλά έχουμε καταλήξει περίπου στις ιδέες για το πώς θα γίνουν τα τραγούδια. Θα είναι και αυτό κάπως διαφορετικό. Θέλουμε αυτή τη φορά να πάμε σε ακόμα πιο ανατολίτικο ήχο, με folk όργανα, να θυμίζει λίγο world music. Να δούμε τι μπορεί να βγει προς τα εκείνη την κατεύθυνση, αλλά πάλι με έναν progressive rock τρόπο.

-Λες “να συνθέσουμε” το άλμπουμ. Στην προηγούμενη συνέντευξη είχατε πει ότι τα κομμάτια βγαίνουν κυρίως μέσα από το τζαμάρισμα. Τώρα έχει αλλάξει αυτό? Γίνεται μία πιο συνειδητή σύνθεση?

-Πάντα υπάρχει το τζαμάρισμα, είναι αναπόφευκτο. Όταν είσαι στο στούντιο θα παίξεις, θα τζαμάρεις και σίγουρα μπορεί να προκύψουν είδες από κει. Το τελευταίο άλμπουμ ίσως να είχε πράγματα που ήταν λίγο πιο δομημένα. Δηλαδή να έφερνε κάποιος μία ιδέα που να ήταν ήδη πιο ολοκληρωμένη που ενωνόταν ίσως με μία που προέκυψε από τζαμάρισμα. Δεν ήταν δηλαδή εντελώς το ένα ή εντελώς το άλλο.

-Όποτε πάτε στο στούντιο, ηχογραφείτε τα πάντα και μετά αποφασίζετε τι θα κρατήσετε?

-‘Όχι. Ηχογραφούμε τις πρόβες μας και τις ακούμε. Και λέμε “Ωραία, αυτό είναι ένα ωραίο σημείο, το κρατάμε”. Ή μετά έρχεται κάποιος και φέρνει μία ιδέα και λέμε “Ωραία, πού θα πάει μετά?” και μπορεί να πει κάποιος “Α, θυμάσαι εκείνο το riff από την πρόβα? Ταιριάζει εδώ”. Κάπως έτσι πάει.

-Στο νέο δίσκο είναι πολύ πιο αισθητό το στοιχείο της φωνής. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή?

-Δεν το σκεφτήκαμε και τόσο πολύ. Απλά υπήρχε χώρος για φωνητικά και θέλαμε να εκμεταλλευτούμε και τα μαθήματα φωνητικής που είπα πιο πριν. Ακόμα βέβαια έχουμε πολύ δρόμο, θεωρώ δηλαδή ότι τα φωνητικά μας έχουνε πολύ χώρο για βελτίωση. Αλλά υπήρξε κόσμος που μας είπε μπράβο πρώτη φορά σας ακούω να τραγουδάτε πραγματικά.

-Άρα στον επόμενο δίσκο να περιμένουμε περισσότερα?

-Αυτό δεν το ξέρω ακόμα. Ανάλογα.

-Παρόλα αυτά, αν και υπάρχουν φωνητικά, δεν είναι τόσο έντονα, δεν είναι τόσο “μπροστά” στην μίξη. Είναι πιο απόμακρα. Αυτό είναι λόγω του στυλ της μουσικής σας ή υπάρχει κάποιος άλλος λόγος?

-Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο, είναι ό,τι μας βγει. Εξαρτάται από το αν ένα τραγούδι έχει χώρο για φωνητικά. Ας πούμε το Τhe Answer από αυτό το δίσκο που είναι μπαλάντα με κουπλέ, ρεφρέν, κανονική δομή, δεύτερες φωνές, τα πάντα, είναι ένα τραγούδι που δεν θα μπορούσε να μην έχει φωνητικά. Μετά για παράδειγμα είναι το The Battle of Crystal Fields, που πάει μέχρι το έκτο λεπτό χωρίς φωνή και μετά μπαίνουν τα φωνητικά. Αυτό προέκυψε όπως σας έλεγα πριν από το ότι παίρνουμε διάφορα κομμάτια και τα ενώνουμε. Δηλαδή πήραμε το πρώτο σκέλος του κομματιού που δεν είχε φωνή και το ενώσαμε με το δεύτερο που είχε. Και πάντα βάζουμε πολλά εφέ, το ακους κιόλας αυτό.

-Ο στίχος πώς προκύπτει? Από που έχετε επιρροές και ποιοι τον γράφουν?

-Συνήθως γράφει τους στίχους αυτός που λέει και το τραγούδι. Δηλαδή το The Answer έγραψε ο Γιάννης. Πολλές φορές προκύπτει από μία φράση που έρχεται μαζί με τη μελωδία. Δηλαδή σ’ αυτό είχε στο μυαλό του αυτή τη φράση “I know the answer - I don't know the way”, αυτό ήταν όλο το νόημα του τραγουδιού. Ξεκίνησε από κει και πάνω σε αυτό χτίστηκε. Κι επειδή είχαμε και το φανταστικό concept σ’ αυτό το άλμπουμ, με αυτό τον ήρωα που φαίνεται στο εξώφυλλο, ήταν και μες στο θέμα του δίσκου. Στο The Battle of Crystals Fields, τους στίχους τους έγραψα μέσα στο βαν στο τουρ στην Ευρώπη μόνος μου εντελώς στο κινητό μου, απλά επειδή μου άρεσε. Είχα κάποιες εικόνες στο μυαλό μου και τις έβαλα σε λέξεις και μετά κάπως ταίριαξαν σε εκείνο το κομμάτι, σε αυτό το σημείο με έναν τρόπο που δίνει νόημα στο concept του άλμπουμ. Δεν γράφτηκαν με αυτόν τον σκοπό, αλλά ταίριαξαν.

-Και οι τίτλοι πώς προκύπτουν?

-Είναι κάπως περιγραφικοί, βγαίνουν από το vibe του κομματιού. Το Waves για παράδειγμα μας έβγαζε αυτό: κύματα. Το The Battle of Crystal Fields μας έβγαζε εξαρχής μία μάχη και χτίστηκε πάνω σε αυτό. Γιατί ακολουθώντας το concept το άλμπουμ, ήταν η κορύφωση της ιστορίας όπως είναι σε μία ταινία η σκηνή της μεγάλης μάχης.

-Παίζετε από το 2012, έχετε κλείσει 10 χρόνια τώρα. Πόσο έχετε αλλάξει μέσα από αυτό?

-Αλλάζουν πολλά πράγματα, σίγουρα δεν είμαστε ίδιοι όπως τότε. Ξεκινήσαμε πρωτοετείς φοιτητές και τώρα είμαστε 30 χρόνων, ο άλλος έχει παιδί… Σίγουρα έχουν αλλάξει πράγματα, αλλά ταυτόχρονα ο πυρήνας έχει παραμείνει ίδιος. Ήσασταν πριν στο soundcheck, είδατε ότι είμαστε όλη την ώρα στο χαβαλέ ούτως ή άλλως, δεν αλλάζει αυτό. Απλά σίγουρα μας νοιάζει πλέον μία σοβαρότητα στο επαγγελματικό κομμάτι. Πλέον το κάνουμε επαγγελματικά και είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, ειδικά στην Ελλάδα την εποχή αυτή. Είναι μία συνεχής προσπάθεια, είναι πολύ δύσκολο και αβέβαιο. Δεν είναι όπως όταν είσαι φοιτητής και λες “;Aντε πάμε και ό,τι γίνει”, πρέπει να έχεις πιο πολλά πράγματα στο νου σου.

Εγώ δηλαδή πολλές φορές έρχομαι στα όριά μου με το γεγονός ότι έχουμε τόσες υποχρεώσεις. Πρέπει να συνεννοηθείς με το μαγαζί, με τον ηχολήπτη, μετά για τα μπλουζάκια, για το βινύλιο, πότε θα βγει και πότε θα το ‘χεις, πώς θα διορθώσουμε το λάθος που έγινε εκεί, όλα αυτά.

-Ποιος συνεννοείται κυρίως?

-Κυρίως εγώ στο θέμα αυτό. Είχαμε κάποια στιγμή ένα μάνατζερ για λίγο καιρό, αλλά όχι πια.

-Μας έλεγε ο κύριος Κουτάκης ότι και την πρώτη φορά που είχατε δώσει συνέντευξη ήρθατε πολύ οργανωμένοι στο θέμα αυτό. Ήσασταν αρκετά μικρό όνομα και ήρθατε εδώ έτοιμοι, με merch κτλ…

-Ναι, προσπαθούμε από την αρχή, από την πρώτη φορά που φύγαμε για τουρ να είμαστε οργανωμένοι. Θέλαμε να έχουμε κάποια πράγματα έτοιμα και κάποια πράγματα τα απαιτούμε κιόλας, επειδή είναι δουλειά, δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον άλλον σαν να σου κάνει χάρη που έρχεσαι να παίξεις. Οπότε αυτό, θα έλεγα προσπαθούμε να κρατάμε έναν επαγγελματισμό.

-Και το merch δίνει ένα σημαντικό ποσοστό στο οικονομικό κομμάτι?

-Το merch είναι πάντα σημαντικό, ανάλογα το live βέβαια. Δεν περιμένεις δηλαδή τα ίδια έσοδα από ένα live στην Ξάνθη με ένα live στην Αθήνα ή στο Βερολίνο. Αλλά γενικά, ο κόσμος στηρίζει. Και στην Ευρώπη πιο πολύ. Δεν έχει την ίδια οικονομική κατάσταση ο Γερμανός με τον Έλληνα εννοείται, όποτε βλέπεις μεγαλύτερες αποδόσεις σε αυτό το κομμάτι εκεί. Όμως πάντα στηρίζει ο κόσμος, αυτή η μουσική έχει ένα κοινό που θα στηρίξει έμπρακτα.

-Και η μπάντα τι ρόλο παίζει το βιοπορισμό σας? Πόσο στηρίζεται σε αυτήν?

-Κατά κύριο λόγο στηριζόμαστε εκεί, είναι η βασική μας ασχολία. Όλοι έχουμε κάποια δεύτερη δουλειά, ας πούμε εγώ παίζω DJ σε ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη, ο Κώστας παίζει και σε μία ποδοσφαιρική ομάδα, ο Γιάννης δουλεύει σε ένα κανάλι κάμεραμαν (είναι αυτός που κάνει κάτι σχετικό με τη σχολή δηλαδή), ο Παντελής παίζει και με άλλα μουσικά σχήματα. Αλλά όταν έχουμε να πάμε κάπου με την μπάντα, παίρνει προτεραιότητα, όλα τα άλλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Το να ζήσεις αποκλειστικά και μόνο από τη μουσική, μην κάνοντας τίποτα άλλο στην Ελλάδα, στο είδος της ροκ δεν ξέρω αν γίνεται. Πολύ λίγοι είναι αυτοί που το κάνουν. Το εξωτερικό είναι πολύ διαφορετικό, μία περιοδεία στο εξωτερικό αν πάει καλά μπορεί να σου εξασφαλίσει τους επόμενους μήνες σου. Αλλά πρέπει να είσαι συνέχεια στο δρόμο, το οποίο γενικά είναι και ψυχοφθόρο αν θέλεις να είσαι με την οικογένεια σου, ακόμα και αν θες να συνθέσεις. Εμείς για παράδειγμα πρέπει να επιλέξουμε αν θα πάμε για πρόβα ή θα κάνουμε συναυλίες και μπορεί ας πούμε, αν αυτό το Σαββατοκύριακο καθόμασταν στη Θεσσαλονίκη να κάνουμε πρόβες, να συνθέταμε πιο γρήγορα το επόμενο άλμπουμ. Δεν γίνεται όμως να μην έχεις εμφανίσεις, είναι κάτι που κινεί την μπάντα. Σε βλέπει ο κόσμος και σας δένεις κιόλας μουσικά με τους υπόλοιπους.

-Και πότε αρχίσατε να το βλέπετε πιο σοβαρά, ότι μπορεί να φτάσει κάπου αυτή η μπάντα?

Από την αρχή είχαμε μια πίστη σε αυτό, δηλαδή πιστεύαμε στην μουσική μας πάντα. Απλά αρχίσαμε να βλέπουμε και μια ανταπόκριση, μια ελπίδα να βιοποριζόμαστε από αυτό το 2017, δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου μας δίσκου. Τότε άρχισε αυτό κάπως να αποδίδει. Γιατί πηγαίναμε περιοδείες και γυρνούσαμε χωρίς τίποτα, δηλαδή ήταν επιτυχία το να μην μπεις μέσα. Λέγαμε εντάξει δεν μπήκαμε μέσα κομπλέ. Στην αρχή αυτό είναι, το πρώτο βήμα είναι να μην μπαίνεις μέσα. Σιγά σιγά, δουλεύεις με ανθρώπους που σε στηρίζουν και δεν είσαι μόνος σου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. 

-Πλέον πόσο ριψοκίνδυνο είναι να έρθεις περιοδεία σε μια πόλη όπως η Ξάνθη, που δεν έχει μεγάλο κοινό μεγάλους χώρους ; 

-Η Ξάνθη ίσως όχι τόσο ριψοκίνδυνη. Την άλλη φορά που είχαμε παίξει είχε πάει καλά το live. Στην Κομοτηνή ή στη Δράμα, για παράδειγμα, ήταν ένα ρίσκο, δεν ξέραμε πως θα πάει. 

-Ποιο είναι το μεγαλύτερο κοινό που έχετε συγκεντρώσει ; 

Σε φεστιβάλ το οποίο μεγάλο ήταν ο Αλμυρός, το Los Almiros. Είχε πάνω από 10.000 κόσμο. Εκεί ήταν ο πιο πολύς. 

-Ποιος άλλος έπαιζε ; 

Έπαιζαν οι 1000Μods, έπαιζε και ο Βέβηλος. Ήταν free φεστιβάλ, ελεύθερη είσοδο και είχε πάρα πολλές πάντες.

-Το μεγαλύτερο κοινό σε δικιά σας συναυλία ;

Σε δική μας συναυλία ήταν στο live της παρουσίασης του άλμπουμ μας στο Gagarin205, που είχε 1.100 άτομα, ήταν γεμάτο. 

-Στην Θεσσαλονίκη; 

Στην Θεσσαλονίκη ήταν το 2019 που είχαμε 700-800 άτομα στο WE, πολυχώρος WE. 

-Στο εξωτερικό; 

Στο εξωτερικό θα έλεγα, εντάξει Βουλγαρία, είναι γείτονες , παίζεις και νιώθεις ότι έχει πιο πολύ κόσμο από ότι η Θεσσαλονίκη. Είναι ένα πολύ καλά μέρος, στη Σόφια. Και έχει πολύ ωραίο κοινό. Πάντα στις πρωτεύουσες έχει και κόσμο και ενέργεια, είναι πάντα τα live καλά, είτε είναι το Παρίσι είτε είναι το Ζάγκρεμπ.

-Μετακινήστε πολύ λόγω των συναυλιών και των live. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο διάστημα που έπρεπε να είστε μακριά από τις οικογένειες σας ; 

Το μεγαλύτερο τουρ που πήγαμε ήταν το 2018, πήγαμε 50 μέρες, 38 live. 

Στο τέλος εντάξει ήμασταν πτώματα. Βασικά έχει πάντα μια περίεργη διακύμανση. Δηλαδή ξεκινάς, είσαι μέσα στην ενέργεια και το πας έτσι μία - δύο εβδομάδες. Μετά αρχίζεις κουράζεσαι ή βαριέσαι, παίζεις κάθε βράδυ, σου λείπει το σπίτι σου downιάζεις, αρρωσταίνεις, και τέτοια. Και μετά όταν είναι να γυρίσεις τελευταία εβδομάδα έρχεται πάλι η ενέργεια, σου βγαίνει ότι τώρα τελειωνουμε και πάμε. 

-Ευχαριστούμε πάρα πολύ

Και εμείς ευχαριστούμε

-Θα τα πούμε στο live. Ευχαριστώ πολύ 

  

Piandaemonium στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

Χθες, Τετάρτη 5/7/2023, η ομάδα των Piandaemonium, παρουσίασαν έργα των John Psathas και Δημήτρη Οικονόμου στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων. Η παράσταση ήταν πολύ διαφορετική από τις υπόλοιπες παραστάσεις των Piandaemonium, με προβολή από προτζέκτορα και χρήση ηχητικών εφέ παράλληλα με τη σύνθεση για τα πιάνα.

Το πρώτο έργο που ακούσαμε με τίτλο "And then there was light" έχει γράψει ο Δημήτρης Οικονόμου και παίχτηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα. (Κείμενο από το φυλλάδιο): "Με επιρροές από την ηλεκτρονική μουσική, το έργο And then there was light του Δημήτρη Οικονόμου περιγράφει φαινόμενα που βασίζονται σε στοιχεία της φύσης. Η σταδιακή εξέλιξη και μεταμόρφωση της υφής παραλληλίζεται με αναπόφευκτες αλυσιδωτές και μη αναστρέψιμες αντιδράσεις που καταστρέφουν ή αποκρυσταλλώνουν το μουσικό υλικό."

Το έργο διήρκησε 14 λεπτα και πρόλαβε να δημιουργήσει όλων των ειδών τα συναισθήματα. Χωρισμένο σε τρία μέρη: Second Rain, Void Echoes και The Stars. Λειτούργησε πολύ καλά και σαν ''εισαγωγή" στο δεύτερο κομμάτι.

Το δεύτερο έργο του John Psathas με τίτλο Voices at the End, είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε 5 μέρη: Prologue.Mitote - Part 1. Buisiness as Usual - Part 2. The Great Unravelling - Part 3. The Great Turning - Epilogue.Chrysalis . (Κείμενο από το φυλλάδιο): "Το έργο Voices at the End του Νεοζηλανδού συνθέτη ελληνικής καταγωγής John Psathas (Γιάννης Ψαθάς) αποτελεί παραγγελία του διάσημου Piano Circus το 2018. Το έργο βασίζεται στην ταινλια ντοκυμαντέρ Planetary της ακτιβίστριας Joanna Macy, Ph.D. και πραγματεύεται στην κλιματική κρίση. Έξι πιανίστες παίζουν ζωντανά σε προηχογραφημένη ψηφιακή υπόκρουση, ενώ ταυτόχρονα προβάλλεται βίντεο σχετικό με κάθε μέρος.". Διήρκησε 40 λεπτά και έχει παιχτεί συνολικά 3 φορές σε όλο τον κόσμο. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Το συγκεκριμένο έργο είχε αφήγηση σε κάποια από τα μέρη πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο, αλλά σίγουρα ενδιαφέρον. Σε πολλά σημεία που εστιάζονταν μόνο στα πιάνα ή μόνο στην ηχογράφιση, εντυπωσιαζόμουν με το πόσο συγχρονισμένοι ήταν οι μουσικοί μεταξύ τους αλλά και με τους ήχους. Πως γίνεται μετά από 10 λεπτά παιξίματος, 6 μεμονωμένοι πιανίστες να συγχρονίζονται άψογα με μία ηχογράφιση με απλούς ήχους της φύσης και μεταξύ τους; Το βρίσκω αξιέπαινο.

Προσωπικά και τα δύο έργα μου θύμιζαν κινηματογραφική μουσική. Υπήρχαν σημεία που δεν καταλάβαινα και που θεωρούσα οτι δεν ταίριαζαν με την υπόλοιπη σύνθεση (στο δεύτερο έργο), αλλά αυτό είναι προσωπική μου άποψη και ο καθένας λαμβάνει διαφορετικά τα μηνύματα. Στο τέλος του προγράμματος, παίχτηκε και η "Μπαλάντα" του Χρήστου Παπαγεωργίου, που ήταν και το μόνο κομμάτι της βραδιάς που έπαιζαν οι 12 πιανίστες μαζί.

Συνολικά στο θέατρο δεν μαζεύτηκαν πάνω από 200 άτομα (ούτε το 1/4 του θεάτρου) πράγμα λυπηρό. Η προσπάθεια των μουσικών είναι τεράστια και πρέπει να ανταμείβεται. Ακόμη και αν το κοινό δεν έχει συνηθίσει σε τέτοια ακούσματα, δεν βγαίνεις χαμένος από το να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο. Η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα του χώρου κάνει την εμπειρία πολύ ευχάριστη και το εισιτήριο δεν είναι απαγορευτικό.

Σήμερα, Πέμπτη 6/7/2023 και ώραι 21.00 θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη και τελευταία παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων και είναι μια καλή ευκαιρία για όσους θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό.